Hoofdmenu openen

Ius promovendi (uitspraak: /jus pro­mo­'vɛn­di/; spelling ook jus promovendi)[1] is, in Nederland, het recht om een wetenschapper te promoveren, dat wil zeggen de graad van doctor toe te kennen.

Dit recht is aan strikte regels gebonden.

Voor een hoogleraar geldt dat zij of hij na eervol ontslag nog vijf jaar het recht behoudt om als promotor op te treden,[2] bijvoorbeeld vijf jaar na ingang van het emeritaat (uiterlijk op de dag van het bereiken van de AOW-gerechtigde leeftijd) (CAO Nederlandse Universiteiten, Artikel 8.4.7 en Artikel 8.1.1[3]).

Ook het recht van een instelling om doctorsgraden te verlenen, wordt wel ius promovendi genoemd. Uitoefening van het ius promovendi door universiteiten geschiedt met name bij de verlening van eredoctoraten.

In juni 2017 werd een wetsvoorstel aangenomen om het ius promovendi uit te breiden naar niet-hoogleraren, zoals gekwalificeerde hogeschoollectoren[4] en universitair hoofddocenten.[5] Het doel hiervan is onder meer aan te sluiten bij de praktijk in het buitenland, en een wetenschappelijke carrière in Nederland aantrekkelijker te maken.[5]

Zie ookBewerken