Hoofdmenu openen

Lijst van tot levenslang veroordeelden in België

Wikimedia-lijst

De levenslange gevangenisstraf is in België sinds de afschaffing van de doodstraf in 1996 de hoogste straf die door een rechtbank kan worden opgelegd. De onderstaande lijst is onvolledig. Volgens minister van justitie Onkelinx zaten er op 1 november 2005 242 tot levenslang veroordeelden in de gevangenis van België.[1] In de Wet-Lejeune is de periode vastgelegd waarna door gedetineerden een aanvraag tot vervroegde invrijheidstelling kan worden gedaan.

Legenda
     Onherroepelijke veroordeling, veroordeelde zit gevangen      Veroordeelde is overleden in de gevangenis      Veroordeelde is vervroegd vrijgekomen
     Strafzaak loopt nog      In een inrichting geplaatst en daar overleden      Vrijgesproken na herziening strafproces
     Bij verstek veroordeeld      Onbekend
Jaar Naam Info
1936 Marie Alexandrine Becker Moord op minstens elf mensen (waaronder haar man in 1932) door middel van vergiftiging met vingerhoedskruid. Haar terdoodveroordeling werd omgezet in levenslang. Ze overleed op 11 juni 1942 in de gevangenis van Vorst.
1974 Staf Van Eyken Verkrachtte en wurgde begin jaren 1970 drie vrouwen. Zijn terdoodveroordeling werd automatisch omgezet in levenslang. Hij wil niet meer vrijkomen uit angst weer in hetzelfde gedrag te vervallen.
1979 Jan Caubergh Pleegde in 1966 een roofoverval, waarbij een verpleegster zwaar werd verminkt (zij pleegde later zelfmoord), waarvoor hij 25 jaar dwangarbeid kreeg. In 1977 voorwaardelijk vrijgelaten. In 1979 vermoordde hij zijn buurmeisje Yvonne Smits, zijn vriendin Rina (24), hun vijf maanden oude kindje Nicky en een agent. Zijn terdoodveroordeling werd later omgezet in levenslang. In 2003 stak hij tijdens een begeleid verlof zijn begeleider neer, waarvoor hij nog eens 12 jaar cel kreeg. Overleed in 2013 in de gevangenis.
1979 Freddy Horion Horion en Feneulle vermoordden in 1979 een gezin van vijf personen van de Gentse autohandelaar Roland Steyaert, nadat deze Horion had ontslagen. Zijn dochter werd eerst verkracht, voor ze werd vermoord. Een maand eerder had Horion al winkelier Helena Lichatschevsky doodgeschoten. Zijn terdoodveroordeling werd later omgezet in levenslang. Hij wist in 1982 korte tijd te ontsnappen naar Nederland, alvorens hij weer werd opgepakt tijdens een inbraak. Feneulle overleed in 2013 in de gevangenis.

Roland Feneulle

1979 Odon Renard Voormalige beroepsmilitair. Probeerde in 1979 tijdens zijn verlof uit het psychiatrisch ziekenhuis geïnspireerd door een film met een geweer zo veel mogelijk mensen te vermoorden. Hij vermoordde daarbij twee jonge vrouwen en verwondde ruim 20 anderen. Renard werd bijna gelyncht door de menigte. Hij kreeg voor deze moordpartij levenslange dwangarbeid, die later werd omgezet in opname in een psychiatrische instelling, waar hij nog steeds zit.
1983 Daniël Scholeer Bijgenaamd 'het monster van Elverdinghe'. De destijds 17-jarige Scholeer vermoordde in 1983 zijn ouders, tante, oom en grootmoeder en leefde vervolgens een tijdlang tussen de lichamen. Had een lijst waarop nog 80 personen stonden die volgens hem vermoord moesten worden. In 2008 wegens verslechterde geestelijke gezondheid geïnterneerd.
1984 Ernest Marchal Wegens het vermoorden van een 3-jarig jongetje dat niet inging op zijn pedoseksuele avances.
1984 Michel Bellen Alias 'de Wurger van Linkeroever'. Verkrachtte en vermoordde in 1964 en 1965 drie vrouwen. Na zijn vrijlating in 1982 vermoordde hij opnieuw een vrouw.
1988 Pierre Carette Leider Cellules Communistes Combattantes. Wegens het doden van twee brandweerlieden en verwonden van 28 anderen tijdens diverse aanslagen, die van tevoren werden aangekondigd. In 1985 met drie medestanders opgepakt en vervolgens in 1988 veroordeeld. In 2003 vervroegd voorwaardelijk vrijgelaten.
1996 William Antoni Vermoordden drie personen zonder enig motief. Messiant is ondertussen in de cel overleden.[bron?]

Jimmy Pauwels

Michael Messiant[2]

1996 Bernard Camerman Wurgde in 1993 zijn vrouw en drie dochters na een echtelijke ruzie. Kwam elf jaar na de feiten, in 2004, opnieuw vrij met strenge voorwaarden. In 2014 vervielen zijn voorwaarden en kwam hij volledig vrij.
1999 Remy Lecrenier Wegens het verkrachten en vermoorden van zijn ex-vriendin en het vermoorden van haar twee zussen en hun moeder in 1997.
2002 Andras Pándy Wegens de moord op zes familieleden, die volgens zijn dochter werden opgelost met behulp van een ontstoppingsmiddel (Zaak-Pándy). Pándy heeft nooit bekend. Hij overleed in 2013 in zijn cel na een slopende ziekte.
2002 Alex Vercauteren Voor het opdracht geven tot de moord op Karel van Noppen in 1995. Kwam tien jaar na zijn veroordeling, in 2010, opnieuw vrij met strenge voorwaarden.
2003 Jean-Claude Van Houtte Wegens de moord op een jonge postvrouw van 19 jaar en een gepensioneerde man van 69.
2003 Ozan Selamet Wegens de moord op zijn vijf kinderen en de nieuwe vriend van zijn ex om zo zijn vrouw te pijnigen.
2004 Marc Dutroux Wegens de ontvoering van zes meisjes, van wie vier het niet overleefden en wegens de moord op zijn handlanger Bernard Weinstein. Zie Zaak-Dutroux.
2007 Hans Van Themsche Vermoordde de zwangere Malinese oppas Oulematou Niangadou en de tweejarige (blanke) kleuter Luna Drowart, nadat hij daarvoor al de Turkse vrouw Songül Koç had verwond. Van Themsche gaf aan het doelbewust op allochtonen te hebben voorzien.
2008 Abdallah Ait-Oud Wegens de ontvoering en moord op Nathalie Mahy en Stacy Lemmens.
2011 Cindy Van Waeyenberg Voor de vergiftiging van haar 5-jarige zoontje. De stiefvader van het zoontje kreeg 30 jaar cel voor medeplichtigheid.
2011 Ronald Janssen Zaak-Janssen: Ontvoering, verkrachting en moord op studente Annick Van Uytsel in 2007, ontvoering en moord op het echtpaar Shana Appeltans (tevens poging tot verkrachting) en Kevin Paulus. Daarnaast werd hij in 2013 veroordeeld voor tien andere aanrandingen en verkrachtingen in studentenhuizen, op muziekfestivals en op een recreatieterrein. Janssens eerste slachtoffer van verkrachting was studente Angelika Elskamp in 2001. Janssen beweert overigens nog iemand te hebben vermoord.
2011 Jean-Claude LaCote Voor de moord op de Britse zakenman Marcus Mitchell in 1996.

Hilde Van Acker

2013 Kim De Gelder De steekpartij in Sint-Gillis-bij-Dendermonde, waarbij drie doden en twaalf gewonden vielen.
2014 Miguël Ravet Voor de roofmoord op de 84-jarige Marie-Henriëtte Brasseur in 2012.
2014 Mutlu Kizilaslan Wegens de homofobe moord op Ihsane Jarfi. Werden tevens veroordeeld voor onmenselijke behandeling, vernedering en willekeurige opsluiting.

Jérémy Wintgens

Eric Parmentier

2015 Murat Baran[3] Wegens moord op Agron Berisha en Elis Mustafa en voor de moordpogingen op vier anderen in 2011. Alle slachtoffers waren gasten van het café van Baran.
2015 Luc van Eynde Voor de moord op zijn 46-jarige echtgenote Carine Vangeel. Van Eynde wurgde haar met een koord en hing haar vervolgens op om een zelfmoord te ensceneren.
2015 Thomas Couvreur Voor de moord op de 42-jarige Caroline Vyncke in 2011. Vyncke werd in Moorsele met messteken om het leven gebracht en vervolgens in stukken gesneden.
2015 Joeri Baveghems Voor de moord op de 49-jarige Eddy Brouns. Baveghems sloeg Brouns met een pan op het hoofd en wurgde hem vervolgens met een internetkabel.
2019 Mehdi Nemmouche Voor de viervoudige terroristische moord op Emmanuel Riva, Miriam Riva, Alexandre Strens en Dominique Sabrier bij de aanslag op het Joods Museum van België op 24 mei 2014.[4]