John Glenn

Amerikaans testpiloot, astronaut en politicus

John Herschel Glenn jr. (Cambridge (Ohio), 18 juli 1921Columbus (Ohio), 8 december 2016) was een Amerikaans politicus, militair en ruimtevaarder. Hij vloog aan boord van de Mercury MA-6 als derde Amerikaan in de ruimte en als eerste Amerikaan in een baan om de aarde. Van 1974 tot 1999 diende hij als senator voor Ohio.

John Glenn
John Herschel Glenn
Geboren 18 juli 1921
Cambridge, Ohio
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Overleden 8 december 2016
Columbus, Ohio
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Politieke partij Democratische Partij
Partner Annie Castor (1943–2016)
Beroep Politicus
Militair (Colonel)
Vliegenier
Ruimtevaarder
Religie Presbyterianisme
Handtekening Handtekening
Senator voor Ohio
Aangetreden 24 december 1974
Einde termijn 3 januari 1999
Voorganger Howard Metzenbaum
Opvolger George Voinovich
Portaal  Portaalicoon   Politiek

BiografieBewerken

Glenn volgde basisonderwijs en voortgezet onderwijs in New Concord. Hij behaalde een Bachelor of Science in de techniek aan het Muskingum College. Drie jaar later begon zijn avontuur in de luchtvaart: hij schreef zich in voor een vliegcursus, georganiseerd door de marine. Glenn was tot zijn dood getrouwd met zijn jeugdvriendin Anna Margaret Castor en had twee kinderen en twee kleinkinderen. Op 8 december 2016 overleed Glenn in het James Cancer Hospital in Columbus. Zijn vrouw overleed een kleine vier jaar later op 19 mei 2020 op een leeftijd van honderd jaar.

PilootBewerken

In 1943 werd hij officier bij de mariniers. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vloog hij als gevechtspiloot op de F4U Corsair bij het United States Marine Corps (USMC) en voerde hij 59 gevechtsvluchten uit, wat hem twee 'Distinguished Flying Crosses' bezorgde, en tien 'Air Medals'. Na de Tweede Wereldoorlog was hij gestationeerd in Guam en vloog patrouillemissies over Noord-China. In 1948 werd hij vlieginstructeur in Corpus Christi. In 1952 was hij voor de tweede keer actief in een oorlog, deze keer in Korea. Tijdens de Koreaanse Oorlog vloog hij gevechtsmissies op de F9F Panther voor het USMC en, in het kader van een uitwisselingsprogramma, op de F-86 Sabre voor de USAF. Als majoor nam hij deel aan negentig missies, waarvoor hij hoge militaire onderscheidingen ontving. Na die oorlog volgde hij de opleiding tot testpiloot aan de U.S. Naval Test Pilot School op NAS Patuxent River, Maryland, waar hij op 16 juli 1957 de eerste supersonische transcontinentale vlucht volbracht zonder tussenlandingen, met een Crusader F8U-1. Daarbij vloog hij van Californië naar New York in 3 uur, 23 minuten en 8 seconden. Door deze prestatie werd zijn niet geringe aanzien in luchtvaartkringen nog hoger.

 
President John F. Kennedy en John Glenn in de Oval Office tijdens een bijeenkomst in het Witte Huis op 27 juni 1962.

NASABewerken

Op 2 april 1959 werd hij samen met zes andere testpiloten door NASA geselecteerd voor de Mercury Seven, de ruimtevaarders die de eerste Amerikaanse bemande ruimtevluchten zouden gaan uitvoeren in het kader van het Mercuryprogramma. Op een speciale persconferentie voor de eerste officiële presentatie van de astronauten, maakte Glenn een buitengewoon positieve indruk tussen zijn medeastronauten. Hij had goede manieren, sprak duidelijk en was fotogeniek. En hij bracht een natuurlijke en gemakkelijke sfeer op de bijeenkomst. Op de vraag waarom hij aan het project deelnam, antwoordde hij schertsend: 'Ik doe mee omdat dit mijn kans is om een klein beetje dichter bij de hemel te komen.'

Maar wie dacht dat Glenn de zorgeloze komiek onder de ruimtevaarders was, had het mis. Van de eerste zeven Amerikaanse astronauten was hij degene die het hardst werkte om te voldoen aan het geïdealiseerde beeld van de ruimtevaartheld. Dat imago werd in die tijd bijvoorbeeld door Life Magazine naar voren gebracht. Men liet een enigszins vertekend beeld zien van de astronauten als perfecte Amerikanen, bereid zich op te offeren en geschiedenis te schrijven voor de ogen van heel Amerika. De lezer zag de rechtschapen ruimtevaartheld, de gelovige en trouwe huisvader, terwijl het in werkelijkheid ging om doodnormale mannen, met deugden en fouten, net als ieder ander.

Omdat de media zaten te springen om feitjes uit het dagelijks leven van de ruimtevaarders, werden ook hun echtgenotes gepresenteerd. Vrouwen die op een geweldige manier hun man bij hun missie ondersteunden. Maar het team van de eerste Amerikaanse astronauten was een gewone groep jonge luitenant-vliegers die serieus met het Mercuryprogramma bezig waren. Ze hadden een normaal leven en genoten van de plezierige dingen die ze konden doen dankzij hun speciale status van populaire ruimtevaarder. John Glenn was de oudste en hij verschilde enigszins van zijn collega's. Hij was bijzonder plichtsgetrouw en hechtte veel belang aan normen en waarden. Hij paste niet echt in het populaire beeld van de jonge ontstuimige piloot.

De eerste die ging was 'merry sailor' Alan Shepard. Het was voor Glenn nogal pijnlijk om Shepard voor de eerste vlucht te zien vertrekken. Vooral wanneer Shepard na een succesvolle ruimtereis triomfantelijk naar de aarde terugkeerde. En hoewel de race om de ruimtevaartprijzen vervolgens gewoon doorging, was de grootste glans er al een beetje af. De volgende baan om de aarde was voor Virgil Grissom. Zijn ruimtecapsule, de Liberty Bell, bleek defect op het moment van landing op het water. Door een te vroeg geopend luik kwam er water binnen. Het was echt een wonder dat Grissom aan de reddingshelikopter kon blijven hangen. Het ruimteschip zonk, en er was geen reden voor uitbundige viering.

De conclusie die aan deze gebeurtenis moet worden verbonden, is dat de ruimtevaarttechnologie nog verre van perfect was. John Glenn was zich daarvan terdege bewust. Ondanks het risico werkte hij hard aan de voorbereidingen van de volgende ruimtevlucht, de derde al. En hij was niet de enige. Bij die voorbereidingen voor de derde vlucht, vervingen de Amerikanen in de eerste plaats de draagraketten. De 'Redstone'-raket werd vervangen door een veel grotere Atlas.

Glenn werd voor het eerst gelanceerd op 20 februari 1962 van Cape Canaveral in Florida, om 9.47 plaatselijke tijd, aan boord van de Mercury MA-6 (Friendship 7). Na twee minuten werd de laatste trap van de Atlas afgestoten en precies om 10.00 uur kwam Glenns ruimteschip in een baan om de aarde. De gehele vlucht duurde vier uur, 56 minuten en 26 seconden. Het is een hardnekkig misverstand dat John Glenn door deze vlucht de eerste Amerikaan in de ruimte werd. Hij was de eerste Amerikaan in een baan om de aarde, maar vóór hem hadden de Amerikanen Alan Shepard en Virgil Grissom elk al in de ruimte gevlogen – niet in een baan om de aarde, maar in een korte ballistische vlucht.

Glenn landde in de buurt van de Bahama Eilanden in de Atlantische Oceaan na drie maal om de aarde te zijn gevlogen met een gemiddelde snelheid van 28.000 km per uur, op een hoogte van 159 tot 265 km boven het aardoppervlak. Na drie keer probleemloos rond de aarde te zijn gegaan, kwam Glenn op de terugweg toch nog in moeilijkheden. Meteen na de lancering hadden de wetenschappers op het controlecentrum al het vermoeden dat het hitteschild van Glenns cockpit losgeraakt was. En dat kon leiden tot vernietiging van het gehele ruimteschip. Op het moment dat Glenn de dampkring binnenging, kon het ruimteschip verbranden. Ze wilden het leven van de astronaut koste wat het kost redden, en stuurden hem het bericht dat hij de remmotoren niet mocht loskoppelen. 'Kunnen jullie mij de reden daarvan geven?' vroeg Glenn. 'Niet nu' was het antwoord vanaf de aarde. De Friendship 7 zat flink in de problemen. Brandende stukken braken van het schild af. Glenn probeerde de stabiliteit te bewaren, maar alles gebeurde zo snel. Plotseling werd het verschrikkelijk heet in de cockpit. Als de ruimtecapsule het begaf, zou de astronaut door de hitte onmiddellijk verkolen. Gelukkig gebeurde dat niet. Er waren 24 zeeschepen, 126 vliegtuigen en 26.000 mensen (!) betrokken bij de actie waarbij de ruimtecapsule en de astronaut uit het water werden gevist. Na achttien minuten dobberen, werd Glenn met de ruimtecapsule aan boord gebracht van de mijnenveger USS Noa. De operatie was een groot succes. Een Amerikaan had een vlucht rond de aarde uitgevoerd. Nu waren de wetenschappers van de Verenigde Staten op het gebied van ruimteonderzoek weer op gelijke hoogte met de Russen.

'Our brother goes to heaven!' schreeuwden de krantenkoppen in Amerika. Het regende onderscheidingen en confetti in New York. Het hele Amerikaanse volk was blij en ontving trots de naar de aarde teruggekeerde landgenoot. John Glenn zelf zou niet al te lang stilstaan bij al deze vreugde. Glenn bleef tot 1964 voor NASA en de US Navy werken en ging daarna de zakenwereld in.

Politieke carrièreBewerken

In 1974 ging Glenn de politiek in. Hij werd als lid van de Democratische Partij gekozen tot senator voor de staat Ohio en werd herkozen in 1980, 1986 en 1992. In 1984 deed hij een poging om kandidaat te worden voor de presidentsverkiezingen. Glenn was tevens betrokken bij het Keating Five-schandaal (1989). In 1999 trok hij zich terug uit de politiek.

Terugkeer in de ruimteBewerken

Maar toch was zijn ruimteavontuur nog niet ten einde. Op 29 oktober 1998 werd Glenn aan boord van de spaceshuttle Discovery (STS-95) voor de tweede keer gelanceerd rond de aarde. Met een leeftijd van 77 jaar werd hij de oudste persoon die ooit in de ruimte heeft gevlogen.[1] De Amerikanen, die Glenns prestaties in de ruimtevaart zeer waarderen, hebben nog steeds veel respect en bewondering voor hem. Een bewijs daarvas was zijn aanstelling als ereafgevaardigde van de Verenigde Staten bij het hijsen van de Olympische vlag voor de opening van de Olympische Winterspelen te Salt Lake City in 2002.

VernoemingenBewerken