Tsar Bomba: verschil tussen versies

5 bytes toegevoegd ,  11 jaar geleden
(Versie 19770248 van 83.82.32.131 (overleg) ongedaan gemaakt - ?)
 
== Ontwerp en analyse ==
Het ontwerp van de Tsar Bomba was een drietrapsbom met een explosieve kracht van 100 megaton. De eerste trap bestond uit een kernsplijtingsbom werkend volgens het [[implosie]]principe, net als de eerste kernbom getest door de VS, [[Trinity (atoombom)|Trinity]], en de bom op [[NagasakiHiroshima (stad)|NagasakiHiroshima]], [[FatLittle ManBoy]]. De energie van de eerste trap ontstak een [[kernfusie]]reactie in de tweede trap, met [[lithium]][[Deuterium|deuteride]] als kernbrandstof. De vrijkomende energie daarvan ontstak op zijn beurt een soortgelijke, maar grotere derde trap. Bij de [[kernfusiereactie]] komen energierijke [[neutron]]en vrij die kernsplijting mogelijk maken van [[uranium]]-238, aanwezig in met name de derde trap, maar mogelijk ook de tweede trap. Bij de test met de Tsar Bomba werd het U-238 echter vervangen door het nucleair inactieve [[Lood (element)|lood]]. De explosieve kracht werd daarmee gehalveerd tot 50 megaton. Deze gereduceerde versie van de bom was "schoon", doordat maar liefst 97% van de totale energie geproduceerd werd door kernfusie. De hoeveelheid [[fall-out]] was daardoor klein. De volledige 100-megatonversie zou juist erg "vuil" zijn geweest door de grote hoeveelheid zwaar [[Radioactiviteit|radioactieve]] kernsplijtingsproducten. De militaire bruikbaarheid van een dergelijk wapen bij een eventueel conflict was hierdoor zeer beperkt. Bij een westenwind vanaf de [[Atlantische Oceaan]], een vaak voorkomende weerssituatie, zou de Sovjet-Unie zelf ernstig zijn besmet door de fall-out bij een aanval op een doel in [[West-Europa]].
 
Door de grote tijdsdruk en het feit dat Chroesjtsjov publiekelijk de test aankondigde als politieke demonstratie zullen de Sovjetkerngeleerden zoveel mogelijk beproefde methoden hebben gebruikt. Het grootste obstakel voor de ontwerpers was de derde trap, verantwoordelijk voor ongeveer 90% van de totale energieproductie. De zwaarste kernbom getest door de Sovjet-Unie voor het moratorium in 1958 was "slechts" 2,9 megaton, dus de kracht van de te ontwerpen derde trap was behoorlijk groter dan waar men ervaring mee had. Een minder grote vermenigvuldiging van de explosieve kracht bracht waarschijnlijk meer vertrouwen in een succesvolle afloop. Het ligt daarom niet voor de hand dat men heeft gekozen voor een grote, enkelvoudige derde trap. Waarschijnlijker is dat de derde trap bestond uit een aantal kleinere parallelle trappen, tegelijkertijd ontstoken door de tweede trap. Mogelijk stond de test van [[23 oktober]], een week voor de test met de Tsar Bomba, rechtstreeks in verband hiermee. Deze had een kracht van 12,5 megaton en was misschien een proefmodel van een ontwerp voor gebruik in de Tsar Bomba.
Anonieme gebruiker