Pompverstuiver: verschil tussen versies

5 bytes toegevoegd ,  11 jaar geleden
k
k
De pompzuiger daalt verder en opnieuw neemt de druk zodanig toe, dat de verstuivernaald voor de tweede maal wordt gelicht. Dan vindt de hoofdinspuiting plaats. De druk kan daarbij door het nog verder naar beneden bewegen van de pompzuiger oplopen tot 2050 <sup>bar</sup> bij maximaal motorvermogen. De hoofdinspuiting eindigt bij het openen van het magneetventiel door het uitschakelen van de elektromagneet. De opvoerpomp voort met opzet meer brandstof naar de pompverstuiver dan er wordt ingespoten. De overtollige brandstof, samen met de lekbrandstof stroomt langs de retourkanalen en een brandstofkoeler terug naar de tank. Op die wijze wordt de verstuiver gekoeld die anders te fel zou opwarmen door de hoge inspuitdruk. De brandstof krijgt ook niet de kans om extreem op te warmen.
 
De snelheid waarmee de verschillende fasen elkaar opvolgen en dus onderbroken of begonnen kunnen worden zijn cruciaal voor het zo efficiënt mogelijk laten verlopen van de verbranding. Er is bij hoge toerentallen een zeer beperkte tijd om druk op te bouwen en regel is; hoge inspuitdruk = efficiënte (lees: ''schone'') verbranding. Door middel van [[piëzo-elektrisch effect|Piëzo techniek]] in plaats van elektromagneten, is het openen en sluiten van de pompkamers 3 keer sneller te realiseren dan met elektromagnetische ventielen en in latere systemen worden deze dan ook vervangen door [[Actuator|Piëzo-elektrische actuatoren]] zodat een hogere inspuitdruk mogelijk wordt.
 
Bijvoorbeeld:
3.094

bewerkingen