Pavel Miljoekov: verschil tussen versies

198 bytes toegevoegd ,  11 jaar geleden
cat, il
(linkfix:Istanboel|Constantinopel->Constantinopel)
(cat, il)
[[Image:Pavel Milukov.jpg|thumb|right|Pavel Nikolajevitsj Miljoekov]]
'''Pavel Nikolajevitsj Miljoekov''', ([[Russisch]]: Павел Николаевич Милюков), ([[Moskou]], [[27 januari]] [[1859]] - [[Aix-les-Bains]], [[3 maart]] [[1943]]), was een [[Rusland|Russisch]] geschiedkundige en [[liberalisme|liberaal]] politicus.
 
==Achtergrond en opleiding==
Pavel Miljoekov was de zoon van '''[[Nicolaas Pavlovitsj Miljoekov''']], [[hoogleraar]] in de [[architectuur]] en '''Maria Arkadevna Sultanova'''. Hij volgde [[onderwijs]] aan het [[gymnasium]] te [[Moskou]] en [[opleiding|studeerde]] daarna [[geschiedenis]] aan de [[Staatsuniversiteit van Moskou]]. Hij kreeg o.a. les van de beroemde [[hoogleraar|hoogleraren]] [[Vasili Kljutsjevski]] en [[Pavel Vinogradov]]. Reeds tijdens zijn studententijd raakte Miljoekov blijvend beïnvloed door het [[liberalisme]] van [[Konstantin Kavelin]] en [[Boris Tsjitsjerin]]<ref>Oom van de [[communisme|communistische]] [[volkscommissaris]] van Buitenlandse Zaken [[Georgi Tsjitsjerin]]</ref>. In [[1881]] nam hij deel aan een bijeenkomst van liberale studenten en werd als gevolg hiervan geschorst, niettemin werd hij korte tijd later weer tot de [[universiteit]] toegelaten en voltooide zijn studie in [[1882]].
 
==Historicus==
In [[1907]] werd Miljoekov in de derde ''Staatsdoema'' gekozen. In [[1912]] werd hij herkozen. In de ''Doema'' was Miljoekov fractievoorzitter van de Kadettenpartij. Hij had felle kritiek op de regering, die haar hervormingsbeleid omstreeks [[1907]] was gestaakt.
 
===[[Eerste Wereldoorlog]]===
Bij het uitbreken van de [[Eerste Wereldoorlog]] steunde Miljoekov de oorlogsdoelen van de Russische regering en de generale staf. De KDP stemde vóór de verlening van [[oorlogskredieten]]. Eén van de oorlogsdoelen was de verovering van [[Constantinopel]], de oude hoofdstad van het [[Byzantijnse Rijk]]. Miljoekov betoonde zich een felle [[nationalisme|nationalist]] inzake de verovering van Constantinopel en werd daarom door zijn tegenstanders "Miljoekov van de [[Dardanellen]]" genoemd<ref>Miljoekov stond er op dat zijn jongste zoon dienst nam in het leger. Hij sneuvelde tijdens een slag</ref>. In [[1915]] stond Miljoekov aan de wieg van de oprichting van het [[Progressieve Blok (Rusland)|Progressieve Blok]], een samenwerkingsverband van de Kadettenpartij, de linkervleugel van de [[Oktobristenpartij]] en de [[Progressieve Partij (Rusland)|Progressieve Partij]]. Het Progressieve Blok was voorstander van [[sociaal-chauvinisme]] - dwz. ondersteuning van de oorlogspolitiek -, maar was ook voorstander van het instellen van een regering die het vertrouwen van het volk had.
 
In [[1916]] bevond Rusland zich aan de rand van de afgrond: de oorlog verliep slecht en [[tsaar]] [[Nicolaas II van Rusland]] benoemde - op advies van de [[monnik]] [[Raspoetin]] - slechte ministers en regeringsleiders, w.o. de pro-[[Duitsland|Duitse]] premier [[Boris Stürmer]]. Stürmer, doorgaans gezien als incapabele [[bureaucratie|bureaucraat]] die als [[gouverneur]] van de provincie [[Jaroslav]] een financieel mismanagement voerde<ref>''Nicolaas en Alexander: De intieme geschiedenis van de laatste tsaren-familie'', door: Robert K. Massie ([[1970]]), blz. 356-357</ref>. Op [[1 november]] [[1916]], tijdens een zitting van de ''Doema'', werd Stürmer door diverse doemaleden - zowel behorende tot de linker- als de rechtervleugel - flink onder vuur. Ook Miljoekov kreeg het woord. Na elk voorbeeld van onkundigheid en corruptie van de regering vroeg hij op beschuldigende toon: "Is dit spupiditeit of verraad"<ref>''Nicolaas en Alexander: De intieme geschiedenis van de laatste tsaren-familie'', door: Robert K. Massie ([[1970]]), blz. 368</ref>. Korte tijd later werd Stürmer als premier vervangen door [[Alexander Trepov]].
 
===[[Februarirevolutie (1917)|Februarirevolutie]]===
Tijdens de [[Februarirevolutie (1917)|Februarirevolutie]] betoonde Miljoekov zich een voorstander van een [[constitutionele monarchie]]. Om dit te bereiken moest tsaar Nicolaas II worden vervangen door een meer liberaal lid van het [[Huis Romanov]]. Op [[15 maart]] [[1917]] trad tsaar Nicolaas II af ten gunste van zijn (relatief liberale) broer [[grootvorst]] [[Michaël Aleksandrovitsj van Rusland|Michaël]]. Een dag later, op [[16 maart]], vond een bespreking plaats tussen grootvorst Michaël en diverse doemaleden, Miljoekov, [[Alexander Goetsjkov]], [[Vasili Shoelgin]], [[Alexander Kerenski]], [[Mikhail Rodzjanko]] en prins [[Georgi Lvov]]. De eerste drie waren voorstanders van een troonbestijging van de grootvorst<ref>Zij dwongen de grootvorst haast de troon te aanvaardden: ''Nicolaas en Alexander: De intieme geschiedenis van de laatste tsaren-familie'', door: Robert K. Massie ([[1970]]), blz. 428</ref>, de andere drie waren tegenstanders. Michaël besloot na overleg met Rodzjanko en prins Lvov om van de troon af te zien<ref>''Nicolaas en Alexander: De intieme geschiedenis van de laatste tsaren-familie'', door: Robert K. Massie ([[1970]]), blz. 428</ref>. Onmiddellijk na deze uitkomst werd prins Lvov, een lid van de Kadettenpartij, [[Lijst van premiers van Rusland|premier]] van een [[Voorlopige Regering (Rusland)|Voorlopige Regering]]. Miljoekov werd minister van Buitenlandse Zaken.
 
Anders dan in [[1905]] behoorde Miljoekov in [[1917]] tot de rechtervleugel van het politieke spectrum. Hij was fel voorstander van het voortzetten van de oorlog aan de zijde van de [[Entente mogendheden]], ondanks het feit dat de oorlog bijzonder inpopulair was geworden bij de bevolking. Op [[20 april]] stuurde hij een nota naar de Russische bondgenoten, [[Frankrijk]] en het [[Verenigd Koninkrijk]], waarin hij Rusland's voortzetting van de oorlog beloofde. Deze nota, die de geschiedenis in zou gaan als de "[[Miljoekov Nota]]", viel slecht bij de geradicaliseerde arbeiders en soldaten die op [[2 mei]] [[1917]] demonstreerden tegen minister Miljoekov en zijn aftreden eisten. Miljoekov trad af, samen met nog enkele ministers die fel voorstander waren van de voortzetting van de strijd.
 
==Rol tijdens de [[Russische Burgeroorlog]]==
Na zijn aftreden als minister bleef Miljoekov voorzitter van de KDP. Hij aanschouwde het verval van de Voorlopige Regering en de [[Oktoberrevolutie]] ([[1917]]) die de [[bolsjewieken]] aan de macht bracht. Miljoekov verliet na de Oktoberrevolutie [[Petrograd]] en hielp [[generaal]] [[Mikhail Aleksejev]] bij de vorming van het antibolsjewistische [[Vrijwilligersleger]]. Nadien adviseerde hij tal van leiders van de [[Witte Leger|Witte regeringen]] die tijdens de [[Russische Burgeroorlog]] ([[1918]]-[[1921]]) die met hun [[Witte Leger]]s tegen het [[Rode Leger (Sovjet-Unie)|Rode Leger]] van [[Leon Trotski]] streden. In [[mei]] [[1918]] ging hij naar [[Kiev]] waar hij met de Duitse legerleiding onderhandelde om gezamenlijk tegen de bolsjewieken op te treden. Voor veel leden van de Kadettenpartij ging dit te ver: Miljoekov zag zich gedwongen het voorzitterschap van het Centraal Comité van de KDP neer te leggen. Later zag Miljoekov de fout in van zijn onderhandelingen met de Duitsers.
 
 
==Externe link==
*{{ru}} [http://www.rulex.ru/01180594.htm (Korte) Biografiebiografie van Pavel Miljoekov]
 
 
{{bron|bronvermelding={{references}}}}
 
[[Categorie{{DEFAULTSORT:Russisch liberaal|Miljoekov, Pavel]]}}
[[Categorie:Historicus]]
[[Categorie:Persoon uit de Russische Burgeroorlog]]
[[Categorie:Russisch hoogleraar]]
[[Categorie:Russisch liberaal]]
[[Categorie:Russisch minister van Buitenlandse Zaken]]
[[Categorie:Russisch persoon in de Eerste Wereldoorlog]]
 
[[bg:Павел Милюков]]
187.873

bewerkingen