Hoofdmenu openen

Philippe Sarde (Neuilly-sur-Seine, 21 juni 1948) is een Frans filmcomponist. Hij is de oudere broer van filmproducent Alain Sarde.

Inhoud

Leven en werkBewerken

Opleiding en eerste stappen in de film- en muziekwereldBewerken

Sarde is de zoon van Andrée Gabriel, operazangeres aan de Opéra de Paris. Al heel vroeg woonde hij haar repetities bij. Op vijfjarige leeftijd begon hij onder de hoede van zijn vader en van Georges Auric piano te spelen en wat later harmonie, compositie, fuga en contrapunt te studeren. Tegelijkertijd raakte hij gefascineerd door de wereld van de film en droomde hij al van een leven als cineast. Hij kon echter nog niet kiezen tussen de film en de muziek. In 1965 draaide hij twee zwart-wit korte films die hijzelf van muziek voorzag. Die muziek werd enkele jaren later toevallig door een producer van Claude Sautet opgemerkt.

Debuut als filmcomponistBewerken

Toen Sautet geen beroep kon doen op Georges Delerue, die de score had geschreven voor zijn eerste succes, de politiefilm Classe tous risques, zocht hij Sarde aan voor de muziek van het romantisch drama Les Choses de la vie. Sarde componeerde een score voor 70 musici in amper een maand tijd. De film en het liedje La Chanson d'Hélène werden fel gesmaakt door het publiek.

1970-1990 : heel productieve jarenBewerken

Pierre Granier-Deferre bewonderde de muziek zodanig dat hij Sarde vier keer in twee jaar tijd om filmscores verzocht (nog tien andere samenwerkingen volgden). Zo werd Les Choses de la vie het startschot van een heel succesrijke carrière waarvan de eerste twintig jaar ontzettend creatief en vruchtbaar waren. Sarde rijfde in die periode de ene na de andere nominatie voor de César voor beste filmmuziek binnen en behaalde de prijs ook een keer. 1981 werd zijn topjaar: hij tekende voor niet minder dan twaalf scores waaronder de spectaculaire muziek voor de beklijvende prehistorische avonturenfilm La Guerre du feu.

SamenwerkingenBewerken

Hij ontpopte zich snel tot een componist die het begrip 'vriendschap' hoog in het vaandel had staan. Er volgde een bij momenten doorlopende samenwerking met een aantal filmregisseurs met wie het klikte en aan wie hij dus trouw bleef. Dat waren enerzijds persoonlijke cineasten die aan een eigen oeuvre bouwden zoals André Téchiné, Jacques Doillon, Bertrand Tavernier, Yves Boisset en Robert Bresson. Anderzijds waren er klassiek geschoolde filmers die traditioneel en populair vakwerk afleverden zoals Pierre Granier-Deferre en Claude Sautet of regisseurs die in de filmcoulissen ervaring hadden opgedaan zoals Georges Lautner, Jacques Rouffio en Laurent Heynemann. De bijtende Italiaanse beeldenstormer Marco Ferreri en de Pools-Franse cineast van joodse afkomst Roman Polanski waren de twee 'buitenlandse' vrienden met wie hij het liefst samenwerkte.

WerkwijzeBewerken

Sarde is een veeleisende muzikale perfectionist. Hij werkte daartoe nauw samen met orkestleider en arrangeur Hubert Rostaing. Sarde schrok er ook niet voor terug beroemde musici of orkesten om hun medewerking te vragen. Zo mocht hij hij een beroep doen op saxofonist Stan Getz (voor Mort d'un pourri), op trompettist Chet Baker (voor Flic ou Voyou), op violist Stéphane Grappelli (voor L'Adolescente) en op het London Symphony Orchestra (voor L'Ours en Lord of the Flies).

Latere carrièreBewerken

Sinds het begin van de jaren negentig componeerde Sarde opmerkelijk minder filmscores. Hij had moeite om zich te herkennen in de Franse film en leek enigszins teleurgesteld door haar gebrek aan kwaliteit. Hij ging enkel nog in op projecten die hem onmiddellijk aanspraken.

PrivélevenBewerken

Philippe Sarde trad in het huwelijk met Florence Nave in 1990. Een jaar later scheidde het koppel. In 1994 hertrouwde hij met Clotilde Burrer die hem twee dochters schonk: Ponette (1998) en Liza (1999).

FilmografieBewerken

Prijzen en nominatiesBewerken

PrijzenBewerken

NominatiesBewerken