Labrador (regio)

Canada

Labrador is een regio in Canada, gelegen op het gelijknamige schiereiland. Het maakt deel uit van de provincie Newfoundland en Labrador, waarvan Labrador het gedeelte op het Canadese vasteland beslaat. Het vormt het noordoostelijke deel van het Noord-Amerikaanse continent en wordt ten westen en zuiden begrensd door de provincie Quebec.

Labrador
Nunatsuak
Regio in Canada Vlag van Canada
Vlag van Labrador
(Details)
Kaart van Labrador
Coördinaten 56°NB, 61°WL
Algemeen
Oppervlakte 294.330 km²
Inwoners
(2021)
26.655
(0,09 inw./km²)
Overig
Tijdzone UTC−4 en UTC−3:30
Foto's
Kaart van Labrador met aanduiding van enkele belangrijke plaatsen
Kaart van Labrador met aanduiding van enkele belangrijke plaatsen
Zicht op Battle Harbour, een traditioneel vissersdorp
Zicht op Battle Harbour, een traditioneel vissersdorp
Portaal  Portaalicoon   Canada

De regio telt zo'n 27.000 inwoners waarvan ongeveer twee vijfde oorspronkelijke bewoners zijn, voornamelijk Inuit en Innu. Het overgrote deel van de Inuit woont in Nunatsiavut, een autonome regio in het noorden. De Innu wonen voornamelijk in de reservaten Natuashish en Sheshatshiu.

GeografieBewerken

Labrador is het meest oostelijke gedeelte van het vasteland van Noord-Amerika, met Cape St. Charles als oostelijkste punt. Het gebied beslaat een oppervlakte van zo'n 294.330 km² wat vergelijkbaar is met de oppervlakte van Italië. Het noordelijkste punt van Labrador is Cape Chidley, gelegen op Killiniq Island. Het uiterste noorden van Labrador wordt gekenmerkt door het Torngatgebergte dat deel uitmaakt van de Arctische Cordillera en het noordelijkste gedeelte van de grens met Quebec vormt. Verder zuidwaarts liggen andere kleinere gebergtes zoals de aan de kust gelegen Kiglapait Mountains. Dat gebergte loopt in het zuiden over op South Aulatsivik Island, dat met 456 km² het grootste eiland van de regio Labrador is.

De grens tussen Quebec en Newfoundland en Labrador is grotendeels gevormd door de waterscheiding tussen de Atlantische Oceaan en de Hudsonbaai enerzijds en de 52e breedtegraad noord anderzijds. De grens is al meer dan een eeuw de aanleiding tot een conflict tussen beide provincies.

Centraal in de regio ligt Lake Melville, een zoutwater houdend estuarium dat meer dan 3.000 km² meet.[1] In het zuiden scheidt de Straat van Belle Isle de regio van het eiland Newfoundland.

De 865 km lange rivier de Churchill is de langste rivier van Atlantisch Canada. Eind jaren 1960 werd de Waterkrachtcentrale Churchill Falls aan die rivier gebouwd, waardoor het ruim 6.500 km² grote Smallwood Reservoir ontstond. Andere grote stuwmeren in de regio zijn het Ossokmanuan Reservoir en de Menihek Lakes. Een andere grote rivier is de 270 km lange Eagle River.

De regio wordt volledig doorkruist door de 1.149 km lange Trans-Labrador Highway.

PlaatsenBewerken

Labrador telt 20 plaatsen die geïncorporeerd zijn als gemeente. De andere dorpen en gehuchten van de regio zijn, op de twee indianenreservaten van de Innu na, gemeentevrij gebied. Voorbeelden van zulke gemeentevrije plaatsen zijn Churchill Falls, Battle Harbour, Lodge Bay, Black Tickle en Paradise River. Labrador telt ook tientallen spookdorpen, waaronder Henley Harbour, Muddy Bay, Hebron, Aillik en Okak.

Alle gemeenten van Labrador staan hieronder vermeld, tezamen met hun inwoneraantal (2021). Vijftien van de gemeenten hebben de status "town", terwijl de vijf die gelegen zijn in Nunatsiavut officieel als "Inuit Community Government" (ICG) te boek staan.

Het bijna 295.000 km² metende gebied bestaat vrijwel uitsluitend uit uitgestrekte, onbewoonde taiga. In 2021 woonde 72% van de inwoners van Labrador in de drie grootste bewoningskernen. Het betreft het aan de westgrens gelegen Labrador West (9.376 inwoners) en de centraal gelegen kernen Happy Valley-Goose Bay (8.040 inwoners) en SheshatshiuNorth West River (1.785 inwoners).

GeschiedenisBewerken

Circa 5500 v.Chr. bouwden leden van de Maritiem-Archaïsche cultuur de grafheuvel van L'Anse Amour in het uiterste zuiden van de regio. Het is de oudst gekende grafheuvel op het Amerikaanse continent.[2]

Helemaal op het einde van de 15e eeuw bezocht de Portugese ontdekkingsreiziger João Fernandes Lavrador het gebied dat uiteindelijk naar hem vernoemd zou worden.

 
De vuurtoren van Point Amour met de Straat van Belle Isle op de achtergrond

Sinds het midden van de 19e eeuw is de Straat van Belle Isle aan Labrador's zuidkust een belangrijke trans-Atlantische scheepvaartroute geworden. De zeestraat is echter een gevaarlijke route vanwege zijn relatieve nauwheid, sterke stromingen, variabele weersomstandigheden en zee-ijs dat er acht à tien maanden per jaar voorkomt.[3] Daarom werd in 1857 op het smalste punt de vuurtoren van Point Amour gebouwd, de hoogste vuurtoren van Atlantisch Canada.[3]

Labrador werd zwaar getroffen door de pandemie van de Spaanse griep in 1918-1920. Er vielen bijna 500 doden, waaronder naar schatting 400 Inuit (ofwel een derde van de gehele Labradorse Inuitbevolking).[4] In de Moravische missienederzettingen Hebron en Okak bleef bijna niemand meer over.[4]

Eind jaren 1950 begon de massale ontginning van de rijke ijzerertslagen in het uiterste westen van Labrador. Bij deze mijnen ontstond Labrador West, een bewoningskern die relatief snel de grootste van de regio werd.[5]

DemografieBewerken

De regio Labrador is bij de Canadese volkstelling onderverdeeld in twee censusdivisies. Divisie Nr. 11 komt overeen met Nunatsiavut en Divisie Nr. 10 komt overeen met de rest van Labrador.[6] De volkstelling van 1951 stelde een inwoneraantal van 7.890 vast. In de decennia erna kende het gebied een explosieve groei met een absoluut hoogtepunt van ruim 33.000 inwoners in 1976. Daarna kende Labrador dertig jaar lang een trage demografische daling. Sinds 2006 is de Labradorse bevolkingsomvang vrij stabiel.

TaalBewerken

Volgens de volkstelling van 2016 hadden 23.190 inwoners van Labrador (86,3%) het Engels als moedertaal.[12] Daarnaast hadden 2.105 mensen (7,8%) een Creetaal, 430 mensen (1,6%) een Inuittaal en 410 mensen (1,5%) het Frans als moedertaal.[11][10]

Meer dan 99% van de inwoners van Labrador waren in 2016 het Engels machtig. In datzelfde jaar waren er 2.195 mensen (8,2%) een Creetaal, 605 mensen (2,2%) een Inuittaal en 1.895 mensen (7,0%) het Frans machtig.[11][10]

Inheemse bevolkingBewerken

Bij de volkstelling van 2016 gaven 11.750 Labradorianen (43,2%) aan dat ze een inheemse identiteit hebben.[11][10] De grootste groep onder hen zijn 4.765 Inuit, gevolgd door 3.925 Métis en 2.820 mensen behorend tot een van de First Nations. Daarnaast was er een groep die hun inheemse identiteit niet verder specificeerde en een kleine groep die aangaf meer dan een van bovenstaande inheemse identiteiten te hebben.[11][10]

NatuurBewerken

Labrador telt twee Canadese nationale parken, met name het Nationaal Park Torngat Mountains (9700 km²) en het Nationaal Park Mealy Mountains (10700 km²). Daarnaast telt de regio twee provincieparken (Pinware River en Duley Lake) en twee ecologische reservaten (Gannet Islands en Redfir Lake-Kapitagas Channel). Tezamen zijn ze goed voor ruim 20.511 km² aan beschermd natuurgebied, oftewel net geen 7% van het grondgebied van Labrador.

FaunaBewerken

Labrador huisvest op eilanden voor haar kust enkele zeer belangrijke broedkolonies van verscheidene zeevogelsoorten. Het betreft behalve het Gannet Islands Ecological Reserve ook de eilanden in en rond Table Bay, waaronder de Bird Islands. Belangrijke broedende soorten in Labrador zijn onder meer de papegaaiduiker, eider en alk.

De regio kent vele rivieren die belangrijk zijn als paaigebied voor de Atlantische zalm, waaronder de Eagle River en de Kenamu. De bronforellen van het zuidelijke Minipi Lake behoren tot de grootste ter wereld.[13]

ToerismeBewerken

De zuidkust van Labrador is bij toeristen aantrekkelijk vanwege verschillende idyllisch gelegen kustdorpjes en het omliggende natuurschoon. De belangrijkste voorbeelden zijn Battle Harbour, Forteau en L'Anse Amour.[14] Ook de tot werelderfgoed uitgeroepen walvisvaardersplaats Red Bay ligt aan de zuidkust.[14] Het in het noorden van de regio en zeer afgelegen Nationaal Park Torngat Mountains is vooral geliefd bij avontuurlijke wandelaars en backpackers.

GezondheidszorgBewerken

Het volledige grondgebied van Labrador maakt deel uit van Labrador-Grenfell Health, een van de vier gezondheidsautoriteiten in de provincie. De regio telt twee ziekenhuizen (het Labrador Health Centre in Happy Valley-Goose Bay en het Labrador West Health Centre in Labrador City), een gezondheidscentrum en een langetermijnszorgcentrum. Daarnaast hebben veertien afgelegen dorpen een zogenaamde gemeenschapskliniek (community clinic).[15]

Zie ookBewerken

Externe linkBewerken

  Zie de categorie Labrador van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.