London Heathrow Airport

internationale luchthaven in Hillingdon, Verenigd Koninkrijk
(Doorverwezen vanaf Londen Heathrow)

London Heathrow Airport (IATA: LHR, ICAO: EGLL) is een Britse luchthaven. Het is de grootste luchthaven van Europa[1] en tevens de luchthaven met de meeste verbindingen naar andere luchthavens. Op wereldniveau is dit in 2018 de zevende luchthaven in termen van afgehandelde personen, na Atlanta/Hartsfield, Peking/Capital, Dubai, Los Angeles, Tokio/Haneda en Chicago/O'Hare. Maar door het grote aantal internationale verbindingen, heeft Heathrow het op Dubai na grootste aantal internationale passagiersafhandelingen in de wereld. Het is de thuisbasis van de Britse maatschappijen British Airways en Virgin Atlantic Airways.

Luchthaven Londen Heathrow
London Heathrow Airport
Londen Heathrow
Londen Heathrow
IATA: LHR ICAO: EGLL
Algemene informatie
Geopend 31 mei 1946
Type publiek
Eigenaar Heathrow Airport Holdings
Plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk Londen, Verenigd Koninkrijk
Hoogte 24 m
Coördinaten 51° 29′ NB, 00° 28′ WL
Website officiële website
Locatie in Engeland
London Heathrow Airport (Engeland)
London Heathrow Airport
Startbanen
   Baan      Lengte   Materiaal
09L/27R 3902 m asfalt
09R/27L 3658 m asfalt
Lijst van luchthavens
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart
Kaart van het gebied rond Heathrow voor de Tweede Wereldoorlog
Heathrow omstreeks 1955
Queens-building van architect Frederick Gibberd
De Heathrow Academy
Het opstijgen van een Boeing 747 van British Airways op Heathrow
Een Airbus A330 van Air Canada op Heathrow

Heathrow Airport ligt ten westen van Londen, in de Borough of Hillingdon en binnen de ringweg M25. Er zijn diverse openbaar-vervoerverbindingen met de stad zoals de treinverbinding Heathrow Express naar Paddington Station en een metroverbinding, de Piccadilly-lijn van de London Underground. De drie stations van Heathrow zijn Heathrow Terminals 1,2,3, Heathrow Terminal 4 en Heathrow Terminal 5.

GeschiedenisBewerken

In 1929 betaalde de Britse vliegtuigbouwer Fairey 15.000 pond sterling voor een stuk land van 150 hectare ten westen van Londen om er een vliegveld aan te leggen voor het testen van vliegtuigen.[2] Er kwam een baan en een paar gebouwen en in juni 1930 was de Great West Aerodrome van Fairey gereed.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog vorderde de Britse regering het land in en om het oude agrarische dorp Heath Row, inclusief het vliegveld van Fairey.[2] Hier kwam de luchtmachtbasis RAF Heston en het vliegveld werd geschikt gemaakt voor zware bommenwerpers en voor transportvluchten over grote afstanden naar, onder andere, het Verre Oosten. In 1944 begonnen de sloopwerkzaamheden van Heath Row. Er werd ook gestart met de aanleg van een controletoren en van start- en landingsbanen in de vorm van een zespuntige ster. De langste baan werd 3000 meter lang en 100 meter breed. Na het einde van de oorlog had de RAF het vliegveld niet langer nodig en werd het op 1 januari 1946 officieel overgedragen aan het luchtvaartministerie om als nieuwe civiele luchthaven van Londen dienst te gaan doen. Het eerste vliegtuig dat opsteeg was een omgebouwde Lancaster-bommenwerper genaamd Starlight met bestemming Buenos Aires.[2] Croydon Airport was de internationale luchthaven van Londen voor die tijd, maar er was onvoldoende ruimte om deze luchthaven uit te breiden en om die reden werd het op 30 september 1959 gesloten.

De vroege passagiersterminals waren uitermate primitief. Oude legertenten langs de Bath Road vormden de eerste passagiersterminal. De passagiers liepen over houten vlonders van de terminal naar de gereedstaande vliegtuigen. In het eerste jaar maakten 63.000 passagiers gebruik van de luchthaven en in 1951 was dit gestegen tot 796.000.[2] In 1953 maakten 1 miljoen passagiers gebruik van de luchthaven en werden 62.000 vliegtuigbewegingen geteld. Ondertussen was de Britse architect Frederick Gibberd aangesteld om permanente gebouwen en een verkeerstoren voor de luchthaven te ontwerpen. Hij ontwierp Terminal 1 en 2 en het zogenaamde Queens-gebouw. Tegen 1961 was de oude terminal aan de noordkant gesloten en opereerden luchtvaartmaatschappijen vanuit de Europa-terminal (later hernoemd naar Terminal 2). In 1965 ging de eigendom en beheer van het vliegveld over van het luchtvaartministerie naar de British Airports Authority (BAA). In 1966 kreeg het vliegveld de huidige naam Heathrow.

Op 6 november 1968 werd Terminal 1 geopend, Heathrow zat toen op zo'n 14 miljoen passagiers per jaar. In 1977 bereikte de Piccadilly Line de luchthaven en kwam een directe metroverbinding tussen het centrum van Londen en de luchthaven tot stand.[2] Begin jaren tachtig oversteeg het aantal passagiers op jaarbasis de 30 miljoen. Uitbreiding was noodzakelijk en Terminal 4 kwam er in het zuiden van de luchthaven bij. Deze terminal staat los van de terminals 1,2 en 3 en kreeg in 1984 ook een eigen metrostation met aansluiting op de Piccadilly Line. In 1987 werd BAA geprivatiseerd en ging het beheer over van een staatsbedrijf naar een beursgenoteerd onderneming. Medio 1998 kwam de Heathrow Express in bedrijf en was er een directe treinverbinding tussen de luchthaven en Paddington Station.

Op 18 mei 2006 werd een testvlucht gemaakt door de Airbus A380 en een jaar later werd de nieuwe, 87 meter hoge, verkeerstoren geopend. Op 14 maart 2008 opende koningin Elizabeth II de tot heden laatste volledig nieuwe terminal, Terminal 5.[2]

Terminals en startbanenBewerken

Terminal 1Bewerken

Terminal 1 is in 1968 officieel geopend door de Britse koningin Elizabeth II. Het verouderde gebouw werd in 2005 gerenoveerd en opnieuw ingericht. In die periode werd het oostelijke deel van het gebouw flink uitgebreid waardoor de terminal dubbel zo groot werd. Vanuit terminal 1 vertrokken tot de sluiting de leden van Star Alliance, dus ook de op een na grootste maatschappij BMI. Terminal 1 werd in oktober 2015 gesloten.[3] Het inventaris is verkocht, de gebouwen rond de terminal werden gesloopt en het terminalgebouw zelf wacht op sloop wat dan uitbreiding van terminal 2 mogelijk kan maken.

Terminal 2Bewerken

Terminal 2 was de oudste terminal, geopend in 1955, en dringend toe aan vernieuwing. Er werd dan ook een masterplan opgezet om de oude terminal volledig opnieuw te bouwen om te voldoen aan de moderne normen. Op 23 november 2009 vertrok het voorlopig laatste vliegtuig vanaf deze terminal. Het gebouw bestaande uit de passagierszone, de Europa Building, en een kantoorzone in de Queens Building werd gesloopt en een veel grotere, nieuwe terminal werd gebouwd, die ook Terminal 2 werd genoemd. De terminal bestaat uit een hoofdgebouw T2A voor Europese vluchten en een aparte satelliet T2B voor de intercontinentale vluchten. Op 24 juni 2014 werd de nieuwbouw, de Queens's Terminal, officieel geopend door koningin Elizabeth II.[4] Na de sluiting van Terminal 1 in 2015 bestaat de mogelijkheid het hoofdgebouw van Terminal 2 verder uit te breiden over het terrein van de voormalige Terminal 1 heen. Een datum voor deze uitbreiding is nog niet vastgelegd. Terminal 2 wordt sinds 2014 gebruikt door luchtvaartmaatschappijen van de Star Alliance groep.

Terminal 3Bewerken

Dit gebouw werd geopend als Oceanic Terminal in 1961 voor langeafstandsvluchten. In 2006 werd de £ 105 miljoen kostende Pier 6 aan het gebouw toegevoegd om de nieuwe Airbus A380 te kunnen ontvangen. Nu vertrekken deze jumbo's van Qantas, Singapore Airlines en Emirates vanaf deze pier. In 2007 werd ook dit gebouw verbouwd en volledig heringericht. Toen kreeg Virgin Atlantic een eigen check-in zone, de zogenoemde Zone A, waar onder meer een groot atrium en beeld zijn.

Terminal 4Bewerken

Terminal 4 ligt in tegenstelling tot alle andere passagiersterminals niet tussen de twee landingsbanen, maar ten zuiden van de zuidelijke landingsbaan, ten oosten van de cargo terminal. De terminal is geopend in 1986, toen voor British Airways, en na het einde van de verhuis van deze naar T5 in oktober 2009 thuis voor leden van het SkyTeam. Ook hier werd flink gemoderniseerd sinds 2009 voor een totaal van meer dan 200 miljoen Britse pond, zo werden er vier nieuwe A380 standen gebouwd, twee in 2009 en twee in 2015 en een nieuwe façade.

Terminal 5Bewerken

Is de nieuwste terminal, geopend in 2008, en werd tot 2012 uitsluitend gebruikt door British Airways. De terminal heeft 60 gates en een capaciteit van 30 miljoen per jaar. Naast de hoofdterminal 5A zijn er twee satellietgebouwen 5B en 5C die onderling zijn verbonden via een tunnel waarin een people mover heen en weer pendelt. Sinds 2012 wordt de terminal gebruikt door de International Airlines Group wat concreet betekent dat ook vliegtuigen met Iberia logo de terminal gebruiken.

Deze terminal was het hoofdonderwerp van aflevering 4 in 2008 van National Geographic's Big, Bigger, Biggest.

StartbanenBewerken

Van de oorspronkelijke zes zijn de twee parallelle oost-west startbanen in gebruik, één van 3902 meter en één van 3658 meter. Ondanks het omvangrijke vliegverkeer wordt altijd maar één baan gebruikt voor starts en de andere voor landingen, dus niet door elkaar zoals op veel andere drukke luchthavens.

Er zijn al jaren plannen voor een derde baan, maar dit voorstel stuitte op veel kritiek van de omwonenden. In juni 2018 stemde het Britse Lagerhuis in met de aanleg van een derde baan. Wanneer de baan gereed is, kan Heathrow jaarlijks 130 miljoen passagiers verwerken (2017: 78 miljoen). De bouw moet volgens de huidige plannen in 2021 starten. De Londense burgemeester Sadiq Khan en milieuorganisatie Greenpeace hebben al aangegeven het besluit bij de rechter aan te vechten. De derde baan, parallel aan de twee bestaande banen is voorzien ten noordwesten van de noordelijke baan. Tussen de derde baan en de noordelijke baan zou Terminal 6 gebouwd kunnen worden. Op 27 februari 2020 oordeelde het Hof van Beroep dat de regering de uitbreidingsplannen onvoldoende had gemotiveerd in verband met de Britse klimaatwet, en dus onwettig handelde.[5]

VervoerscijfersBewerken

Heathrow verwerkte in 2018 dagelijks zo'n 1300 vluchten, wat uitkomt op een totaal van bijna een half miljoen landende en vertrekkende vliegtuigen per jaar. In dat jaar maakten 80 miljoen passagiers gebruik van de luchthaven en werd er 1,8 miljoen ton vracht verwerkt.

In 2015 was Heathrow de drukste luchthaven van Europa gemeten naar het aantal passagiers (12,3% meer passagiers dan Luchthaven Charles de Gaulle in Parijs, en 18,6% meer dan Luchthaven Frankfurt am Main). Heathrow was vierde in het lijstje van vrachtvervoer, na Charles de Gaulle, Frankfurt en Luchthaven Schiphol.

Jaar[6] Passagiers Vracht (ton) Vliegtuigbewegingen
1986 31.675.779 537.131 315.753
1990 42.950.512 695.347 390.372
1995 54.461.597 1.031.639 434.525
2000 64.618.254 1.306.905 466.799
2005 67.913.153 1.305.686 477.887
2010 65.881.660 1.472.988 454.823
2015 74.959.058 1.496.551 473.087
2018 80.102.017 1.788.815 477.604

Externe linksBewerken


  Zie de categorie London Heathrow Airport van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.