Relativity Space

Amerikaanse ruimtevaartfirma

Relativity Space is een Amerikaans ruimtevaartbedrijf dat zich in eerste instantie richt op het lanceren van lichte satellieten met door hun ontwikkelde volledig 3D-geprinte draagraketten. Grotere raketten voor zwaardere vrachten zijn ook in ontwikkeling.

Relativity Space
Oprichting 29 januari 2016
Oprichter(s) o.a. Tim Ellis
Sleutelfiguren Tim Ellis (CEO) Zach Dunn (VP Factory Development)
Land Verenigde Staten
Hoofdkantoor Long Beach
Producten Lancering van lichte en later zware ook satellieten
Sector ruimtetransport
Industrie ruimtevaart
Website https://www.relativityspace.com/
Portaal  Portaalicoon   Economie

GeschiedenisBewerken

Het bedrijf werd in begin 2016 opgericht en wordt gerekend tot de tweede generatie NewSpace-bedrijven. Het hoofdkantoor staat in Long Beach, Californië. Oprichter Tim Ellis werkte voorheen voor Blue Origin.

De eerste jaren werd vooral ingezet op het ontwerpen en bouwen van de 3D-printers die ze nodig hadden voor hun plannen om 3D-geprinte raketten en raketmotoren mee te produceren.[1]

De Terran 1-raket die dit bedrijf ontwikkelt wordt in staat geacht vrachten tot 1250 kg in een lage baan om de aarde (hoogte 185 km) te brengen. Aanvankelijk wou Relativity een nog lichtere raket ontwikkelen, maar op verzoek van klanten werd een krachtiger raket met een grotere neuskegel ontwikkeld. Relativity raamt de prijs van een lancering op 10 miljoen dollar.[2] Bijzonder aan de Terran 1 is dat deze vrijwel geheel in een 3D-printer wordt gemaakt. Hierdoor hoeft er maar weinig personeel voor de constructie te worden aangenomen waardoor de raket betrekkelijk goedkoop zal zijn. Relativity Space omschrijft het zelf als 's werelds eerste autonome rakettenfabriek en claimt te beschikken over de grootste metaal-3D-printer van de wereld, die men 'Stargate' noemt. Relativity Space heeft in januari 2019 een huurcontract met Space Florida gesloten voor de huur van Lanceercomplex 16 van het Cape Canaveral Air Force Station. Dit complex zal worden aangepast met een horizontale assemblagehangar.

Op 11 juni 2019 maakte Relativity Space bekend dat het zijn rakettenfabriek op NASA’s John C. Stennis Space Center zal vestigen.[3] Het Stennis Space Center in de staat Mississippi staat bekend om de testinstallaties voor raketonderdelen. Relativity testte zijn motoren daar al. Voor de fabricage van de raketten wordt een reeds bestaande hal met een 25 meter hoge High Bay gehuurd.

Op 28 februari 2020 kondigden Relativity aan zijn hoofdkantoor en productielijn van Los Angeles naar een groter pand in Long Beach te verhuizen.

Op 18 mei 2020 werd bekend dat SpaceX toenmalige senior vice president of propulsion and launch Zach Dunn, bij Relativity in dienst trad als vice president of factory development.[4]

Op 24 juni 2020 werd een contract voor de lancering van 6 Iridium-Next reserve-satellieten afgesloten. Hiervoor wordt ook een lanceercomplex op Vandenberg Air Force Base ontwikkeld bij gebouw B330 vlakbij complex SLC-6. Het wordt het meest zuidelijke lanceercomplex van Vandenberg AFB, waardoor de raketten niet over andere lanceerplaatsen of gebouwen vliegen en er daar ook relatief veilig kan worden getest.[5]

Op 9 november 2020 werd met succes een volleduurstest van 187 seconden met een Aeon 1, een motor voor de eerste trap, uitgevoerd.[6]

Op 25 februari 2021 maakte Tim Ellis bekend dat ze ook werken aan een nieuwe raket, de Terran R. Deze moet qua prestaties vergelijkbaar worden met de deels herbruikbare Falcon 9 van SpaceX maar volledig herbruikbaar worden.[7] De 3D-printers van Relativity zijn hardwarematige al geschikt voor de productie van de Terran R en hebben alleen een Software update nodig voor de productie. Ellis maakte dit bekend omdat ze begonnen waren met het produceren van prototypes voor onderdelen van deze raket. Op 8 juni 2021 publiceerde Relativity een filmpje van het ontwerp. Dit heeft enkele overeenkomsten met SpaceX' eerdere BFR-conceptontwerp uit 2017 (voorloper van Starship). Maar is wel veel kleiner.[8]

3D-printenBewerken

Relativity gaat met het volledig printen van de raket veel verder dan andere bedrijven. Door het 3D-printen bevat de Terran 1 veel minder onderdelen. Grote delen van de raket zijn met behulp van kunstmatige intelligentie ontworpen. Dat wil zeggen dat de gewenste parameters zijn ingevoerd en een computer vervolgens berekend hoe het precies gevormd wordt. Zo functioneren brandstofleidingen bijvoorbeeld gelijktijdig ook als verstevigingsbalken. En verstevigingsstructuren die normaliter uit rechthoekige, driehoekige of honingraat vormen bestaan lijken op bij Relativity’s raketten op het oog lukraak slingerende structuren te zijn die in werkelijkheid effectiever en lichter blijken zijn. Door het 3D-printen zijn er ook veel minder werktuigbouwkundigen nodig voor de productie.

ConcurrentieBewerken

De meest directe concurrent van Relativity Space lijkt Firefly Aerospace te zijn. Dat bedrijf ontwikkelt een gelijkwaardige draagraket. Verder zijn er anno 2020 een aantal bedrijven die reeds of binnen afzienbare tijd lichtere raketten op de markt hebben. Daaronder zijn Astra, Virgin Orbit en Rocket Lab. Ook de Europese Vega, de Minotaur-raketten van Northrop Grumman en de krachtiger PSLV van de ISRO kunnen voor specifieke missies tot de concurrentie worden gerekend.

Met de aangekondigde Terran R wil Relativity ook de concurrentie aan gaan met raketten als de Falcon 9 van SpaceX en de toekomstige Vulcan van United Launch Alliance en de Ariane 6 van Arianespace

Externe linkBewerken