Oostenrijkse parlementsverkiezingen 1956

De vierde verkiezingen van de Nationalrat, het parlement van Oostenrijk, vonden op 13 mei 1956 plaats.

Oostenrijkse parlementsverkiezingen 1956
Datum 13 mei 1956
Land Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Te verdelen zetels 165
Opkomst 95,26% (Gedaald0,6%)
Resultaat
Grootste partij      ÖVP (45,96%)
Nieuwe Bondskanselier Julius Raab (ÖVP)
Vorige Bondskanselier Leopold Figl (1945-1953)
Nationalratswahl 1956 österreich.svg
Opvolging verkiezingen
1953     1959
Portaal  Portaalicoon   Politiek

AchtergrondBewerken

 
Het Slot Belvedere in Wenen waar in 1955 het Staatsverdrag werd getekend en Oostenrijk zijn volledige onafhankelijkheid verkreeg

Het waren de eerste parlementsverkiezingen die plaatsvonden na de ondertekening van het Oostenrijks Staatsverdrag dat op 15 mei 1955 werd getekend door de Oostenrijkse regering onder leiding van bondskanselier Julius Raab aan de ene zijde en de vertegenwoordigers van de vier geallieerde bezettingsmachten (Sovjet-Unie, Verenigde Staten van Amerika, Verenigd Koninkrijk en Frankrijk) waarna Oostenrijk zijn volledige onafhankelijkheid herwon. Oostenrijk zou voortaan een volstrekt neutrale houding aannemen in het wereldgebeuren (26 oktober 1955).

Na het vertrek van de geallieerden uit Oostenrijk kwam er ook een einde aan het denazificatieproces en tekende bondspresident Theodor Körner talrijke amnestieverzoeken.

In de loop van 1955 traden er grote meningsverschillen aan het licht binnen de coalitieregering van Österreichische Volkspartei (ÖVP) en Sozialistische Partei Österreichs (SPÖ). Na het tekenen van het Staatsverdrag gaven de Russen de door hen genationaliseerde bedrijven terug aan de Oostenrijkse regering. De christendemocraten van ÖVP waren van mening dat deze bedrijven zoveel mogelijk in particulieren handen terecht moesten komen, maar de sociaaldemocraten van de SPÖ wilden de bedrijven in staatshanden houden. Deze, en nog andere meningsverschillen, leidden ertoe dat er vervroegde verkiezingen werden uitgeschreven.[1]

VerkiezingenBewerken

Voornaamste partijen die deelnamen aan de verkiezingen
Partijnaam Afkorting Ideologische richting
Österreichische Volkspartei ÖVP christendemocratie, liberaal conservatisme
Sozialistische Partei Österreichs SPÖ sociaaldemocratie, democratisch socialisme
Kommunistische Partei Österreichs KPÖ marxisme-leninisme, communisme
Freiheitliche Partei Österreichs FPÖ liberaal conservatisme, nationaal liberalisme

UitslagBewerken

Voorafgaande aan de verkiezingen wijzigde de Wahlpartei der Unabhängigen (WdU) haar naam in Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ). Deze naamswijziging verhoedde niet de verkiezingsnederlaag van deze partij: de partij verloor 8 van haar 14 zetels. De ÖVP profiteerde van dit verlies van haar voornaamste "burgerlijke" concurrent en won 8 zetels en kwam in totaal op 82 zetels. De SPÖ ging één zetel vooruit ten opzichte van 1953 en 74 zetels in de nieuwe Nationale Raad. De communisten (KPÖ) verloren één zetel en hielden er nog maar 3 over. De andere (kleine) partijen die aan de verkiezingen deelnamen behaalden geen enkele zetel.

Partijen Stemmen Percentage Zetels Verschil
  Österreichische Volkspartei (ÖVP) 1.999.986 45,96% 82  8
  Sozialistische Partei Österreichs (SPÖ) 1.873.295 43,05% 74  1
  Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ)a 283.749 6,52% 6  8
  Kommunisten und Linkssozialisten (KuL) 192.438 4,42% 3  1
  Overige partijenb 2.440 0,06%
(opkomst 95,26%)
4.395.519 100% 165
a Voorheen de Wahlpartei der Unabhängigen (WdU)
b Zes kleinere partijen

CoalitievormingBewerken

  Zie Kabinet-Raab II voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De coalitie van christendemocraten en sociaaldemocraten onder bondskanselier Julius Raab werd voortgezet. De positie van de ÖVP was echter zodanig versterkt dat sociaaldemocratische plannen voor nationalisatie van de basisindustrieën konden worden afgewend.[2] Het kabinet-Raab II trad op 29 juni 1956 aan.

Zie ookBewerken