Hoofdmenu openen

Rabin Gangadin

Surinaams dichter en literatuurcriticus

Rabin Gangadin (Paramaribo, 19 augustus 1956) is een Surinaams dichter en prozaschrijver van Hindoestaanse afkomst.[1] Zijn werk is deel van de Surinaamse literatuur.

Rabin Gangadin
Rabin Gangadin
Rabin Gangadin
Algemene informatie
Geboren 19 augustus 1956
Geboorteplaats Paramaribo
Land Vlag van Suriname Suriname
Beroep dichter, schrijver
Werk
Jaren actief 1981-heden
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Inhoud

Carrière

Voor een ingenieursopleiding vertrok Gangadin in 1974 naar Nederland.[1] Een literair debuut volgde in 1981 toen hij debuteerde met proza en poëzie in Avenue Literair en met acht gedichten in De Gids. In 1983 richtte hij de stichting Multi Literair & Polemisch Centrum op, dat een aantal literaire manifestaties organiseerde.[1] Er verschenen ook literaire kritieken van de hand van Rabin Gangadin in Nederlandse media. Zijn recensies smeedde hij aaneen tot De Surinaamse literatuur (1986).

De jaren erna publiceerde hij creatief werk in verschillende literaire tijdschriften, en publiceert hij columns.[2] Ook verschenen er enkele kritische opiniestukken van Gangadin op internet.[3]

Ontvangst

Gangadins poëzie werd gematigd positief onthaald.[1] Het is direct, grillig, zonder herkenbare Surinaamse elementen.[1] Hard, benig en rechtstreeks, volgens Elseviers Weekblad waar hij recensent werd.[4] Zijn proza werd echter sterk negatief beoordeeld en werd door sommige critici oppervlakkig en rancuneus gevonden.[1]

Conflict met criticus

In het door hoogleraar West-Indische Letteren Michiel van Kempen geschreven boek Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur wordt Gangadin van plagiaat beschuldigd: hij zou zowel uit het werk van Jeroen Brouwers als de literatuurcriticus Wim Rutgers grote passages hebben overgenomen.[5]

Over het boek Landgenoten schrijft Van Kempen onder meer dat twee personen in het boek, de verteller en de hoofdpersoon, boosaardig commentaar geven op hun landgenoten.[6] Van Kempen plaatst Gangadin daarmee in een "vomatie-traditie".[6]

Na een door hemzelf aanhangig gemaakt proces voor de Rechtbank Breda in juni 2011 kreeg Gangadin zelf een verbod opgelegd om schadelijke uitlatingen te doen over Van Kempen. Daarnaast moest hij binnen 14 dagen al zijn lasterlijke uitspraken van het internet verwijderen.[7] Gangadin ging in hoger beroep bij het Gerechtshof in Den Bosch dat in augustus 2013 de eerdere uitspraak bekrachtigde.[8]

Gangadin spande een proces aan tegen Van Kempen vanwege een beschrijving in het boek Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur waarin Gangadin ervan beschuldigd wordt ten onrechte academische titels te hebben gevoerd. Gangadin betwistte deze beschuldiging.[8] Gangadin verloor de rechtszaak - na verschillende procedures in de periode 2010-2013 - bij de uitspraak van 13 augustus 2013. Van Kempen werd vrijgesproken met onder andere een referentie naar de vrijheid van meningsuiting.[8]

Midden 2015 werd bekend dat Van Kempen aangifte tegen Gangadin had gedaan, "Wegens chantage, afpersing en laster", onder meer op basis van een anonieme brief die door Gangadin zou zijn geschreven.[9]

Eind 2018 probeerde Gangadin langs gerechtelijke weg Google ertoe te bewegen berichten over hem te verwijderen. De rechter wees de eis af.[10]

Bibliografie

  • Desaveu (1980), debuutbundel, werd met vijf nieuwe gedichten heruitgegeven als Een zeldzame kamer (1982)
  • Tussen letter en geest (1984)
  • Landgenoten (1986)
  • De Surinaamse literatuur (1986)
  • Striptease zonder muziek (1987)