Hoofdmenu openen

Senaat (Verenigde Staten)

Verenigde Staten

De Senaat (Engels: United States Senate) vormt samen met het Huis van Afgevaardigden het Amerikaans Congres, de wetgevende macht binnen de federale overheid van de Verenigde Staten.

Senaat
United States Senate
Wetgevend orgaan van Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Zegel van de Senaat
Zegel van de Senaat
Algemene informatie
Aantal leden 100
Ontmoetingsplaats Capitool
Washington
Huidige legislatuur (2017–2018)
President van de Senaat Mike Pence
President pro tempore Chuck Grassley
Partijleider van de Republikeinse Partij Mitch McConnell
Zetelverdeling Republikeinse Partij (53)
Democratische Partij (45)
Onafhankelijken (2)
Partijen Republikeinse Partij (R)
Democratische Partij (D)
Onafhankelijken (O)
Andere
Website (en) United States Senate
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Ook de deelstaten hebben een tweekamerstelsel, waarin het hogerhuis met Senaat wordt aangeduid, met uitzondering van Nebraska, dat sinds 1934 slechts één wetgevende vergadering met 49 leden kent, die zich wel senatoren noemen.

SenatorenBewerken

De Senaat omvat 100 zetels, twee voor elke Amerikaanse staat. Deze plaatsen worden ingenomen door senatoren, die verkozen worden voor zes jaar. Elke twee jaar wordt een derde van de Senaat hernieuwd.

De vicepresident van de Verenigde Staten is de voorzitter van de Senaat en kan in het geval van een gelijk aantal stemmen van senatoren ook een stem uitbrengen. Dit gebeurt echter niet vaak. Bij afwezigheid van de vicepresident neemt een van de senatoren het voorzitterschap waar, de president pro tempore. In de praktijk is dit meestal de langstzittende senator van de meerderheidspartij.

De Senaat heeft meer invloed dan het Huis van Afgevaardigden. De Senaat heeft een kleiner aantal zetels. Senatoren hebben in de regel meer bestuurservaring. Daarnaast kunnen ze in theorie beter weerstand bieden aan de publieke opinie, omdat ze voor een langere termijn gekozen worden, dus niet al na twee jaar worden afgerekend op hun stemgedrag. Ook heeft de Senaat een aantal exclusieve bevoegdheden. Volgens artikel 1 van de grondwet van de Verenigde Staten kan de president niet zomaar internationale verdragen sluiten, met enkele uitzonderingen, zonder instemming van de Senaat. Ook dient de Senaat in te stemmen met belangrijke benoemingen, zoals die van rechters in Hooggerechtshof en in federale rechtbanken, ambassadeurs en leden van het kabinet.

De Senaat heeft de mogelijkheid om bij twee derde van de stemmen een senator uit zijn functie te ontheffen. In de geschiedenis zijn vijftien senatoren op deze manier uit hun ambt gezet, waarvan veertien in 1861 en 1862, toen zij partij kozen voor de Confederatie in de Amerikaanse Burgeroorlog. Sindsdien is dit niet meer gebeurd, maar wel zijn verschillende senatoren opgestapt om het niet zover te laten komen. Dit gebeurde een laatste maal in 1995.

SenaatsverkiezingenBewerken

Verloop van de verkiezingenBewerken

Elke senator wordt dan onderdeel van een van drie klassen. Iedere twee jaar wordt één van deze klassen hernieuwd, waardoor steeds om de twee jaar een derde van de Senaat wordt vernieuwd en de Senaat nooit in zijn geheel wordt vernieuwd, wat wel het geval is in het Huis van Afgevaardigden. Deze kamer wordt immers om de twee jaar geheel vernieuwd. De verkiezingen ter hernieuwing van een derde van de Senaatszetels vallen, net als de verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigden, om de twee jaar in de even jaren, op de eerste dinsdag na de eerste maandag van november (dus tussen 2 en 8 november). Iedere vier jaar vallen de verkiezingen voor de Senaat samen met de presidentsverkiezingen.

Oorspronkelijk werden de senatoren gekozen door de parlementen van de verschillende staten. Sinds 1913 echter worden senatoren rechtstreeks door de bevolking gekozen. Het District of Columbia en territoria zoals bijvoorbeeld Puerto Rico zijn geen staten en hebben daarom geen recht op een eigen senator. De langstzittende senator van elke staat noemt men de 'senior senator'. Zijn collega van dezelfde staat wordt aangeduid met 'junior senator'. Senatoren worden meestal aangesproken met 'eerbiedwaardige'. Het basissalaris bedraagt in 2019 174.000 Amerikaanse dollar per jaar.[1]

Wanneer een zetel vacant raakt, hoeven er niet per se direct nieuwe verkiezingen uitgeschreven te worden. De meeste staten hebben wetgeving die de gouverneur de bevoegdheid geeft om tot het tijdstip waarop de verkiezingen gepland staan iemand aan te wijzen om de zetel in te nemen.

EedafleggingBewerken

Elke senator moet na zijn verkiezing een eed af leggen. Deze luidt als volgt:

 

Ik zweer (of bevestig) plechtig dat ik de Grondwet van de Verenigde Staten zal verdedigen tegen alle vijanden, zowel buitenlandse als binnenlandse; dat ik waar geloof en trouw mag schenken hieraan; dat ik deze plicht vrij op mij neem, zonder enig geestelijk voorbehoud of het anderszins zal ontduiken; en dat ik goed en getrouw de plichten van het ambt dat ik ga bekleden op mij neem.

 

In de regel besluit degene die de eed aflegt met de woorden "Zo waarlijk helpe mij God."

VergaderingenBewerken

De Amerikaanse Senaat is gevestigd in Washington, de hoofdstad van de Verenigde Staten. De vergaderingen van de Senaat vinden plaats in de noordelijke vleugel van het Capitool. Het Huis van Afgevaardigden beslaat de zuidelijke vleugel.

FilibusterenBewerken

Tijdens de vergaderingen van de Senaat wordt vaak de techniek van het filibusteren gebruikt. Senatoren hebben immers het recht om zo lang te spreken als ze willen over een onderwerp naar keuze, tenzij een meerderheid van drie vijfden (60 procent) van de senatoren het debat sluit en een stemming afdwingt, waardoor er een einde komt aan het filibusteren en dus ook aan deze manier om een stemming te voorkomen of minstens uit te stellen. Aangezien er 100 Senaatszetels zijn, is een meerderheid van minstens 60 senatoren nodig om het tot een stemming te laten komen.

Vooral in de recente geschiedenis wordt in de Senaat gebruik gemaakt van de regel om met een drievijfdenmeerderheid het filibusteren te breken. De meerderheidspartij (hetzij de Democratische Partij dan wel de Republikeinse Partij) verkiest om filibusters te vermijden, wat tot gevolg heeft dat in de laatste decennia alle belangrijke wetgeving met de grote beleidskeuzes de facto een meerderheid van 60 procent nodig heeft om in de Senaat te worden goedgekeurd.

Op 21 november 2013 keurde de door de Democraten gedomineerde Senaat met 52 stemmen tegen 48 een nieuwe regel goed dat voortaan een gewone meerderheid van 51 senatoren vereist is om het filibusteren te beëindigen als er dient te worden gestemd over benoemingen in de uitvoerende of de rechterlijke macht, met uitzondering van de rechters in het federaal Hooggerechtshof. Op 6 april 2017 schafte de door de Republikeinen gedomineerde Senaat deze uitzondering af, waardoor voortaan ook voor kandidaat-rechters voor het Hooggerechtshof kan worden overgegaan tot de stemming met een gewone meerderheid. De Republikeinen schaften de drievijfdenmeerderheid voor stemmingen over benoemingen van rechters in het Hooggerechtshof af omdat anders de door de Republikeinse president Donald Trump voorgedragen kandidaat-rechter Neil Gorsuch niet kon worden benoemd, daar geen 60 senatoren zijn kandidatuur steunden. Trump verklaarde via Twitter tegenstander te zijn van de praktijk van het filibusteren.[2]

Huidige senatorenBewerken

Staat Senior Senator Partij Junior Senator Partij
Alabama Richard Shelby R Doug Jones D
Alaska Lisa Murkowski R Dan Sullivan R
Arizona Kyrsten Sinema D Martha McSally R
Arkansas John Boozman R Tom Cotton R
Californië Dianne Feinstein D Kamala Harris D
Colorado Michael Bennet D Cory Gardner R
Connecticut Richard Blumenthal D Chris Murphy D
Delaware Tom Carper D Chris Coons D
Florida Marco Rubio R Rick Scott R
Georgia Johnny Isakson R David Perdue R
Hawaï Brian Schatz D Mazie Hirono D
Idaho Mike Crapo R Jim Risch R
Illinois Dick Durbin D Tammy Duckworth D
Indiana Todd Young R Mike Braun R
Iowa Chuck Grassley R Joni Ernst R
Kansas Pat Roberts R Jerry Moran R
Kentucky Mitch McConnell R Rand Paul R
Louisiana Bill Cassidy R John Neely Kennedy R
Maine Susan Collins R Angus King O
Maryland Ben Cardin D Chris Van Hollen D
Massachusetts Elizabeth Warren D Ed Markey D
Michigan Debbie Stabenow D Gary Peters D
Minnesota Amy Klobuchar D Tina Smith D
Mississippi Roger Wicker R Cindy Hyde-Smith R
Missouri Roy Blunt R Josh Hawley R
Montana Jon Tester D Steve Daines R
Nebraska Deb Fischer R Ben Sasse R
Nevada Catherine Cortez Masto D Jacky Rosen D
New Hampshire Jeanne Shaheen D Maggie Hassan D
New Jersey Bob Menendez D Cory Booker D
New Mexico Tom Udall D Martin Heinrich D
New York Chuck Schumer D Kirsten Gillibrand D
North Carolina Richard Burr R Thom Tillis R
North Dakota John Hoeven R Kevin Cramer R
Ohio Sherrod Brown D Rob Portman R
Oklahoma Jim Inhofe R James Lankford R
Oregon Ron Wyden D Jeff Merkley D
Pennsylvania Bob Casey jr. D Pat Toomey R
Rhode Island Jack Reed D Sheldon Whitehouse D
South Carolina Lindsey Graham R Tim Scott R
South Dakota John Thune R Mike Rounds R
Tennessee Lamar Alexander R Marsha Blackburn R
Texas John Cornyn R Ted Cruz R
Utah Mike Lee R Mitt Romney R
Vermont Patrick Leahy D Bernie Sanders O
Virginia Mark Warner D Tim Kaine D
Washington Patty Murray D Maria Cantwell D
West Virginia Joe Manchin D Shelley Moore Capito R
Wisconsin Ron Johnson R Tammy Baldwin D
Wyoming Mike Enzi R John Barrasso R
     Republikeinse Partij (53)      Democratische Partij (45)      Onafhankelijken (2)

Er zijn twee onafhankelijke leden in de Senaat, Bernie Sanders en Angus King, maar deze werken in de Senaat samen met de Democratische Partij.

Vetgedrukt zijn de partijleiders in de Senaat.

Huidige leden van de Senaat van de Verenigde Staten

Alabama: Shelby (R) · Jones (D)
Alaska: Murkowski (R) · Sullivan (R)
Arizona: Flake (R) · Kyl (R)
Arkansas: Boozman (R) · Cotton (R)
Californië: Feinstein (D) · Harris (D)
Colorado: Bennet (D) · Gardner (R)
Connecticut: Blumenthal (D) · Murphy (D)
Delaware: Carper (D) · Coons (D)
Florida: Nelson (D) · Rubio (R)
Georgia: Isakson (R) · Perdue (R)
Hawaï: Schatz (D) · Hirono (D)
Idaho: Crapo (R) · Risch (R)
Illinois: Durbin (D) · Duckworth (D)
Indiana: Donnelly (D) · Young (R)
Iowa: Grassley (R) · Ernst (R)
Kansas: Roberts (R) · Moran (R)
Kentucky: McConnell (R) · Paul (R)

 

Louisiana: Cassidy (R) · Kennedy (R)
Maine: Collins (R) · King (O)
Maryland: Cardin (D) · Van Hollen (D)
Massachusetts: Warren (D) · Markey (D)
Michigan: Stabenow (D) · Peters (D)
Minnesota: Klobuchar (D) · Smith (D)
Mississippi: Wicker (R) · Hyde-Smith (R)
Missouri: McCaskill (D) · Blunt (R)
Montana: Tester (D) · Daines (R)
Nebraska: Fischer (R) · Sasse (R)
Nevada: Heller (R) · Cortez Masto (D)
New Hampshire: Shaheen (D) · Hassan (D)
New Jersey: Menendez (D) · Booker (D)
New Mexico: Udall (D) · Heinrich (D)
New York: Schumer (D) · Gillibrand (D)
North Carolina: Burr (R) · Tillis (R)

 

North Dakota: Hoeven (R) · Heitkamp (D)
Ohio: Brown (D) · Portman (R)
Oklahoma: Inhofe (R) · Lankford (R)
Oregon: Wyden (D) · Merkley (D)
Pennsylvania: Casey (D) · Toomey (R)
Rhode Island: Reed (D) · Whitehouse (D)
South Carolina: Graham (R) · Scott (R)
South Dakota: Thune (R) · Rounds (R)
Tennessee: Alexander (R) · Corker (R)
Texas: Cornyn (R) · Cruz (R)
Utah: Hatch (R) · Lee (O)
Vermont: Leahy (D) · Sanders (O)
Virginia: Warner (D) · Kaine (D)
Washington: Murray (D) · Cantwell (D)
West Virginia: Manchin (D) · Moore Capito (R)
Wisconsin: Johnson (R) · Baldwin (D)
Wyoming: Enzi (R) · Barrasso (R)

(D): Democraat · (R): Republikein · (O): Onafhankelijk