Hoofdmenu openen

Wikipedia β

Renate Dorrestein

Nederlands schrijfster

Renate Maria Dorrestein (Amsterdam, 25 januari 1954) is een Nederlandse schrijfster, journaliste en feminist.

Renate Dorrestein
tijdens de opening van expositie DIS
tijdens de opening van expositie DIS
Algemene informatie
Volledige naam Renate Maria Dorrestein
Geboren 25 januari 1954
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep schrijfster, journaliste
Werk
Jaren actief 1983 - heden
Genre Romans
Bekende werken Buitenstaanders (1983)
Het hemelse gerecht (1991)
Ontaarde moeders (1992)
De leesclub (2010)
Dbnl-profiel
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Inhoud

BiografieBewerken

Renate Dorrestein groeide op in een rooms-katholiek advocatengezin in Amstelveen. Na de nonnenschool en het gymnasium aan het Keizer Karel College ging ze als leerling-journalist werken bij Libelle en Panorama. Door de vele reizen die ze kon maken voor het blad en de ervaringen die ze opdeed, werd haar persoonlijkheid en daardoor ook haar schrijfstijl gevormd. Na een aantal jaren ging ze in 1977 freelance schrijven. Midden jaren zeventig was Dorrestein al samen met een vriendin het productiebureau Proburo gestart, dat bijlagen verzorgde voor tijdschriften. In de periode 1977 - 1982 publiceerde ze in Het Parool, Viva, Onkruid en Opzij. Van laatstgenoemd tijdschrift was ze van 1982 tot 1987 redacteur. Ze was in 1986 betrokken bij de oprichting van de Anna Bijns Stichting, die elke twee jaar de Anna Bijns Prijs uitlooft voor "de vrouwelijke stem in de letteren". Ze werd 'ambassadeur' van het feministische online-tijdschrift LOVER.

Als romancier debuteerde Dorrestein in 1983 met Buitenstaanders. Daarvoor was ze al bekend van haar 'columns in onder andere Opzij. Naast vele romans schreef Renate Dorrestein twee autobiografische boeken, in 1988, Het perpetuum mobile van de liefde over haar "zelfmoordzusje" en in 1993, Heden ik over de ziekte ME die zich in 1991 bij haar aandiende. De zelfmoord van haar zusje in 1979 is op haar persoonlijkheid en haar schrijverschap een grote invloed geweest, evenals de ziekte ME, die ruim tien jaar haar leven beheerste. Ze richtte in 1993 het ME-Fonds op ter bevordering van onderzoek naar ME/CVS. Het fonds moest door geldgebrek worden opgeheven in 2004.[1]

In 1993 ontving Dorrestein de Annie Romeinprijs voor haar hele werk. Verder kreeg ze voor Een sterke man een nominatie voor de Libris Literatuur Prijs, en een nominatie voor de Publieksprijs voor Een hart van steen. In 2002 werd Zonder genade genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Ook kreeg ze twee internationale nominaties. In 1997 schreef ze op uitnodiging van de CPNB het Boekenweekgeschenk onder de titel Want dit is mijn lichaam.

Veel van haar boeken zijn vertaald. In veertien landen (o.a. de VS en Japan) zijn romans van Dorrestein verschenen.

Met haar werk Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (2006) had Dorrestein een primeur: op haar initiatief was achterin reclame opgenomen van een product voor vrouwen in de overgang.

Renate Dorrestein schreef het Boekenweekessay 2008 Laat me niet alleen.

In 2013 werkte Renate Dorrestein samen met Nederlandse spelontwikkelaars aan het iPad-game Nott Won't Sleep voor peuters en kleuters.[2]

In september 2017 maakte Dorrestein bekend dat zij aan een ongeneeslijke vorm van slokdarmkanker lijdt.[3][4]

BibliografieBewerken

  • Buitenstaanders, (1983, roman)
  • Vreemde streken (1985, roman)
  • Noorderzon (1986, roman)
  • Een nacht om te vliegeren (1987, roman)
  • Korte metten (1988, columns)
  • Het perpetuum mobile van de liefde (1988, autobiografische roman)
  • Vóór alles een dame (1989, kalenderboek)
  • Het hemelse gerecht (1991, roman)
  • Ontaarde moeders (1992, roman)
  • Heden ik (1993, documentaire)
  • Een sterke man (1994, roman)
  • Verborgen gebreken (1996, roman) (in 2004 verfilmd door Paula van der Oest)
  • Want dit is mijn lichaam (1997, Boekenweekgeschenk)
  • Een hart van steen (1998, roman)
  • Voor Liefde klik op F (1999, kort verhaal, bibliofiele uitgave, Uitgeverij Brokaat, ook als Literair Juweeltje, mei 2006)
  • Het geheim van de schrijver (2000, documentaire)
  • Zonder genade (2001, roman)
  • Het duister dat ons scheidt (2003, roman)
  • Zolang er leven is (2004, roman)
  • Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (2006, roman)
  • Echt sexy (2007, roman)
  • Laat me niet alleen (2008, Boekenweekessay)
  • Is er hoop (2009, roman)
  • Heiligenlevens en bananenpitten (2009)
  • De leesclub (2010, roman)
  • Pas goed op jezelf (2011, novelle), als Schrijver op Locatie voor de VU geschreven. Ook als luisterboek.
  • De stiefmoeder (oktober 2011, roman)
  • De zondagmiddagauto (juli 2012, Literaire Juweeltjes) kort verhaal, geschreven in de jaren 80 van de vorige eeuw.
  • De blokkade (februari 2013), over het verschijnsel writer's block.
  • Nott Won't Sleep (augustus 2013), iPadspel voor peuters en kleuters over slapen en naar bed gaan.
  • Liever horen we onszelf (Luisterboek, mei 2014, voorgelezen door Dorrestein ter gelegenheid van de Week van het Luisterboek 2014[5])
  • Weerwater (5 februari 2015, roman)
  • Penvriendin in China: Hoe ik dacht een dissident te helpen (1 juli 2015)[6]
  • Zeven soorten honger (2016)
  • Onder de motorkap van het schrijverschap (2017, ISBN 9789021406374, bundeling van twee eerder verschenen boeken: Het geheim van de schrijver en De blokkade.)
  • De moeder de vrouw (2017, ISBN 9789021406336, bundeling van twee eerder verschenen boeken: Ontaarde moeders en Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor.) [7]
  • Zolang er leven is is er hoop (2017, ISBN 9789021407555, bundeling van twee eerder verschenen boeken: Zolang er leven is en is er hoop.)[8]
  • Reddende engel (september 2017, ISBN 9789057598609)
  • Liever horen we onszelf (Gedrukte, herschreven versie van het luisterboek uit 2014, geïllustreerd door Sylvia Weve, ISBN 9789021408170)

Favoriete auteursBewerken

Tot Renate Dorresteins eigen favoriete schrijvers behoren o.a. Kurt Vonnegut [9] en Jeanette Winterson [10].

Externe linksBewerken