Barend Barendse: verschil tussen versies

295 bytes verwijderd ,  11 jaar geleden
'wol' verwijderd
(kopjes)
('wol' verwijderd)
===Werk===
 
HijBarendse werd het meest bekend als presentator van amusementsprogramma's van de [[NCRV]], zoals [[Zeskamp]], [[Spel zonder grenzen]] en het verzoekplatenprogramma ''Vriendelijk welkom bij Barend.'' Een gevleugelde uitspraak was zijn eindafkondiging: ''Ik pak mijn pet en druk mijn snor''. Ook een vast item: zijn intermezzo in het programma ''het rustpuntje'' met de muziek "Maria Elena van Los Indios Tabajra".
 
Barendse begon zijn loopbaan als kantoorbediende bij een verzekeringsmaatschappij. In de jaren '30 startte hij het [[cabaret (kleinkunst)|cabaretgezelschap]] ''Bob Nelson''. Hij maakte zijn radio-debuut bij [[Radio Herrijzend Nederland]] en werkte mee aan [[AVRO]]'s [[Bonte_Dinsdagavondtrein|Bonte Dinsdagavondtrein]].
 
Daarna vroeg [[Tom Schreurs]] vroeg hem als verslaggever van het [[wielrennen]]. Alhoewel Barendse, in diewelke functie minder bekend is geworden dan [[Jan Cottaar]] en [[Theo Koomen]], heeft hij toch regelmatig de [[Tour de France]] en andere wielerevenementen verslagenversloeg, vanaf [[1952]] ook voor de televisie. Toch is hij minder bekend is geworden dan [[Jan Cottaar]] en [[Theo Koomen]]. Het heeft wel één van de [[Lijst_van_uitdrukkingen_en_gezegden_uit_het_sportcommentaar|bekendste citaten]] uit de geschiedenis van de Nederlandse sportjournalistiek opgeleverd. Op 23 mei 1958 kreeg Barendse tijdens zijn verslag van Olympia'
s [[Ronde van Nederland]] de melding in zijn koptelefoon: "[[Pierre Pflimlin]] is gevallen". Waarop Barendse riep: "Aan namen heb ik niks. Rugnummers moet ik hebben". De melding had geen betrekking op een wielrenner, maar op de laatste premier van de [[Vierde Franse Republiek]]...
 
De bekroning van zijn loopbaan was zijn eigen radioprogrammaverzoekplatenprogramma "Vriendelijk welkom bij Barend", dat tussen 1972 en 1979 iedere zaterdagmiddag van 2 tot 4 uur live door hem werd gepresenteerd. Een verzoekplaten-programma waarin o.a. zijn "Eregalerij van de oude glorie" speciaal voor de ouderen.
 
===Ziekte en overlijden===
 
In 1980 werd een [[hersentumor]] bij hem ontdekt. Na een ingrijpende operatie die aanvankelijk resultaat had heeft hij echter nog een paar maanden de tijd gehad om veel te regelenleven. Nadat er een rode tulp naar hem was vernoemd, werd hij op 18 november 1980 benoemd tot [[Ridder in de orde van Oranje Nassau]]. Dit was de kroon op zijn werk , hij was hier dan ook zeer trots op. Het was 3 maanden voor z´n dood. In zijn dankwoord eindigde hij met "Hier sta ik, ik kan niet anders".
 
Hij overleed 3 maanden later na een lijdensweg in het Prinsengracht Ziekenhuis in zijn geliefde Amsterdam op 5 februari 1981. In de rouwadvertentie na zijn dood werd door zijn familie de geruite pet afgedrukt, die zijn handelsmerk, was gewordenafgedrukt. Op de druk bezochte begrafenis, familie, vrienden en mensen uit de wieler - artiesten- en omroepwereld zong [[John Kraaijkamp sr.|Johnny Kraaykamp]] "Er is een Amsterdammer doodgegaan".
 
{{wikiquote}}
5.537

bewerkingen