Hoofdmenu openen
Unbalanced scales.svg De neutraliteit van dit artikel wordt betwist.
Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie.

Silwan (Arabisch: سلوان , Hebreeuws: כְּפַר הַשִּׁילוֹחַ‎ Kfar ha-Shiloaḥ) is een voornamelijk Palestijns-Arabische wijk van Jeruzalem in Oost-Jeruzalem op de Westelijke Jordaanoever die in 1967 door Israël op Jordanië veroverd werd. Deze wijk met 19.540 inwoners (2015) is gelegen aan de buitenkant van de Oude Stadsmuur in de schaduw van de Al-Aqsamoskee. De huizen staan dicht op elkaar, langs de steile rand boven een smalle vallei. Op het punt waar het dal het dichtst langs de muur loopt is een bron met een waterpoel. In het noorden grenst Silwan aan zuidelijke muur van de Oude Stad en de Haram al-Sharif. Aan de noordoostkant ligt de Olijfberg en At Tur, in het oosten ligt Ras Al Amud in het westen ligt Abu Tor, en in het zuiden en zuidoosten Jabal Al Mukabbir. Silwan omvat een aantal gemeenschappen/deelwijken, gebaseerd op geografische of familieverbanden, waaronder Wadi Hilweh, al-Bustan, Wadi Qadoum, Ras Al Amud, Wasat al-Balad, Kharat al-Tank, Bir Ayoub, al-Yaman en Ein al-Louzah.

Silwan
سلوان
כְּפַר הַשִּׁילוֹחַ‎
Wijk van Jeruzalem
Silwan (Jeruzalem (hoofdbetekenis))
Silwan
Kerngegevens
Gemeente Jeruzalem
Coördinaten 31° 46′ NB, 35° 14′ OL
Inwoners (2015) 19.540[1]
Detailkaart
Jeruzalem in 1947; De Groene Lijn van 1949 tussen West- en Oost-Jeruzalem
Jeruzalem in 1947; De Groene Lijn van 1949 tussen West- en Oost-Jeruzalem
Foto's
Gezicht op Silwan, februari 2011
Gezicht op Silwan, februari 2011

Inhoud

GeschiedenisBewerken

Silwan is gebouwd op een necropolis die tussen de 9e en de 7e eeuw v.Chr., de tijd van het Koninkrijk Juda, is aangelegd.[2] In de Hebreeuwse Bijbel staat de necropolis beschreven als Siloach of Siloam, gelegen op de oostelijke helling van het Kidrondal boven de vijver van Siloam tegenover de Stad van David.

In 1596, in de Ottomaanse tijd, was Silwan een van de 187 agrarische dorpjes in het district 'Quds'(Jeruzalem), die samen één administratieve afdeling vormden. Alleen de volwassen mannelijke gezinshoofden in Silwan stonden geregistreerd, 60 moslim en 7 christen.[3] In 1870 had het dorp 92 huizen en 240 islamitische inwoners (alleen de mannen werden geteld).[4] Een nieuwe nederzetting, die Stad van David genoemd wordt, op de westelijke helling van de huidige stadswijk Silwan, begon in 1873-1874 toen de joodse Meyuchas-familie verhuisde van de Oude Stad naar een nieuw huis op de helling en die 'Stad van David' noemde.[5] In 1884 werd er een kleine wijk bij gebouwd voor Jemenitische joden onder de naam Kfar Hashiloach.[6] In 1896 telde Silwan 939 inwoners.[7]

Bij de volkstelling in 1922 aan het begin van het Britse mandaat over Palestina was Silwan een dorp met een bevolking van 1699 moslims, 153 joden en 49 christenen.[8] Daarna nam de Joodse immigratie in het gehele mandaatgebied toe. Toen in 1936 de Arabisch-Palestijnse opstand uitbrak werd het in Silwan gevaarlijk voor Joden en werden de Jeminitische Joden geëvacueerd[9] Achtergebleven Joodse bezittingen werden door de Arabische bevolking illegaal in beslag genomen.[10][bron?] In 1945 was de bevolking gegroeid tot een totaal van 3820 bestaande uit 3680 moslims en 140 christenen.[11] Hun land omvatte totaal 5421 dunams met plantages en graan.[12] De Arabische bewoners gebruikten daarvan 58 dunams voor plantages en irrigeerbaar land en 2498 voor graan. Joden gebruikten daarvan 51 dunams, alleen voor graan.[13] Een totaal van 173 dunams was bestemd voor bebouwing, 143 van Arabische bewoners en 27 van Joden en 3 publiek.[14]

Volgens het Verdelingsplan van 1947, Resolutie 181 Algemene Vergadering Verenigde Naties zou Jeruzalem een internationale status krijgen. Echter, na het uitroepen van de staat Israël en de daaropvolgende Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 veroverde Israël het grootste deel van het mandaatgebied inclusief het ten westen van de stad gelegen deel West-Jeruzalem). Jordanië veroverde het overige gebied -sindsdien Westelijke Jordaanoever genoemd- inclusief de Oude Stad, wat sindsdien Oost-Jeruzalem werd genoemd, en alle omliggende dorpen ten oosten daarvan. De wapenstilstandsgrens werd de zogenoemde Groene Lijn. Tot 1967 maakte Silwan, evenals de omliggende dorpen ook geen deel uit van de (Jordaanse) gemeente Jeruzalem.[15]

Sinds 1967Bewerken

In de Zesdaagse Oorlog van 1967 veroverde en bezette Israël de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost-Jeruzalem. Direct daarna annexeerde Israël het oostelijk deel van de Oude Stad Jeruzalem. De Haram al-Sharif met daarop de Al-Aqsamoskee bleef in beheer bij een Jordaanse Islamitische Waqf. Vervolgens voegde Israël zowel Oost-Jeruzalem als een groot aantal omliggende Palestijnse dorpen bij West-Jeruzalem. Met de Jeruzalemwet in 1980 werd Silwan tot een wijk van de Israëlische gemeente Jeruzalem gemaakt.[16], met de daarbinnen gelegen deelwijken Wadi Hilweh, een archeologische plek, en al-Bustan als beoogde Joodse nederzettingen. De annexaties werden door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties veroordeeld in Resolutie 478 als schending van het volkenrecht.

In 1987 protesteerde de permanente vertegenwoordiger van Jordanië bij de Verenigde Naties tegen de uitzetting van Palestijns-Arabische bewoners uit panden in de deelwijk al-Bustan[17], die geclaimd waren als Joods eigendom.

Met hulp van (niet in Israël geregistreerde) nederzettingenorganisaties, zoals 'Elad'[18] en 'Ateret Cohanim'[19] vestigden zich Joodse kolonisten in Silwan[20], voornamelijk in Wadi Hilweh dat zij als 'Stad van David' (Ir David) beschouwen.[21] In 2010 bleek uit onderzoek door de Israëlische krant Haaretz dat de staat Israël bij transacties met deze nederzettingenorganisaties excessief gebruik maakt van de controversiële 'Absentee Property Law', die ingesteld is om zich achtergelaten bezittingen van in 1948 gevluchte Palestijnen te kunnen toe-eigenen.[22] Een eerste groot gebouw van zeven verdiepingen, Beit Yonathan, werd illegaal door kolonisten in 2002/2004 gebouwd. Ondanks een uitspraak van het Jeruzalemse districtsgerechtshof in 2010 om het gebouw af te sluiten werd het oordeel genegeerd en werd er door gemeentefunctionarissen en Jeruzalems burgemeester Nir Barkat geen gevolg aan gegeven.[23] Rond 2008 werd een Palestijnse school in Silwan geconfisqueerd en omgebouwd tot een joods ritueel bad. Het werd daarbij tevens onderdeel van een toeristisch centrum voor de 'Stad van David', geëxploiteerd door Elad. De Israëlische gemeente Jeruzalem ontkende de misstanden en het ministerie van onderwijs weigerde om vragen te beantwoorden.[24]

In een nacht in september 2014 betrokken tientallen jonge Joodse kolonisten, vergezeld van politieofficieren en privé bewakers, 25 appartementen in zeven gebouwen.[25] Sindsdien escaleert het aantal uitzettingen van Palestijnen, en neemt het aantal gebouwde woningen voor kolonisten toe.[26][27]

Op 21 november 2018 deed het Israëlische Hooggerechtshof uitspraak in een zaak die al zeventien jaar speelde, gebaseerd op claims dat het land behoorde aan Jemenitische Joden die daar ruim honderd jaar geleden woonden. Op grond daarvan moeten ruim zevenhonderd Palestijnse inwoners definitief hun woningen in Silwan verlaten.[28]

AfbeeldingenBewerken

Externe linksBewerken