Ronnie O'Sullivan

snookerspeler uit Engeland

Ronald Antonio "Ronnie" O'Sullivan (Wordsley, 5 december 1975) is een Engels professioneel snookerspeler. Zijn bijnaam is The Rocket, omdat hij meestal op een hoog tempo speelt. O'Sullivan wordt door vele snookerspelers en -commentators, onder wie zesvoudig wereldkampioen Steve Davis, beschouwd als een van de beste snookerspelers aller tijden.[1][2]

Ronnie O'Sullivan
Ronnie O'Sullivan (2015)
Ronnie O'Sullivan (2015)
Persoonlijke informatie
Bijnaam The Rocket
The Essex Exocet
Geboortedatum 5 december 1975
Land Vlag van Engeland Engeland
Sportieve informatie
Hoogste ranking 1e (5 jaar)
Huidige ranking #1 (per 13-07-2020)
Hoogste break 147 (15 keer)
Toernooizeges
Ranking 37
Minor-ranking 3
Niet-ranking 32
Wereldkampioen 2001, 2004, 2008, 2012, 2013, 2020

O'Sullivan begon op 7-jarige leeftijd met het spelen van snooker. Hij maakte zijn eerste century break toen hij 10 jaar was en zijn eerste maximumbreak toen hij 15 jaar was. Hij werd in 1992 op 16-jarige leeftijd professional en won een jaar later het UK Championship, waardoor hij de jongste winnaar ooit werd van een rankingtoernooi.

O'Sullivan won een recordaantal van twintig Triple Crown-toernooien, hij won zes keer het wereldkampioenschap, zeven keer de Masters en zeven keer het UK Championship. Hij won in totaal 37 rankingtoernooien, één meer dan het oude record van Stephen Hendry. O'Sullivan maakte een recordaantal van meer dan duizend century breaks en een recordaantal van vijftien maximumbreaks. Zijn eerste professionele maximumbreak in 1997 is nog steeds de snelste ooit gemaakt in 5 minuten en 8 seconden.

LevensloopBewerken

Rond de tijd dat O'Sullivans professionele carrière begon, belandden zowel zijn vader als zijn moeder in de gevangenis. De eerste voor moord, de andere voor belastingontduiking. O'Sullivan kreeg te kampen met depressies, en ontwikkelde een drugsprobleem. O'Sullivan raakte in 1998 zijn titel op de Irish Masters kwijt aan Ken Doherty toen uit een dopingtest bleek dat hij hasj had gebruikt. Ook toonde hij zich in zijn commentaren regelmatig weinig loyaal tegenover zijn collega-snookerspelers. Toen O'Sullivan voor het eerst linkshandig speelde in het wereldkampioenschap, beschuldigde de Canadese speler Alain Robidoux hem van een gebrek aan respect. Hij antwoordde: "Mijn links is beter dan zijn rechts."

In het seizoen 2005-2006 speelde O'Sullivan naast de belangrijkste snookertoernooien ook pooltoernooien in de Verenigde Staten, voor zover die elkaar niet overlapten. Tijdens de kwartfinale van het UK Championship in 2006 stopte O'Sullivan met spelen nadat hij in het zesde frame bij een 1-4-achterstand een relatief makkelijke rode bal had gemist. O'Sullivan stapte naar zijn tegenstander, Stephen Hendry, schudde hem de hand en verliet de speelzaal met de woorden: "Ik heb er genoeg van." Toen hij enkele uren later weer aanspreekbaar was, vertelde hij aan de pers dat hij zich enorm had geërgerd aan zijn eigen slechte spel en zijn geduld had verloren. Hij vond wel dat hij niet weg had mogen lopen.

O'Sullivan keerde in januari 2007 terug en versloeg in de finale van de SAGA Insurance Masters de Chinees Ding Junhui met 10-3. Hij verloor vervolgens in de halve finale van het wereldkampioenschap van John Higgins. In december 2007 versloeg hij in de finale van het UK Championship Stephen Maguire met 10-2.

O'Sullivan werd op 5 mei 2008 voor de derde keer wereldkampioen. Hij versloeg in de finale Allister Carter met 18-8. Op 30 oktober 2010 won O'Sullivan het eerste internationale powersnookertoernooi in Londen. In de finale versloeg hij Ding Junhui met 572-258. O'Sullivan werd op 7 mei 2012 voor de vierde keer wereldkampioen. In de finale versloeg hij opnieuw Carter, nu met 18-11. Na zijn vierde wereldtitel trok O'Sullivan zich een tijd terug uit de snookerwereld. Hij maakte uiteindelijk zijn rentree op het wereldkampioenschap in 2013. Hierop prolongeerde O'Sullivan zijn wereldtitel en bracht hij zijn totale aantal op vijf. Ditmaal versloeg hij Barry Hawkins in de finale met 18-12. O'Sullivan bereikte in 2014 zijn derde opeenvolgende WK-finale op rij, zijn zesde in totaal. Het werd daarbij de eerste die hij verloor. Mark Selby versloeg hem met 18-14.

O'Sullivan won op 13 januari 2015 met 6-4 van Ricky Walden in de eerste ronde van de Masters. Daarbij maakte hij century breaks in het zesde (100 punten) en in het laatste (116 punten) frame van de wedstrijd. De laatste was de 775e in zijn carrière, waarmee hij het record aller tijden van Stephen Hendry evenaarde.[3] Toen hij op 15 januari de kwartfinale speelde tegen Marco Fu maakte hij in het eerste frame zijn 776e century break en werd hij alleen recordhouder.[4]

Op 24 maart 2019 won hij het voor het eerst georganiseerde Tour Championsship in Wales, een toernooi met de 8 best geplaatste spelers op de wereldranglijst. In de finale won hij met 13-11 van de Australiër Neil Robertson. O'Sullivan veroverde daarmee voor het eerst sinds mei 2010 de leiderspositie op de wereldranglijst.[5]

SpeelstijlBewerken

 
Ronnie O'Sullivan speelt linkshandig op de Snooker German Masters in 2015

O'Sullivan is rechtshandig, maar zijn linkerarm is zodanig goed ontwikkeld dat hij ook linkshandig op professioneel niveau kan spelen. Daardoor kan hij het gebruik van een hulpstuk tot een minimum beperken bij lastig geplaatste ballen. Hij was degene die dit tweehandig snookerspel introduceerde, sindsdien is het door een aantal andere spelers overgenomen.

RecordsBewerken

  • Hij won op 17-jarige leeftijd als jongste speler ooit een rankingtoernooi, het UK Championship in 1993.
  • Hij maakte op het wereldkampioenschap van 1997 een maximumbreak in 5 minuten en 8 seconden, de snelste ooit.
  • Hij maakte op 17 oktober 2018 zijn vijftiende officiële maximumbreak, een record.
  • Hij maakte op 15 januari 2015 zijn 776ste century break, een verbetering van het record van Stephen Hendry.[6] Anno 2020 (augustus) staat zijn teller op 1054.
  • Hij maakte tijdens de Masters van 2014 in de match tegen Ricky Walden 556 onbeantwoorde punten.
  • Hij heeft sinds zijn winst op het Wereldkampioenschap snooker van 2020, met een totaal van twintig, het meest aantal Triple Crown-zeges op zijn naam staan.
  • Bij het breken van het record van het aantal Triple Crown-zeges werd hij eveneens alleen recordhouder met zeven zeges op het UK Championship, een record dat hij voordien deelde met Steve Davis.[7]
  • Hij is eveneens recordhouder met zeven zeges op de Masters.

Belangrijkste resultatenBewerken

RankingtitelsBewerken

Nr. Jaar Toernooi Tegenstander in finale Score
1. 1993 UK Championship   Stephen Hendry 10–6
2. 1994 British Open   James Wattana 9–4
3. 1996 Asian Classic   Brian Morgan 9–8
4. 1996 German Open   Alain Robidoux 9–7
5. 1997 UK Championship (2)   Stephen Hendry 10–6
6. 1998 Scottish Open   John Higgins 9–5
7. 1999 China Open   Stephen Lee 9–2
8. 2000 Scottish Open (2)   Mark Williams 9–1
9. 2000 China Open (2)   Mark Williams 9–3
10. 2001 Wereldkampioenschap   John Higgins 18–14
11. 2001 UK Championship (3)   Ken Doherty 10–1
12. 2003 European Open   Stephen Hendry 9–6
13. 2003 Irish Masters   John Higgins 10–9
14. 2004 Welsh Open   Steve Davis 9–8
15. 2004 Wereldkampioenschap (2)   Graeme Dott 18–8
16. 2004 Grand Prix   Ian McCulloch 9–5
17. 2005 Welsh Open (2)   Stephen Hendry 9–8
18. 2005 Irish Masters (2)   Matthew Stevens 10–8
19. 2007 UK Championship (4)   Stephen Maguire 10–2
20. 2008 Wereldkampioenschap (3)   Ali Carter 18–8
21. 2008 Northern Ireland Trophy   Dave Harold 9–3
22. 2009 Shanghai Masters   Liang Wenbo 10–5
23. 2012 German Masters (2)   Stephen Maguire 9–7
24. 2012 Wereldkampioenschap (4)   Ali Carter 18–11
25. 2013 Wereldkampioenschap (5)   Barry Hawkins 18–12
26. 2014 Welsh Open (3)   Ding Junhui 9–3
27. 2014 UK Championship (5)   Judd Trump 10–9
28. 2016 Welsh Open (4)   Neil Robertson 9–5
29. 2017 English Open   Kyren Wilson 9–2
30. 2017 Shanghai Masters (2)   Judd Trump 10–3
31. 2017 UK Championship (6)   Shaun Murphy 10–5
32. 2018 World Grand Prix   Ding Junhui 10–3
33. 2018 Players Championship   Shaun Murphy 10–4
34. 2018 UK Championship (7)   Mark Allen 10–6
35. 2019 Players Championship (2)   Neil Robertson 10–4
36. 2019 Tour Championship   Neil Robertson 13–11
37. 2020 Wereldkampioenschap (6)   Kyren Wilson 18–8

Minor-rankingtitelsBewerken

Nr. Jaar Toernooi Tegenstander in finale Score
1. 2011 Players Tour Championship – 1   Joe Perry 4–0
2. 2011 Players Tour Championship – 7   Matthew Stevens 4–2
3. 2013 Players Tour Championship – 4   Gerard Greene 4–0

Niet-rankingtitelsBewerken

Nr. Jaar Toernooi Tegenstander in finale Score
1. 1993 Extra Challenge   James Wattana Round-robin
2. 1993 Benson & Hedges Championship   John Lardner 9–6
3. 1995 Masters   John Higgins 9–3
4. 1996 Charity Challenge   John Higgins 9–6
5. 1997 European League   Stephen Hendry 10–8
6. 1997 Superstar International   Jimmy White 5–3
7. 1998 Scottish Masters   John Higgins 9–7
8. 2000 Champions Cup (2)   Mark Williams 7–5
9. 2000 Scottish Masters (2)   Stephen Hendry 9–6
10. 2001 Irish Masters   Stephen Hendry 9–8
11. 2001 Premier League (2)   Stephen Hendry 9–7
12. 2002 Premier League (3)   John Higgins 9–4
13. 2002 Scottish Masters (3)   John Higgins 9–4
14. 2005 Masters (2)   John Higgins 10–3
15. 2005 Premier League (4)   Mark Williams 6–0
16. 2005 Premier League (5)   Stephen Hendry 6–0
17. 2006 Premier League (6)   Jimmy White 7–0
18. 2007 Masters (3)   Ding Junhui 10–3
19. 2007 Irish Masters (2)   Barry Hawkins 9–1
20. 2007 Premier League (7)   John Higgins 7–4
21. 2008 Premier League (8)   Mark Selby 7–2
22. 2008 Hamm Invitational   Barry Hawkins 6–2
23. 2009 Masters (4)   Mark Selby 10–8
24. 2010 Premier League (9)   Shaun Murphy 7–1
25. 2011 Premier League (10)   Ding Junhui 7–1
26. 2013 Champion of Champions   Stuart Bingham 10–8
27. 2014 Masters (5)   Mark Selby 10–4
28. 2014 Champion of Champions (2)   Judd Trump 10–7
29. 2016 Masters (6)   Barry Hawkins 10–1
30. 2017 Masters (7)   Joe Perry 10–7
31. 2018 Shanghai Masters   Barry Hawkins 11–9
32. 2018 Champion of Champions (3)   Kyren Wilson 10–9

WereldkampioenschapBewerken

# Seizoen Editie Prestatie Extra
1. 1992/1993 WK 1993 Laatste 32 Verloor met 10-7 van Alan McManus [8]
2. 1993/1994 WK 1994 Laatste 16 Verloor met 13-3 van John Parrott
3. 1994/1995 WK 1995 Kwartfinale Verloor met 13-8 van Stephen Hendry
4. 1995/1996 WK 1996 Halvefinale Verloor met 16-14 van Peter Ebdon
5. 1996/1997 WK 1997 Laatste 16 Verloor met 13-12 van Darren Morgan
6. 1997/1998 WK 1998 Halvefinale Verloor met 17-9 van John Higgins
7. 1998/1999 WK 1999 Halvefinale Verloor met 17-13 van Stephen Hendry
8. 1999/2000 WK 2000 Laatste 32 Verloor met 10-9 van David Gray
9. 2000/2001 WK 2001 Wereldkampioen Won met 18-14 van John Higgins
10. 2001/2002 WK 2002 Halvefinale Verloor met 17-13 van Stephen Hendry
11. 2002/2003 WK 2003 Laatste 32 Verloor met 10-6 van Marco Fu
12. 2003/2004 WK 2004 Wereldkampioen Won met 18-8 van Graeme Dott
13. 2004/2005 WK 2005 Kwartfinale Verloor met 13-11 van Peter Ebdon
14. 2005/2006 WK 2006 Halvefinale Verloor met 17-11 van Graeme Dott
15. 2006/2007 WK 2007 Kwartfinale Verloor met 13-9 van John Higgins
16. 2007/2008 WK 2008 Wereldkampioen Won met 18-8 van Ali Carter
17. 2008/2009 WK 2009 Laatste 16 Verloor met 13-11 van Mark Allen
18. 2009/2010 WK 2010 Kwartfinale Verloor met 13-11 van Mark Selby
19. 2010/2011 WK 2011 Kwartfinale Verloor met 13-10 van John Higgins
20. 2011/2012 WK 2012 Wereldkampioen Won met 18-11 van Ali Carter
21. 2012/2013 WK 2013 Wereldkampioen Won met 18-12 van Barry Hawkins
22. 2013/2014 WK 2014 Finale Verloor met 18-14 van Mark Selby
23. 2014/2015 WK 2015 Kwartfinale Verloor met 13-9 van Stuart Bingham
24. 2015/2016 WK 2016 Laatste 16 Verloor met 13-12 van Barry Hawkins
25. 2016/2017 WK 2017 Kwartfinale Verloor met 13-10 van Ding Junhui
26. 2017/2018 WK 2018 Laatste 16 Verloor met 13-9 van Ali Carter
27. 2018/2019 WK 2019 Laatste 32 Verloor met 10-8 van James Cahill
28. 2019/2020 WK 2020 Wereldkampioen Won met 18-8 van Kyren Wilson