Nol de Ruiter

Nederlands voetballer

Arnoldus Nicolaas (Nol) de Ruiter (Utrecht, 6 april 1940) is een Nederlands voormalig voetballer en voetbaltrainer. Tot 2008 was hij als scout actief voor Eredivisionist FC Utrecht.

Nol de Ruiter
Nol de Ruiter
Persoonlijke informatie
Volledige naam Arnoldus Nicolaas de Ruiter[1]
Geboortedatum 6 april 1940
Geboorteplaats Vlag van Nederland Utrecht, Nederland
Clubinformatie
Voetbalcarrière geëindigd in 1965
Senioren
Seizoen Club W (G)
1960–1963
1963–1964
1964–1965
Vlag van Nederland DOS
Vlag van Nederland Velox
Vlag van Nederland Elinkwijk
36(1)
(0)
(0)
Getrainde teams
1965–1967
1974–1976
1976–1980
1980–1982
1983–1984
1984–1987
1987–1990
1988–1989
1990
1992–1994
1994–1995
1995–1997
1995–1996
1996–2008
1997
Vlag van Nederland N.E.C. (assistent)
Vlag van Nederland FC Den Bosch
Vlag van Nederland SC Cambuur
Vlag van Nederland FC Wageningen
Vlag van Nederland SC Veendam
Vlag van Nederland FC Utrecht
Vlag van Nederland Nederland (assistent)
Vlag van Nederland Nederland B
Vlag van Nederland Nederland (interim)
Vlag van Nederland ADO Den Haag
Vlag van Egypte Egypte
Vlag van Nederland FC Utrecht (dir. spelersbeleid)
Vlag van Nederland FC Utrecht (interim)
Vlag van Nederland FC Utrecht (hoofdscout)
Vlag van Nederland FC Utrecht (interim)
Erelijst
1984/85
1988
KNVB beker
Europees kampioen
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

CarrièreBewerken

Als spelerBewerken

De Ruiter speelde voor drie Utrechtse clubs: DOS, Velox en Elinkwijk. Deze zouden in 1970 fuseren tot FC Utrecht.

CarrièrestatistiekenBewerken

Seizoen Club Land Competitie Competitie Beker Internationaal Overig Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
1960/61 DOS   Nederland Eredivisie 0 0 0
1961/62 0 0 0
1962/63 0 0 0
1963/64 Velox Eerste divisie 0 0 0
1964/65 Elinkwijk 0 0 0
Carrière totaal 0 0 0 0 0

Als trainerBewerken

Van juli 1974 tot juni 1976 was de voormalig voetballer actief als hoofdtrainer van FC Den Bosch, waarmee hij tweemaal tiende eindigde in de Eerste divisie. Tussen juli 1976 en juni 1980 was De Ruiter hoofdtrainer van SC Cambuur. Tussen juli 1980 en juni 1982 trainde hij FC Wageningen. Het tweede seizoen had hij Hans Boersma als assistent, die hem in 1982 opvolgde als technisch verantwoordelijke. In het seizoen 1983/84 trainde hij SC Veendam. Hij verbleef toen op een camping in Wijster.

In juli 1984 werd De Ruiter aangesteld als hoofdtrainer bij FC Utrecht, als vervanger van de Welshman Barry Hughes. De Utrechter kreeg de voorkeur boven Pim van de Meent en Simon Kistemaker. De geboren Utrechter had nog nooit voor de club gespeeld, maar werd desondanks als een clubman beschouwd, aangezien hij wel actief was voor de drie voorgangers DOS, Velox en USV Elinkwijk. Hij beloofde de club "goed, agressief en aanvallend voetbal",[2] iets wat hij, getuige een tiende, twaalfde en zesde plaats, niet helemaal waar heeft kunnen maken. In 1985 verving speler Willem van Hanegem hem na zes wedstrijden als woordvoerder tegenover de pers. In 1985 won De Ruiter met FC Utrecht de KNVB beker. Dankzij een doelpunt van John van Loen werd Helmond Sport in de finale met 1–0 verslagen. In 1987 won De Ruiter met FC Utrecht de nacompetitie van de Eredivisie en behaalde hij Europees voetbal. Nog datzelfde jaar werd Han Berger aangesteld als de nieuwe trainer.

De Ruiter trad in dienst van de KNVB en werd assistent van bondscoach Rinus Michels. Hij maakte het gewonnen EK van 1988 als eerste assistent van De Generaal mee. In 1990 was De Ruiter twee wedstrijden lang zelf bondscoach van het Nederlands elftal. Hij was de opvolger van Thijs Libregts (waar hij al assistent van was), die ontslagen werd wegens een slechte relatie met de belangrijkste spelers. Onder leiding van De Ruiter speelde het Nederlands elftal op 21 februari 1990 thuis met 0–0 gelijk tegen Italië en ruim een maand later, op 28 maart 1990, verloor het in en tegen de Sovjet-Unie met 2–1. Vervolgens gaf hij het stokje over aan Leo Beenhakker.

Tussen juli 1992 en juni 1994 was De Ruiter trainer van ADO Den Haag, dat destijds uitkwam in de Eerste divisie. Onder zijn leiding eindigde de ploeg achtereenvolgens als achtste en als zevende. De Ruiter kreeg ruzie met zes spelers, die hij uit de selectie zette. Deze spelers, onder wie Cor Lems, Frans Danen en Marcel Valk, werden aangeduid als De Bende van Zes.

In juli 1994 vertrok De Ruiter naar Egypte, waar hij aangesteld werd als bondscoach van het Egyptisch elftal. In januari 1995 keerde De Ruiter terug in Nederland.[3]

In november 1995 werd hij aangesteld als interim-trainer van FC Utrecht, de rol die hij combineerde met de functie van directeur spelersbeleid. Hij nam de plaats in van Simon Kistemaker, die vanwege de slechte resultaten werd ontslagen. De Ruiter leidde twee wedstrijden: uit tegen FC Volendam werd met 1–0 gewonnen, thuis tegen N.E.C. ging de ploeg met 2–1 onderuit. Op 23 januari 1996 werd Ronald Spelbos de definitieve opvolger van De Kist.

In november 1997 keerde De Ruiter als interim-trainer nog kort terug bij FC Utrecht, waar hij drie wedstrijden leidde.

Als scoutBewerken

Al tijdens zijn carrière als trainer was De Ruiter actief als scout voor de club uit de Domstad. Hij was onder andere verantwoordelijk voor de komst van Erik Willaarts en Giuseppe Rossini. In november 2007 maakte hij bekend in de daaropvolgende zomer te stoppen als hoofd scouting voor FC Utrecht, naar eigen zeggen omdat hij zichzelf te oud vond. Hij bleef wel actief binnen het scoutingsapparaat van de club. De Ruiter werd opgevolgd door Edwin de Kruyff, voormalig topscorer van FC Utrecht.

ErelijstBewerken

Als trainer

Competitie
Aantal Jaren
  FC Utrecht
KNVB beker
1x
1984/85

Als assistent-bondscoach

Competitie Winnaar Runner-up Derde
Aantal Jaren Aantal Jaren Aantal Jaren
  Nederland
Europees kampioenschap voetbal
1x
  1988

Zie ookBewerken

TriviaBewerken

  • Na het gewonnen EK van 1988 kregen alle spelers en leden van de trainersstaf een medaille uitgereikt door koningin Beatrix. De Ruiter was echter al op vakantie en miste dus de uitreiking. Op zijn 65e verjaardag kreeg hij de medaille alsnog, uit handen van voormalig international Ronald Koeman.[4]
  • Op zijn 70e verjaardag, op 6 april 2010, verscheen het boek Nol de Ruiter 70 jaar, waarin de memoires van De Ruiter verschijnen. De dagen ervoor was al veel ophef ontstaan, aangezien De Ruiter tijdens het WK 1990 een dagboek bijhield dat vrijwel integraal in het boek werd opgenomen, waarin hij stevige kritiek uit op de toenmalige bondscoach Leo Beenhakker.
Voorganger:
  Jan Remmers
Trainer van FC Den Bosch
1974–1976
Opvolger:
  Ad Zonderland

Voorganger:
  André Roosenburg
Trainer van SC Cambuur
1976–1980
Opvolger:
  Henk de Jonge

Voorganger:
  Frans Körver
Trainer van FC Wageningen
1980–1982
Opvolger:
  Hans Boersma

Voorganger:
  Hans Alleman
Trainer van SC Veendam
1983–1984
Opvolger:
  Henk Nienhuis

Voorganger:
  Barry Hughes
Trainer van FC Utrecht
1984–1987
Opvolger:
  Han Berger

Voorganger:
  Ron Groenewoud
Bondscoach van Nederland B
1989
Opvolger:
  Johan Neeskens

Voorganger:
  Thijs Libregts
Bondcoach van het Nederlands elftal (Interim)
1990
Opvolger:
  Leo Beenhakker

Voorganger:
  Co Adriaanse
Trainer van ADO Den Haag
1992–1994
Opvolger:
  Lex Schoenmaker

Voorganger:
  Taha Ismail
Bondscoach van Egypte
1994–1995
Opvolger:
  Mohsen Saleh

Voorganger:
  Simon Kistemaker
Trainer van FC Utrecht (Interim)
november 1995–1996
Opvolger:
  Ronald Spelbos

Voorganger:
  Jan Wouters (interim)
Trainer van FC Utrecht (Interim)
1997
Opvolger:
  Mark Wotte