Jacques Chaban-Delmas

Frans politicus

Jacques Michel Pierre Chaban-Delmas (Parijs, 7 maart 1915 - aldaar, 10 november 2000) was een Frans politicus. Hij was van 1969 tot 1972 premier van Frankrijk. Daarnaast was hij driemaal voorzitter van de Franse Nationale Vergadering, burgemeester van Bordeaux (1947-1995), en bekleedde hij meerdere andere functies.

Jacques Chaban-Delmas
Jacques Chaban-Delmas
Geboren 7 maart 1915
Geboorteplaats Parijs
Overleden 10 november 2000
Overlijdensplaats Parijs
Partij UDR
153e Premier van Frankrijk
Ambtstermijn 20 juni 1969 - 6 juli 1972
Voorganger Maurice Couve de Murville
Opvolger Pierre Messmer
Handtekening Handtekening
Portaal  Portaalicoon   Politiek

BiografieBewerken

Hij werd geboren als Jacques Delmas. Hij studeerde rechten aan de Sorbonne-universiteit en volgde een militaire opleiding aan de academie van Saint-Cyr. Voor de oorlog was hij actief als journalist en als ambtenaar.[1] De naam Chaban was tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn pseudoniem in de Résistance. Als lid van de Résistance nam hij onder andere deel aan de Bevrijding van Parijs. Na de oorlog liet hij zijn naam officieel veranderen naar Chaban-Delmas.

In 1946 werd Chaban-Delmas namens de Républicains Radicaux et Radicaux-Socialistes in de Nationale Vergadering gekozen, en in 1947 werd hij tevens burgemeester van Bordeaux, een positie die hij gedurende 48 jaar behield. In 1951 werd hij herkozen in de Nationale Vergadering, nu namens de Rassemblement du peuple français (RPF).

In 1953, toen de RPF zich opsplitste, werd Chaban-Delmas hoofd van de Union des républicains d'action sociale (URAS) en president van de gaullistische partij. Een jaar later voegde hij zich bij het kabinet van Pierre Mendès France. Van 1957 tot 1958 was hij minister van defensie.

Nadat de Gaullisten in 1958 aan de macht kwamen, hielp Chaban-Delmas met de oprichting van de Union pour la nouvelle République (UNR). Hij werd tevens verkozen tot voorzitter van de Nationale Vergadering. Deze functie behield hij tot 1969.

In dat jaar werd Chaban-Delmas door president Georges Pompidou tot premier benoemd. Hij kreeg te kampen met de nasleep van de mei 1968-crisis, die volgens hem te wijten was aan een verstarde en door conflicten verscheurde gemeenschap. Chaban-Delmas probeerde als oplossing een 'nieuwe samenleving' te bevorderen. Hij verminderde de grip van de overheid op de massamedia. Dit werd hem niet in dank afgenomen door met name de conservatieve tak van de gaullisten. In 1972 werd hij mede door alle kritiek gedwongen zijn ontslag in te dienen als premier.

Twee jaar later, na de dood van president Pompidou, deed Chaban-Delmas zelf een greep naar het presidentschap. Hij kreeg slechts 15,10% van de stemmen.[bron?] Wel werd hij nog tweemaal voorzitter van de Nationale Vergadering.

In 1995 ging Chaban-Delmas met pensioen.

SportcarrièreBewerken

Behalve politicus was Chaban-Delmas ook een fanatiek sporter. Zo speelde hij vóór de Tweede Wereldoorlog tennis voor Racing Club de France en rugby voor Stade Français. Ook na de oorlog bleef hij actief in sport. Hij was in 1965 finalist in het dubbelspel voor veteranen op Roland Garros in Parijs en in 1970 werd hij bij dit toernooi zelfs kampioen.

In mediaBewerken

Voorganger:
Maurice Couve de Murville
Premier van Frankrijk
Kabinet-Chaban-Delmas
1969-1972
Opvolger:
Pierre Messmer