Hoofdmenu openen

Pauline de Haan-Manifarges

Nederlands zangeres (1872-1954)

Anna Paulina (Pauline) de Haan-Manifarges (Rotterdam, 4 april 1872Hilversum, 2 mei 1954) was een Nederlands zangeres. Haar stembereik was alt.

Pauline de Haan-Manifarges
Volledige naam Anna Paulina Manifarges
Geboren 4 april 1872
Overleden 2 mei 1954
Geboorteland Vlag van Nederland Nederland
Beroep(en) zangeres
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Zij werd geboren binnen het gezin van koopman Johannes Manifarges en Catharina Maria Kraak. Zijzelf huwde in 1897 Jacques de Haan, broer van componist/dirigent Willem de Haan. Ze is rond 1900 geportretteerd door schilder Hans Gunter, in 1950 schonk ze dat werk aan het Historisch Museum Rotterdam onder de voorwaarde dat het niet tijdens haar leven getoond werd.[1] Ze is te Westerveld gecremeerd.

Haar muzikale opleiding kreeg zij aan het Rotterdamse Toonkunst-muziekschool van Ludwig Felix Brandts Buys. Later kreeg ze bij dat instituut tevens lessen van Paul Haase, een Duitse bariton, die aan die muziekschool lesgaf voordat hij een eigen zanginstituut begon. Hij zou diepte in haar stem hebben gebracht. Toen zij nog onder zijn vleugels leerde zong ze onverwachts mee in de Messiah van Georg Friedrich Händel bij een uitvoering in Osnabrück en kreeg lovende kritieken. Pianoles kreeg ze van Max van de Sandt. Daarna volgden opleidingen bij Julius Stockhausen in Frankfurt am Main en Anton van Rooy. Ze gaf daarna concerten in geheel Europa. Een aanbieding om in de Verenigde Staten te gaan zingen sloeg ze af. Haar grootste successen kende ze als oratoriumzangeres. Ze had wel een repertoire aan liederen, maar ze voelde zich te onzeker om een avondvullend programma te brengen. Ze was daarin niet de enige, haar vriendin (kunstzuster) de zangeres Aaltje Noordewier-Reddingius had hetzelfde probleem, maar wist dat te overwinnen. Ze heeft met die zangeres kerkconcerten gegeven en vormde met collegae Noorderwier, Johan Rogmans en Johan Messchaert een bijna vast kwartet binnen de uitvoeringen van de Matthäus-Passion.

In 1927 trok zij zich terug uit een actieve loopbaan en gaf verder nog les. Dat laatste kon ze daarvoor weinig uitoefenen, want ze was daarvoor te druk bezet. Maartje Offers is een leerlinge van Manifarges.

Het verhaal gaat dat ze ooit in Zürich een liederavond heeft gegeven met Johannes Brahms achter de piano. Haar stem is vastgelegd via enige opnamen via platenlabel Odeon. Gustav Mahler over haar in 1904: "Een klein dik wijfje, maar ze zingt schitterend" (tijdens repetities van zijn Derde symfonie in 1904; bij de uitvoering moest zij verstek laten gaan, ze was ziek). Alphons Diepenbrock droeg zijn Muss immer der Morgen wiederkommen (1899, première door Manifarges onder leiding van de componist) en Kann ich im Busen heisse Wünsche tragen (1902) aan haar op.

Enkele optredens: