Hoofdmenu openen

Newfoundland en Labrador

provincie van Canada

Newfoundland en Labrador is een provincie van Canada. Het is als tiende provincie sinds 1949 toegetreden tot de federale staat Canada. Voordien bestond het als het Dominion Newfoundland, een dominion van het Britse Rijk.

Newfoundland en Labrador
Provincie in Canada Vlag van Canada
Vlag van Newfoundland en Labrador Wapen van Newfoundland en Labrador
(Details)
Kaart van Newfoundland en Labrador
Coördinaten 53°NB, 60°WL
Algemeen
Oppervlakte 405.212 km²
Inwoners 525.073 (2018)
(1,4 inw./km²)
Hoofdstad St. John's
zoet water 7,7%
Politiek
Premier Kathy Dunderdale (PC)
Luitenant-gouverneur John Crosbie (2008-)
Zetels in Lagerhuis 7
Zetels in Senaat 6
Overig
Afkorting Post NL
Tijdzone UTC−3:30/−4
ISO 3166-2 CA-NL
Website www.gov.nl.ca
Portaal  Portaalicoon   Canada

De provincie telt ongeveer 525.000 inwoners[1] van wie zo'n 95% op het eiland Newfoundland woont. Van hen spreekt 98,5% Engels als moedertaal. De economie van de provincie is vooral gebaseerd op olie en visserij. Olie beslaat zo'n 44% van de totale export van Newfoundland en Labrador en het levert de grootste bijdrage aan de economische groei.

De hoofdstad St. John's, die op het schiereiland Avalon van Newfoundland ligt, telt ongeveer 110.000 inwoners (2016). De provincie heeft een eigen dialect, het Newfoundland English. Het eigen Franse dialect is nagenoeg uitgestorven en komt vrijwel enkel nog voor op het schiereiland Port au Port.

Inhoud

GeografieBewerken

 
St. John's, Newfoundland en Labrador

Newfoundland en Labrador bestaat uit het eiland Newfoundland, gelegen in de Saint Lawrencebaai, ten oosten van het Canadese vasteland, en de regio Labrador, dat het noordoostelijk deel beslaat van het gelijknamige schiereiland dat verder tot de provincie Quebec behoort. De oppervlakte van de provincie Newfoundland en Labrador beslaat zo'n 405.720 km², waarvan het eiland Newfoundland zo'n 27% uitmaakt.

GeschiedenisBewerken

De eerste Europeanen van wie bekend is dat zij de Noord-Amerikaanse kusten bereikten, waren Vikingen. In 982 ontdekte Erik de Rode Groenland en vestigden de Vikingen daar diverse nederzettingen. Van daaruit bereikten zij enkele jaren later de kust van Noord-Amerika. De enige met zekerheid door hen gestichte nederzetting was L'Anse aux Meadows (gesticht door Leif Eriksson), gelegen aan het noordelijke uiteinde van het Great Northern Peninsula.

Deze nederzetting kende maar een vrij korte levensduur en tot de ontdekkingsreizen van Christoffel Columbus was de kennis in Europa over de Nieuwe Wereld verdwenen, of alleen in enkele legenden bekend. In 1497 herontdekte John Cabot Newfoundland. In opdracht van koning Hendrik VII voer hij met achttien man op de Matthew naar het westen om een vaarroute naar Azië te vinden. Op Newfoundland vond hij sporen van mensen, maar hij ontmoette tijdens zijn stop geen indianen. Engeland was destijds niet bij machte om het gebied te koloniseren, terwijl de Spanjaarden en Portugezen zich op zuidelijkere streken richtten. Het zou nog 75 jaar duren voordat Europeanen zich er permanent zouden vestigen.[2] De toenmalige kolonisatoren kwamen wel in contact met de lokale bevolking (de Beothuk), die door ziektes, minder toegang tot onder andere voedsel door toedoen van de Europeanen (maar ook van geëmigreerde Inuit en Mi'kmaq) en geweld van de kolonisatoren uitstierven beging 19e eeuw. Het zou alleszins nog tot laat in de 18e eeuw duren aleer er nederzettingen van betekenis ontstonden in wat nu Newfoundland en Labrador is.

Korte tijd na de ontdekking door Cabot begonnen vissers al wel de visrijke wateren nabij Newfoundland te exploiteren. Intussen werd het gebied en de wateren eromheen verkend door ontdekkingsreizigers als Giovanni da Verrazano en Jacques Cartier. Na de Franse nederlaag in de Franse en Indiaanse oorlog in 1763 werd langzaam maar zeker het gebied meer en meer verkend door de Britten. Vanaf de jaren 1830 werd het achterland van Labrador verkend en in kaart gebracht. Newfoundland werd pas in 1822 voor het eerst te voet doorkruist en pas in de tweede helft van de 19e eeuw geheel in kaart gebracht.

Na de vorming van Canada in 1867 bleef Newfoundland nog lange tijd een Engelse kolonie. In 1854 verkreeg het gebied intern zelfbestuur. In 1869 wees de bevolking in een referendum vereniging met Canada af. In 1907 werd de kolonie een dominion van het Britse Rijk en in 1934 gaf Newfoundland vrijwillig het zelfbestuur op en kwam opnieuw onder directe controle van Londen te staan. Na twee referenda in 1948 stemde een zeer kleine meerderheid van de Newfoundlanders in met vereniging, waarna Newfoundland op 31 maart 1949 toetrad tot de Confederatie als de tiende provincie, onder de naam "Newfoundland". In 2001 werd de naam van de provincie officieel gewijzigd in "Newfoundland and Labrador".

Demografische ontwikkelingBewerken

 

Zie ookBewerken

Externe linkBewerken