Lijst van tot levenslang veroordeelden in België

Wikimedia-lijst

De levenslange gevangenisstraf is in België sinds de afschaffing van de doodstraf in 1996 de hoogste straf die door een rechtbank kan worden opgelegd. De onderstaande lijst is onvolledig. Volgens minister van justitie Onkelinx zaten er op 1 november 2005 242 tot levenslang veroordeelden in de gevangenis van België. In de Wet-Lejeune is de periode vastgelegd waarna door gedetineerden een aanvraag tot vervroegde invrijheidstelling kan worden gedaan.

Legenda
Onherroepelijke veroordeling, veroordeelde zit gevangen Veroordeelde is overleden in de gevangenis Veroordeelde is vervroegd vrijgekomen
Strafzaak loopt nog In een inrichting geplaatst en daar overleden Vrijgesproken na herziening strafproces
Bij verstek veroordeeld Onbekend
Jaar Naam Info
1936 Marie Alexandrine Becker Moord op minstens elf mensen (onder wie haar man in 1932) door middel van vergiftiging met vingerhoedskruid. Haar terdoodveroordeling werd omgezet in levenslang. Ze overleed op 11 juni 1942 in de gevangenis van Vorst.
1974 Staf Van Eyken Verkrachtte en wurgde begin jaren zeventig drie vrouwen. Zijn terdoodveroordeling werd automatisch omgezet in levenslang. Hij wil niet meer vrijkomen uit angst weer in hetzelfde gedrag te vervallen.
1979 Jan Caubergh Pleegde in 1966 een roofoverval, waarbij een verpleegster zwaar werd verminkt (zij pleegde later zelfmoord), waarvoor hij 25 jaar dwangarbeid kreeg. In 1977 voorwaardelijk vrijgelaten. In 1979 vermoordde hij zijn buurmeisje Yvonne Smits, zijn vriendin Rina (24), hun vijf maanden oude kindje Nicky en een agent. Zijn terdoodveroordeling werd later omgezet in levenslang. In 2003 stak hij tijdens een begeleid verlof zijn begeleider neer, waarvoor hij nog eens 12 jaar cel kreeg. Overleed in 2013 in de gevangenis.
Freddy Horion Horion en Feneulle vermoordden in 1979 een gezin van vijf personen van de Gentse autohandelaar Roland Steyaert. Zijn oudste dochter werd eerst verkracht voor ze werd vermoord. Een maand eerder had Horion al winkelier Helena Lichatschevsky doodgeschoten. Zijn terdoodveroordeling werd later omgezet in levenslang. Hij wist in 1982 korte tijd te ontsnappen naar Nederland, alvorens hij weer werd opgepakt tijdens een inbraak. Feneulle overleed in 2013 in de gevangenis.

Roland Feneulle

Odon Renard Voormalige beroepsmilitair. Probeerde in 1979 tijdens zijn verlof uit het psychiatrisch ziekenhuis geïnspireerd door een film met een geweer zo veel mogelijk mensen om te brengen. Hij vermoordde daarbij twee jonge vrouwen en verwondde ruim 20 anderen. Renard werd bijna gelyncht door de menigte. Hij kreeg voor deze moordpartij levenslange dwangarbeid, die later werd omgezet in opname in een psychiatrische instelling, waar hij nog steeds zit.
1983 Daniël Scholeer Bijgenaamd 'het monster van Elverdinge'. De destijds 17-jarige Scholeer vermoordde in 1983 zijn ouders, tante, oom en grootmoeder en leefde vervolgens een tijdlang tussen de lichamen. Had een lijst waarop nog 80 personen stonden die volgens hem omgebracht moesten worden. In 2008 wegens verslechterde geestelijke gezondheid geïnterneerd.
1984 Ernest Marchal Wegens het vermoorden van een 3-jarig jongetje dat niet inging op zijn pedoseksuele avances.
Michel Bellen Alias 'de Wurger van Linkeroever'. Verkrachtte en vermoordde in 1964 en 1965 drie vrouwen. Na zijn vrijlating in 1982 vermoordde hij opnieuw een vrouw. Hij overleed in 2020 in een instelling.
1988 Pierre Carette Leider Cellules Communistes Combattantes. Wegens het doden van twee brandweerlieden en verwonden van 28 anderen tijdens diverse aanslagen, die van tevoren werden aangekondigd. In 1985 met drie medestanders opgepakt en vervolgens in 1988 veroordeeld. In 2003 vervroegd voorwaardelijk vrijgelaten.
1989 Rita De Smet Voor de opdracht tot moord op haar echtgenoot en zoontje van vijf.
1996 William Antoni Vermoordden drie personen zonder enig motief. Messiant is ondertussen in de cel overleden.[bron?]
Jimmy Pauwels
Michael Messiant[1]

Bernard Camerman[2] Wurgde in 1993 zijn vrouw en drie dochters na een echtelijke ruzie. Kwam elf jaar na de feiten, in 2004, opnieuw vrij met strenge voorwaarden. In 2014 vervielen zijn voorwaarden en kwam hij volledig vrij.
1999 Remy Lecrenier Wegens het verkrachten en vermoorden van zijn ex-vriendin en het vermoorden van haar twee zussen en hun moeder in 1997.
Anne Decerf Voor het vermoorden van een beschonken gehandicapte man die ze wilden beroven.
Alain Cherain
2002 Andras Pándy Wegens de moord op zes familieleden, die volgens zijn dochter werden opgelost met behulp van een ontstoppingsmiddel (Zaak-Pándy). Pándy heeft nooit bekend. Hij overleed in 2013 in zijn cel na een slopende ziekte.
Alex Vercauteren Voor het opdracht geven tot de moord op Karel Van Noppen in 1995. Kwam tien jaar na zijn veroordeling, in 2010, opnieuw vrij onder strenge voorwaarden.
2003 Jean-Claude Van Houtte Wegens de moord op een jonge postvrouw van 19 jaar en een gepensioneerde man van 69.
Ozan Selamet Wegens de moord op zijn vijf kinderen en de nieuwe vriend van zijn ex om zo zijn vrouw te pijnigen.
2004 Marc Dutroux Wegens de ontvoering van zes meisjes, van wie vier het niet overleefden en wegens de moord op zijn handlanger Bernard Weinstein. Zie Zaak-Dutroux.
Maura Van Lommel Vermoordde uit jaloezie haar stiefdochter met een honkbalknuppel.
2005 Sven en Steven Vlassenbroeck De twee broers vermoordden in 2003 Bryan Vanden Bremt, Cynthia Ronse en Bjorn Wymeersch op gruwelijke wijze in café "Het Vraagteken" op de markt in Geraardsbergen.[3]
2006 Manuella Vossen Voor de moord op haar man.
Mathy Franssen
2007 Hans Van Themsche Vermoordde de Malinese oppas Oulematou Niangadou en de tweejarige (blanke) kleuter Luna Drowart, nadat hij daarvoor al de Turkse vrouw Songül Koç had verwond. Van Themsche gaf aan het doelbewust op allochtonen te hebben voorzien.
Geneviève Lhermitte Vermoordde haar vijf kinderen na ze verdoofd te hebben; ten tijde van de moorden was ze zwaar depressief.
Christelle Rouche Voor de moord op haar vriend.
Christian Fobe Voor de moord op Jean Hyde in 2004.
2008 Abdallah Ait-Oud Wegens de ontvoering en moord op Nathalie Mahy en Stacy Lemmens.
Marie-Ange Géris Voor de moord op Cindy Claude. Samen met twee anderen kreeg ze de bijnaam "Duivelse Lesbiennes".
Micheline Hendriks Voor de moord op haar vriend.
2009 Lei Beaumont Voor de moord op zijn ex-echtgenote werd hij bij verstek veroordeeld. Was tot in 2019 voortvluchtig maar kon in Spanje worden opgepakt, tijdens het herdoen van zijn assisenproces pleegde hij zelfmoord in zijn cel.
2011 Manuel van Veen Nederlander Van Veen vermoordde samen met zijn ex-vriendin een vastgoedmakelaar.
Cindy Van Waeyenberg Voor de vergiftiging van haar 5-jarige zoontje. De stiefvader van het zoontje kreeg 30 jaar cel voor medeplichtigheid.
Ronald Janssen Zaak-Janssen: Ontvoering, verkrachting en moord op studente Annick Van Uytsel in 2007, ontvoering en moord op het echtpaar Shana Appeltans (tevens poging tot verkrachting) en Kevin Paulus. Daarnaast werd hij in 2013 veroordeeld voor tien andere aanrandingen en verkrachtingen in studentenhuizen, op muziekfestivals en op een recreatieterrein. Janssens eerste slachtoffer van verkrachting was studente Angelika Elskamp in 2001. Janssen beweert overigens nog iemand te hebben vermoord.
Jean-Claude LaCote Voor de moord op de Britse zakenman Marcus Mitchell in 1996. Waren tot in 2019 voortvluchtig maar konden worden opgepakt in Ivoorkust en werden uitgeleverd aan België. Het assisenproces moest hierdoor opnieuw plaatsvinden.
Hilde Van Acker
2012 Myriam Werbrouck Voor de foltering en moord op haar eigen moeder.
2013 Kim De Gelder De steekpartij in Sint-Gillis-bij-Dendermonde, waarbij drie doden en twaalf gewonden vielen. Vermoordde een week voor de steekpartij een oudere dame in haar eigen woning. In 2017 werd beslist om hem naar een Interne Bescherming voor de Maatschappij te Merksplas[4] te sturen. Indertijd werd niet vermeld waar hij werd geplaatst; hoogstwaarschijnlijk voor beschermingsveiligheid. In 2020 werd beslist hem over te plaatsen naar het Forensisch Psychiatrisch Centrum te Antwerpen.[5] Dit kwam nadat hijzelf inzag dat hij hulp nodig had en deze wilde aanvaarden.
Sophie Dery Dery voor de opdracht van de moord op haar ex-echtgenoot en Boutuil voor de moord.
Fayçal Boutuil
2014 Vinciane Heylen Voor de moord op haar ex-vriend samen met haar toenmalige vriend.
Miguël Ravet Voor de roofmoord op de 84-jarige Marie-Henriëtte Brasseur in 2012.
Mutlu Kizilaslan Wegens de homofobe moord op Ihsane Jarfi. Werden tevens veroordeeld voor onmenselijke behandeling, vernedering en willekeurige opsluiting.
Jérémy Wintgens
Eric Parmentier

2015 Murat Baran[6] Wegens moord op Agron Berisha en Elis Mustafa en voor de moordpogingen op vier anderen in 2011. Alle slachtoffers waren gasten van het café van Baran.
Luc van Eynde Voor de moord op zijn 46-jarige echtgenote Carine Vangeel. Van Eynde wurgde haar met een koord en hing haar vervolgens op om een zelfmoord te ensceneren.
Thomas Couvreur Voor de moord op de 42-jarige Caroline Vyncke in 2011. Vyncke werd in Moorsele met messteken om het leven gebracht en vervolgens in stukken gesneden.
Joeri Baveghems Voor de moord op de 49-jarige Eddy Brouns. Baveghems sloeg Brouns met een pan op het hoofd en wurgde hem vervolgens met een internetkabel.
Didier Durin Voor roofmoord, foltering en verkrachting van de 78-jarige Albina Van Vijnckt, in 2008 in Laken.
2018 Renaud Hardy Voor de moord en verkrachting van twee vrouwen en de poging tot moord op twee andere.
2019 Mehdi Nemmouche Voor de viervoudige terroristische moord op Emmanuel Riva, Miriam Riva, Alexandre Strens en Dominique Sabrier bij de aanslag op het Joods Museum van België op 24 mei 2014.[7]
Shane Ronge Voor de moord op Hilmi Gedik op 29 november 2012. De zaak kreeg de bijnaam "Kappersmoord".
Alexandre Hart Samen met nog drie anderen voor de moord op Valentin Vermeesch in de nacht van 26 op 27 maart 2017.
Belinda Donnay
Jonny Van den Broeck Voor de moord op Shashia Moreau. De dader en het slachtoffer hadden elkaar ontmoet op internet en afgesproken om Pokémon­figuurtjes uit te wisselen. Daardoor stond het proces ook wel gekend als de "Pokémonmoord".