North American Navaho SM-64: verschil tussen versies

40 bytes toegevoegd ,  12 jaar geleden
k
Robot-geholpen doorverwijzing: Mach - Link(s) veranderd naar Machgetal
k (Robot-geholpen doorverwijzing: Mach - Link(s) veranderd naar Machgetal)
De ontwikkelingen liepen echter anders dan werd verwacht en de Navaho werd nooit operationeel.
 
Ondanks alles zag de [[USAF]] het Navaho project als grote stap voorwaarts bij de raket ontwikkling. De Navaho vereiste totaal nieuwe technieken die een ingewikkelde raket voortbrachten. Door de [[aerodynamisch]]e verhitting (300° bij [[Machgetal|Mach]] 2 en 660° bij [[Machgetal|Mach]] 3) moesten nieuwe materialen worden benut. De firma ''North American'' gebruikte [[titanium]] [[legering]]en die sterker waren dan aluminium en 40% lichter dan staal. Ook werden dure nieuwe materialen gebruikt in de electrische circuits. Ongeteste technologie werd toegepast in de ontwikkeling van de canard vleugelconfiguratie, ramjets, geleiding en de massieve raketbooster.
 
==Technische gegevens==
Het Navaho programma zou verlopen in de ontwerp-, de constructie- en de praktische testfasen. Dit moest gaan leiden tot een bruikbare raket met een bereik van 3600 mijl en na perfectonereing tenslotte tot een operationeel inzetbare raket met een bereik van meer dan 5500 mijl.
 
De [[USAF]] duidde de eerste trap, het [[turbojet]] testvoertuig, aan als X-10. Deze vloog voor het eerst in 1953, aangedreven door 2 [[Westinghouse]] J40WE-1 [[turbojet]]s. De raket was 21 m lang en had een canard, "V" staart en een [[delta]] vleugel. Radiocontrole en een landingsgestel maakten de berging mogelijk. De testvoertuigen maakten 27 vluchten waarbij het toestel tijdens de 19e vlucht sneller vloog dan [[Machgetal|Mach]] 2,5. Hiermee werd een snelheidsrecord voor [[turbojet]] aangedreven toestellen gevestigd.
 
Helaas vertraagden technische problemen de ontwikkeling van de tussenliggende fase van de XSM-64 raket. In maart 1952 rekende de USAF op een datum van eerste operationeel stelling in begin 1954; dat werd pas april 1956. De problemen deden zich niet met een enkel onderdeel voor maar zowel met alles behalve het airframe.
Het was daaarom logisch dat de [[USAF]] het hele programma in juli 1957 afblies. Positieve resultaten bleven uit; de kosten rezen de pan uit; tijdschema’s werden niet gehaald en bovendien ging de ontwikkeling van de Amerikaanse nieuwe ballistische raketten steeds beter en sneller.
 
Er werden nog 5 vluchten uitgevoerd tussen augustus 1957 en februari 1958. Geplaagd door fouten en problemen overschreed het toestel [[Machgetal|Mach]] 3 en haalde de langste vlucht tot dan toe (42 minuten en 24 seconden). De laatste Navaho tests waren 2 lanceringen die niet succesvol verliepen. Op de eerste vlucht van september 1958 weigerden de ramjets dienst en op de tweede en laatste vlucht in november 1958 brak de raket op een hoogte van 18 km in stukken.
 
Toch waren er nog positieve punten. Hoewel de Navaho nooit operationeel werd gebeurde dit wel met diverse componenten van het toestel. Enkele werden gebruikt in andere niet succesvolle North American projecten als de ''F-108'' en de [[North American XB-70 Valkyrie]]. Andere componenten deden het echter veel beter; zo werd de raketmotor voor de latere [[Redstone]], [[Thor]] en [[Atlas]] raketten gebruikt. De [[AGM-28 Hound Dog]], de atoomduikboot [[USS Nautilus (SSN-571) ]] en de [[North American RA-5C Vigilante]] marineverkenner namen het inerte automatische navigatiesysteem van de Navaho over.
418.949

bewerkingen