Red Mitchell

Amerikaans componist (1927-1992)

Red Mitchell, geboren als Keith Moore Mitchell, (New York, 20 september 1927 - Salem, 8 november 1992) was een Amerikaanse bassist van de Modern Jazz.

Red Mitchell
V.l.n.r. Rune Gustafsson, Red Mitchell en Bop Johansen tijdens een optreden in de Down Town jazz club (Oslo) in 1972
V.l.n.r. Rune Gustafsson, Red Mitchell en Bop Johansen tijdens een optreden in de Down Town jazz club (Oslo) in 1972
Algemene informatie
Volledige naam Keith Moore Mitchell
Geboren New York, 20 september 1927
Overleden Salem, 8 november 1992
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Genre(s) Jazz
Beroep Muzikant
Instrument(en) Bas
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

JeugdBewerken

Mitchell kreeg sinds zijn 5e levensjaar pianoles en had later tijdens zijn ingenieursstudie ook altsaxofoon en klarinet gespeeld. Hij wisselde tijdens zijn militaire diensttijd in Duitsland naar de contrabas. Na beëindiging van zijn diensttijd studeerde hij kort aan de Juilliard School en later privé bij Herman Reinshagen.

CarrièreBewerken

Van 1947 tot 1948 trad hij op met Jackie Paris, het daaropvolgende jaar met Mundell Lowe, Chubby Jacksons bigband en Charlie Ventura en tourde daarna tot 1951 met het orkest van Woody Herman. Daarna was hij tot 1954 lid van het Red Norvo Trio en speelde hij in Gerry Mulligans pianoloze kwartet van 1954 tot 1957. De formatie werd in 1954 tijdens het derde Jazzfestival in Parijs gehuldigd, te horen op het album Pleyel Concert (Disques Vogue). Na zijn vertrek bij Mulligan vestigde hij zich in Los Angeles, waar hij tot 1968 bleef wonen. Daar speelde hij onder meer met Hampton Hawes, nam op met Corky Hale en Ornette Coleman (Tomorrow Is The Question!, 1959) en was lid van het studio-orkest van MGM Records. In 1961 en 1962 leidde hij met Harold Land een band. Na een schatting van Leonard Feather was hij al tijdens deze periode betrokken bij meer dan duizend opnamen.

In 1968 ging hij naar Stockholm, waar hij optrad met talrijke Europese jazzmuzikanten als Putte Wickman, Svend Asmussen en Toots Thielemans, maar ook als begeleider optrad van Amerikaanse jazzmuzikanten zoals Dizzy Gillespie, Gene Ammons en Phil Woods. Zijn eigen band had de beschikking over Bobo Stenson en Rune Carlson. Met zijn band Communications tourde hij ook door de Verenigde Staten. Hij speelde door de critici betoonde duo-albums in met Lee Konitz, Guido Manusardi, Jim Hall, Tommy Flanagan en Warne Marsh, voordat hij meerdere opzienbarende solo-albums afleverde. Zijn bekwaamheden als componist bewees hij in 1973 op Blues For a Crushed Soul met Alice Babs en Karin Krog. Van 1986 tot 1991 presenteerde hij zich met Clark Terry op talrijke festivals.

Red Mitchell experimenteerde reeds vroeg met andere intonaties op de contrabas. Later had hij zijn bas in quinten gestemd, waarmee hij een duidelijk groter soundbereik in de diepte als ook in de hoogte bereikte. Deze sound is bijzonder goed te horen op de duo-opnamen met Clark Terry (videoclips uit de ZDF-Jazzclub en zijn te vinden op YouTube). In 1991 voorafgaande aan zijn overlijden was hij nog samen met Herb Ellis eregast op het cruiseschip The Azur tijdens het 5e Internationale Jazzfestival at Sea. (videoclips van dit samentreffen zijn ook te vinden op YouTube). In hetzelfde jaar keerde hij terug naar de Verenigde Staten.

OnderscheidingenBewerken

Zijn solo-album A Declaration of Independence werd in 1991 het album van het jaar in Zweden. In hetzelfde jaar kreeg Mitchell als eerste jazzmuzikant de koninklijke Zweedse ere-medaille Illis Quorum.

OverlijdenBewerken

Red Mitchell overleed in november 1992 op 65-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartinfarct.

DiscografieBewerken