Olau Britannia

Olau Line was een van origine Deense onderneming die een veerdienst onderhield tussen het Nederlandse Vlissingen en het Britse Sheerness. De rederij werd opgericht in 1956, maar hield zich aanvankelijk uitsluitend bezig met het verhuren van tank- en goederenschepen aan andere rederijen.

GeschiedenisBewerken

Het beginBewerken

De rederij begon met de dienst in 1974. De rederij begon met één gehuurd schip, maar al snel was de vraag zo groot dat er eigen schepen aangeschaft werden. In 1980 kwam de rederij in financiële problemen en werd gekocht door de Duitse TT-Line, die toen al lijndiensten onderhield tussen het Duitse Travemünde en het Zweedse Trelleborg. Het logo van Olau Line werd aangepast, maar de naam bleef bestaan.

Nieuwe schepenBewerken

TT-Line bestelde direct twee nieuwe schepen voor de route, de eerste schepen die speciaal voor de route gebouwd werden.

In 1981 kwam de Olau Hollandia in de vaart, één jaar later volgde de Olau Britannia. Beide schepen werden later in dat decennium alweer vervangen, door nog grotere schepen, die wederom de namen Olau Hollandia (in dienst in 1989) en Olau Britannia (in dienst in 1990) kregen. De oude schepen werden verkocht.

Het begin van het eindeBewerken

Door grote concurrentie van veerdiensten op het kanaal daalde het aantal passagiers onverwacht snel, tot iets minder dan 700.000 in 1993. Om de dienst te kunnen handhaven wilde TT-Line flink kosten besparen. Zo werden de schepen korte tijd omgevlagd naar Luxemburg, maar na hevige protesten van de ÖTV en de Seebetriebsrat werden beide schepen weer terug onder de Duitse vlag gebracht.

De gepoogde reddingBewerken

Later in 1993 werd besloten dat de dienst verlegd moest worden naar het Britse Dartford, omdat deze haven dichter bij Londen lag en beter bereikbaar was dan Sheerness. Ook was het plan dat de Olau Line en de TT-Line van schepen zouden verwisselen. TT-Line had een jaar eerder al vergelijkbare schepen als waar Olau Line mee voer vervangen door kleinere, maar kon zelf toch wel weer grotere schepen gebruiken. De Duitse bemanning zou tevens vervangen worden door goedkopere bemanning van een Cypriotisch agentschap. Zover is het echter nooit gekomen want Seebetriebsrat riep in maart 1994 een staking uit op de Olau Hollandia, hierdoor werd de dienst stilgelegd.

Het eindeBewerken

De staking betekende het einde van de dienst. De staking op de Olau Hollandia was weliswaar op 20 maart afgelopen, maar de aandeelhouders van Olau Line besloten om de veerdienst op te heffen. Op 12 mei 1994 verliet de Olau Britannia als eerste Vlissingen, drie dagen later volgde de Olau Hollandia. Beide schepen werden verhuurd aan het Britse P&O European Ferries, de schepen werden aanvankelijk voor vijf jaar in bare-boat charter varen, maar bleven uiteindelijk tot 2005 bij P&O. In 2005 werden beide schepen verkocht aan het Italiaanse SNAV, die er een dienst mee ging onderhouden tussen Italië en Sardinië

Externe linksBewerken