Œ: verschil tussen versies

1 byte verwijderd ,  12 jaar geleden
geen bewerkingssamenvatting
In het [[Engels]] staat deze combinatie voor een [[tweeklank]], IPA [oe], die wordt uitgesproken als "oi". Ze werd gebruikt in woorden met de tweeklank "OI" ("ΟΙ, οι") die geleend waren uit het [[oud-Grieks]]. Zowel in de klassieke tijd als tegenwoordig worden de letters apart geschreven, maar de ligatuur werd gebruikt in middeleeuwse en vroegmoderne geschriften, onder meer omdat "œ" gereduceerd was tot een eenvoudige lange klanker (IPA: [e:]) in [[laat-Latijn]].
 
Het [[Duits|Duitse]]e, [[IJslands]]e en [[Zweeds]]e equivalent is "[[Ö]]". In het [[Deens]], [[Faeröers]] en [[Noors]] is de overeenkomstige letter "[[Ø]]". De letter is niet equivalent met "Ö" in [[Fins]], [[Hongaars]] en [[Turks]], aangezien de "Ö" daar niet het resultaat van [[umlaut (klank)|umlaut]] is.
 
[[Leenwoord|Leenwoorden]]en in het Engels uit het Latijn met "œ" worden vaak gespeld met de letter "[[e (letter)|e]]", vooral in [[Amerikaans-Engels]]. Zo werd bijvoorbeeld ''fœderal'' ''federal'' en ''fœtus'' werd ''fetus'' (in Amerikaans-Engels).
 
In het [[Frans]] heeft de "œ" geen louter esthetische waarde, maar ook een linguïstische, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de “fi”-[[ligatuur (typografie)|ligatuur]] die verder geen linguïstische waarde heeft. In de woorden ''cœur'' ("hart") en ''sœur'' ("zus"), of in eigennamen ([[Belœil]]); in leenwoorden uit het oud-Grieks "œ" wordt als [e:] uitgesproken (bijvoorbeeld in ''œsophage''). In druk kan in het Frans de "œ" worden gebruikt om aan te geven dat het om één klank gaat, en niet om twee afzonderlijke klinkers "[[O (letter)|o]]" en "e", zoals in ''coefficiënt''. Mede als gevolg van de beperkingen van tekstverwerkers (of hun gebruikers) wordt dit uitgangspunt echter vaak niet standaard gehanteerd.
129.321

bewerkingen