Hoofdmenu openen

Nederlandse hockeyploeg (vrouwen)

vrouwen
(Doorverwezen vanaf Nederlandse vrouwenhockeyploeg)

De Nederlandse hockeyploeg is het team van vrouwelijke hockeyers dat Nederland vertegenwoordigt op internationale toernooien. De Nederlandse damesploeg is de meest succesvolle ploeg aller tijden op het Europees kampioenschap hockey met negen titels en het wereldkampioenschap hockey met elf titels. Daarnaast won het zesmaal de Champions Trophy, tweemaal de Hockey World League en won het driemaal goud op de Olympische Spelen. Hiermee is het qua Olympische titels, samen met Australië, mede-recordhouder. De huidige bondscoach is Alyson Annan.[1]

Flag of the Netherlands.svg Nederlandse hockeyploeg (vrouwen)
Bijnaam Oranje
Associatie Koninklijke Nederlandse Hockeybond
Bondscoach Alyson Annan
Stadion variërend
Meeste interlands Minke Smabers (309)
Topscorer Maartje Paumen (195)
FIH-wereldranglijst 1e (november 2018)
Portaal  Portaalicoon   Sport

Inhoud

GeschiedenisBewerken

 
Nederlands vrouwenteam in Alcalá la Real, Jaén, Spanje (2004)
 
Nederland tegen Duitsland in 1960

Nederland speelt van oudsher een dominante rol in het vrouwenhockey, dat tegen het einde van de negentiende eeuw langzaam maar zeker op gang kwam. Omdat het in de nadagen van het victoriaanse tijdperk onmogelijk was dat een dergelijke en van oorsprong Engelse sport zowel door mannen als door vrouwen werden beoefend binnen één vereniging, ontstonden gaandeweg zelfstandige dameshockeyclubs.

Op 16 oktober 1911 volgde de oprichting van een eigen bond: de Nederlandse Dames Hockey Bond (NDHB). Een kleine en vrijblijvende competitie met deelname van acht clubs ging van start, waarbij tot 1927 gespeeld werd volgens de zogeheten 'Nederlandse regels'. Net als de mannen gingen de vrouwen een jaar later over op de toen internationaal geldende spelreglementen.

Op last van de Duitse bezetter sloot de NDHB zich tijdens de Tweede Wereldoorlog aan bij de Koninklijke Nederlandse Hockey Bond (KNHB), met als gevolg dat de voorzitster van de damesbond het eerste vrouwelijke bestuurslid van de KNHB werd. Een fusie tussen beide organen volgde in 1954. Drie jaar eerder, in 1951, nam Nederland het voortouw met het organiseren van het eerste internationale vrouwentoernooi, met deelname van Franse en Zwitserse teams. In de jaren vijftig en zestig deed het Nederlandse vrouwenteam mee aan tal van mondiale toernooien.

Probleem was het bestaan van twee elkaar min of meer beconcurrerende en overkoepelende organisaties, met enerzijds de wereldhockeybond FIH en anderzijds de International Federation of Women's Hockey Associations (IFWHA). De laatste was begin van de eeuw op initiatief van Groot-Brittannië ontstaan, en organiseerde vanaf 1930 om de vier jaar een groot internationaal toernooi. Nederland (NDHB) sloot zich in 1930 aan bij de IFWHA.

In 1971 won Nederland in Auckland (Nieuw-Zeeland) het eerste officiële wereldkampioenschap van de IFWHA. Drie jaar later, in het beroemde Wembley-stadion in Londen, won het nationale elftal voor de eerste keer in de hockeygeschiedenis van de tot dan toe oppermachtige collega's uit Engeland. Maar als de vrouwen ooit wilden meedoen aan de Olympische Spelen, dan moest sprake zijn van eenheid. In 1973 volgde de eerste toenadering tussen de FIH en de IFWHA, waarna vijf jaar later de samenwerking tussen beide organen van de grond kwam. In 1982 ging de IFWHA uiteindelijk officieel op in de FIH, en was sprake van de door het IOC zo gewenste eenheid. Vrouwenhockey stond in 1980, bij de Olympische Spelen in Moskou, voor het eerst op het olympisch programma. De Nederlandse dameshockeyploeg ontbrak in de Russische hoofdstad vanwege de internationale boycot.

Prestaties op eindrondesBewerken

VeldhockeyBewerken

Jaar Champions Trophy Europees kampioenschap Olympische Spelen Wereldkampioenschap Hockey World League
Hockey Pro League
1971   IFWHA WK 1971   Auckland
1972   WK 1972   Barcelona
1974   WK 1974   Mandelieu
1975 4e IFWHA WK 1975   Edinburgh
1976   WK 1976   West-Berlijn
1978   WK 1978   Madrid
1979   IFWHA WK 1979   Vancouver
1980 boycot OS 1980   Moskou
1981   WK 1981   Buenos Aires
1983   WK 1983   Kuala Lumpur
1984   EK 1984   Rijsel   OS 1984   Los Angeles
1985
1986   WK 1986   Amstelveen
1987   CT 1987   Amstelveen   EK 1987   Londen
1988   OS 1988   Seoel
1989 5e CT 1989   Frankfurt
1990   WK 1990   Sydney
1991   CT 1991   Berlijn 4e EK 1991   Brussel
1992 6e OS 1992   Barcelona
1993   CT 1993   Amstelveen
1994 6e WK 1994   Dublin
1995 geen deelname   EK 1995   Amstelveen
1996   OS 1996   Atlanta
1997   CT 1997   Berlijn
1998   WK 1998   Utrecht
1999   CT 1999   Brisbane   EK 1999   Keulen
2000   CT 2000   Amstelveen   OS 2000   Sydney
2001   CT 2001   Amstelveen
2002   CT 2002   Macau   WK 2002   Perth
2003   CT 2003   Sydney   EK 2003   Barcelona
2004   CT 2004   Rosario   OS 2004   Athene
2005   CT 2005   Canberra   EK 2005   Dublin
2006   CT 2006   Amstelveen   WK 2006   Madrid
2007   CT 2007   Quilmes   EK 2007   Manchester
2008   CT 2008   Mönchengladbach   OS 2008   Peking
2009   CT 2009   Sydney   EK 2009   Amstelveen
2010   CT 2010   Nottingham   WK 2010   Rosario
2011   CT 2011   Amstelveen   EK 2011   Mönchengladbach
2012   CT 2012   Rosario   OS 2012   Londen
2013   EK 2013   Boom   HWL 2012-13
2014   CT 2014   Mendoza   WK 2014   Den Haag
2015   EK 2015   Londen 5e HWL 2014-15
2016   CT 2016   Londen   OS 2016   Rio de Janeiro
2017   EK 2017   Amsterdam   HWL 2016-17
2018   CT 2018   Changzhou   WK 2018   Londen
2019 ?e EK 2019   Antwerpen ?e HPL 2019

ZaalhockeyBewerken

SelectieBewerken

SpelersrecordsBewerken

Meeste interlandsBewerken

Naam Geboortedatum Interlands Doelpunten
1 Minke Smabers 22 maart 1979 312 23
2 Fatima Moreira de Melo 4 juli 1978 257 35
3 Maartje Paumen 19 september 1985 235 195
4 Mijntje Donners 4 februari 1974 234 97
5 Ellen Hoog 26 maart 1986 233 60
6 Naomi van As 26 juli 1983 229 45
7 Minke Booij 24 januari 1977 227 37
8 Janneke Schopman 26 april 1977 212 38
9 Eva de Goede 23 maart 1989 204 24
10 Carlien Dirkse van den Heuvel 16 april 1987 203 28

 Nog actief

Laatst bijgewerkt: 20 augustus 2016

Meeste doelpuntenBewerken

 
Maartje Paumen maakte voor Nederland de meeste doelpunten
Naam Geboortedatum Doelpunten Interlands Doelpunt/interland
1 Maartje Paumen 19 september 1985 195 235 0,83
2 Kim Lammers 21 april 1981 124 200 0,62
3 Fieke Boekhorst 18 december 1957 106 90 1,18
4 Wietske de Ruiter 20 maart 1970 100 134 0,75
5 Mijntje Donners 4 februari 1974 97 234 0,41
6 Lisanne Lejeune 28 juli 1963 91 95 0,96
7 Ageeth Boomgaardt 16 november 1972 86 192 0,45
8 Suzan van der Wielen 30 oktober 1971 70 191 0,37
9 Sophie von Weiler 24 december 1958 69 137 0,50
10 Dillianne van den Boogaard 9 augustus 1974 68 174 0,39

 Nog actief

Laatst bijgewerkt: 20 aug 2016 (CEST)[2]

Bondscoaches sinds 1965Bewerken

Zie ookBewerken