Hoofdmenu openen
Geplaatst:
05-07-2019
Genomineerd: verbetering nodig   Verbetering gevraagd!

Ten minste een van de mensen die meewerken aan Wikipedia vindt dat deze pagina in deze vorm niet binnen de Wikipedia-encyclopedie past.
De hiervoor opgegeven reden is: Door het gebrek aan bronnen is niet te controleren of de geregeld spectaculaire opmerkingen wel waar zijn. Poetsen en meer bronnen zijn nodig, in de huidige toestand is dit artikel niet wiki-waardig.

De pagina is daarom aangedragen op de beoordelingslijst. Daar is mogelijk ook een meer gedetailleerde reden voor de beoordelingsnominatie te vinden.

Help mee dit artikel te verbeteren, zodat het voldoet aan de conventies van Wikipedia.

Na plaatsing op de beoordelingslijst blijft dit artikel minstens twee weken staan, zodat eventuele bezwaren ingebracht kunnen worden. Als u het artikel zodanig kunt verbeteren dat daarmee de redenen voor verwijdering komen te vervallen, aarzel dan vooral niet om het te verbeteren. Vergeet niet om dit op de genoemde lijst te vermelden. Indien u van mening bent dat het artikel dusdanig is verbeterd en aangepast dat het wel binnen Wikipedia past, vraag dan op de lijst (of aan de nominator) of dit sjabloon verwijderd mag worden.

NB: deze melding dient te blijven staan tot de beoordelingsdiscussie afgesloten is.
Algemene informatie is te vinden op Wat Wikipedia niet is en de uitleg bij "te beoordelen pagina's".

(//)

Peranakan-Chinezen is de term die gebruikt wordt om de eerste Chinezen in Nusantara (Indische Archipel), die het huidige Singapore, Maleisië en Indonesië omvat, aan te duiden. De Peranakan-Chinezen hebben vele Maleise gebruiken overgenomen om te assimileren in de lokale gemeenschappen.[bron?]

Peranakan-Chinezen
Naam (taalvarianten)
Vereenvoudigd 峇峇娘惹
Traditioneel 峇峇娘惹
Pinyin bābāniángrě
Jyutping (Standaardkantonees) baa1 baa1 noeng4 je5
Yale (Standaardkantonees) ba1 ba1 neung4 ye5
Minnanyu Bā-bā Niûⁿ-liá
Peranakan-Chinezen
Naam (taalvarianten)
Vereenvoudigd 土生华人
Traditioneel 土生華人
Pinyin tǔshēng huárén
Jyutping (Standaardkantonees) tou2 saang1 waa4 jan4
Yale (Standaardkantonees) tou2 saang1 wa4 yan4
Andere benamingen Baba dan Nyonya (Maleis)
Peranakan-Chinezen
Totale bevolking Ongeveer ? miljoen.
Verspreiding Vlag van Maleisië Maleisië: 236.918

Vlag van Indonesië Indonesië: ? miljoen
Vlag van Singapore Singapore: ?
Vlag van Nederland Nederland: 18.000 (2010)[1]

Taal Maleis, Baba-Maleis en in mindere mate Minnanyu.
Geloof boeddhisme, daoïsme, confucianisme, voorouderverering en

Chinese volksreligie

Verwante groepen Han-Chinezen, autochtone Maleisiërs, Indiase Maleisiërs, Thailand
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken

Peranakan wordt ook gebruikt om Arabische Indonesiërs te beschrijven, maar Chinese Indonesiërs zijn anders. In het Maleis en Indonesisch betekent het woord peranakan "afstammelingen". De cultuur van de Chinese Indonesiërs is wat meer Chinees dan Maleis.

Baba verwijst naar de mannelijke afstammelingen van de eerste Chinezen in Nusantara en de Nyonya de vrouwelijke. Het woord nyonya (ook gespeld als nonya) kan misschien zijn afgeleid van het Portugese woord dona, dat "vrouw" betekent.

GeschiedenisBewerken

In de 15e eeuw kwamen eerste Chinezen in de Indische Archipel aan. Later, aan het einde van de Ming-dynastie, kwamen nog meer Chinezen die later als Peranakan-Chinezen werden beschouwd. De meerderheid van de Peranakan-Chinezen kwamen oorspronkelijk uit de Chinese provincies Fujian en Guangdong. De Peranakan-Chinezen spreken het Indonesisch/Maleis, Baba-Maleis en soms Minnanyu. Een groot deel van de Peranakan-Chinezen is boeddhist. De rest is islamitisch of christen.

Tijdens de onafhankelijkheid van Indonesië en vanwege de Anti-Chinese rellen in de decennia erna zijn veel Peranakan-Chinezen Indonesië ontvlucht. Een deel van hen is naar Nederland gekomen.

OrganisatiesBewerken

De Peranakan-Chinezen in de wereld hebben eigen verenigingen. Voorbeelden zijn de Peranakan Association of Singapore, de Gunung Sayang Association en de Vriendenkring Lian Yi Hui.

Peranakan-Chinezen uit Indonesië in NederlandBewerken

De eerste Peranakan-Chinezen kwamen in de eerste jaren van de twintigste eeuw naar Nederland om te studeren. Voor de Eerste Wereldoorlog studeerden ongeveer 50 peranakan studenten in Nederland, en in de jaren 20 en 30 groeide hun aantal tot een jaarlijks gemiddelde van ongeveer 150 personen. Velen volgden een rechtenstudie aan de Universiteit Leiden, maar ook medicijnen in Amsterdam, technische studies in Delft en economie in Rotterdam waren populair.

In 1911, richtten peranakan studenten de Chinese vereniging Chung Hwa Hui (CHH) op, in navolging van Tiong Hoa beweging in Nederlands-Indië en de opkomst van de Kwomintang in China. Kennelijk voelden zij zich niet aangetrokken tot de Indische Vereeniging die drie jaar daarvoor was opgericht. De CHH zag het als haar taak om de Chinese studenten op te vangen, en om gezelligheid en eventueel financiële en praktische steun te bieden. In elke grote universiteitsstad was een afdeling en er waren diverse subcommissies.[2]

In de periode 1945-1959 vestigde zevenentwintig procent van de Indonesische Peranakan-Chinezen zich in Nederland. In de periode 1960-1969 achtenveertig procent en in de periode 1970-1979 tweeëntwintig procent. Slecht drie procent kwam in de jaren tachtig naar Nederland.

De oudere generatie Peranakan-Chinezen in Nederland gekenmerkt zich door het hoge opleidingsniveau. Zij kwamen uit families die vóór de onafhankelijkheid van Indonesië zeer rijk waren. Alleen de rijkere Peranakan-Chinezen konden de reis naar Nederland betalen. Meer dan de helft heeft een hogere of universitaire opleiding genoten, terwijl vijfenveertig procent van hen een middelbare opleiding achter de rug heeft. Het percentage mannen met een hogere of universitaire opleiding is met eenenzeventig procent aanzienlijk hoger dan bij de vrouwen (33%). Dit is zeer hoog vergeleken met autochtone Nederlanders. Bij de oudere autochtone Nederlanders heeft een derde van de mannen en ruim de helft van de vrouwen niet meer dan een lagere schoolopleiding gevolgd.

Door de goede opleiding van de oudere Peranakan-Chinezen beheersen ze het Nederlands zeer goed in vergelijking met andere allochtone groepen. Anno 2008 spreekt nog maar veertig procent van de oudere Peranakan-Chinezen een Indonesisch of Chinees dialect.

De Peranakan-Chinezen die in de jaren zeventig naar Nederland kwamen om een studie te volgen, beheersten het Nederlands niet altijd optimaal. Dat kwam omdat zij in hun jeugd geen Nederlands op school leerden.

De eerste en tweede generatie Peranakan-Chinezen in Nederland heeft nog grotendeels het beroep van tandarts. Andere veelvoorkomende beroepen zijn advocaat, orthodontist en arts.