Hoofdmenu openen

Italië op het Europees kampioenschap voetbal 2016

Flag of Italy.svg
ITA
Thuistenue
Uittenue

Italië was een van de deelnemende landen aan het Europees kampioenschap voetbal 2016 in Frankrijk. Het was de negende deelname voor het land, dat in 1968 Europees kampioen werd. Voor Antonio Conte was het de eerste keer dat hij als bondscoach aan het EK voetbal deelnam. Als speler had hij in 2000 de finale bereikt. Italië werd in de kwartfinale uitgeschakeld door Duitsland.

KwalificatieBewerken

  Europees kampioenschap voetbal 2016 (kwalificatie)
 
Graziano Pellè scoorde drie keer tijdens de kwalificatiecampagne.

Italië begon op 9 september 2014 in groep H aan de kwalificatiecampagne. Het team van bondscoach Antonio Conte versloeg Noorwegen met 0-2 dankzij goals van Simone Zaza en Leonardo Bonucci. Een maand later speelden de Italianen in Palermo tegen Azerbeidzjan. Giorgio Chiellini bracht zijn team op voorsprong, maar zorgde nadien met een eigen doelpunt dat Azerbeidzjan opnieuw op gelijke hoogte kwam. In de slotminuten trof Chiellini opnieuw raak en bezorgde hij zijn team alsnog de drie punten. Enkele dagen later wisten de Italianen niet te overtuigen in Malta. Graziano Pellè opende al na 24 minuten de score. Nadien werd zowel Michael Mifsud van Malta als Bonucci uitgesloten. Uiteindelijk had Italië aan één doelpunt genoeg om de dwergstaat uit te schakelen.

Op 16 november 2014 volgde het belangrijke duel tegen Kroatië, de grootste concurrent voor groepswinst. De wedstrijd, die gespeeld werd in San Siro en geleid werd door scheidsrechter Björn Kuipers, eindigde in een gelijkspel. Antonio Candreva opende na elf minuten de score, maar zag hoe Ivan Perišić enkele minuten later de score weer in evenwicht bracht.

De volgende wedstrijd, in maart 2015, eindigde eveneens op een gelijkspel. Het elftal van Conte speelde tegen Bulgarije 2-2 gelijk. Via een eigen doelpunt van Jordan Minev kwam Italië al snel op voorsprong, maar de Bulgaren hadden nadien minder dan een kwartier nodig om twee keer te scoren en zelf op voorsprong te komen. Pas in het slot wist Éder toch nog een punt uit de brand te slepen voor Italië.

Op 12 juni 2015 trok de Italiaanse selectie naar koploper Kroatië. Mario Mandžukić bracht het thuisland na elf minuten op voorsprong. Na iets meer dan een half uur kreeg Italië een strafschop, die werd omgezet door Candreva. Het duel, dat overigens zonder publiek werd gespeeld, werd ontsierd door een hakenkruis dat op de grasmat was aangebracht.[1] Door het gelijkspel bleef Kroatië aan de leiding in groep H.

Op 3 september 2015 speelde Italië in Florence tegen Malta. Het elftal van Conte presteerde ondermaats en won uiteindelijk dankzij opnieuw een doelpunt van Graziano Pellè met 1-0. De Italiaan verlengde een voorzet met zijn hand in doel, maar dat werd niet opgemerkt door de scheidsrechter en zijn assistenten. Drie dagen later kwam Bulgarije op bezoek. Daniele De Rossi opende na zes minuten de score. De Italiaanse middenvelder raakte in de tweede helft betrokken bij een opstootje met Iliyan Mitsanski. De Bulgaar ging na een overtreding op het been van De Rossi staan, die reageerde met een trap. Beide spelers werden door scheidsrechter Sergej Karasjov uitgesloten. Ondanks de rode kaart van De Rossi wist Italië stand te houden.

Op 10 oktober 2015 maakte het elftal van Conte de klus af. Het ging in Azerbeidzjan met 1-3 winnen dankzij goals van Éder, Stephan El Shaarawy en Matteo Darmian. Door de overwinning waren de Italianen zeker van kwalificatie.[2] Op de slotspeeldag wonnen de Azzurri voor eigen volk van Noorwegen. Het werd in Rome 2-1 via doelpunten van Alessandro Florenzi en Pellè. Zo sloot Italië de kwalificatiecampagne af zonder nederlaag.

KwalificatieduelsBewerken

9 september 2014 Noorwegen   0 – 2   Italië
10 oktober 2014 Italië   2 – 1   Azerbeidzjan
13 oktober 2014 Malta   0 – 1   Italië
16 november 2014 Italië   1 – 1   Kroatië
28 maart 2015 Bulgarije   2 – 2   Italië
12 juni 2015 Kroatië   1 – 1   Italië
3 september 2015 Italië   1 – 0   Malta
6 september 2015 Italië   1 – 0   Bulgarije
10 oktober 2015 Azerbeidzjan   1 – 3   Italië
13 oktober 2015 Italië   2 – 1   Noorwegen

Stand groep HBewerken

Nr. Land GW W G V DV DT DS Ptn
1   Italië 10 7 3 0 16 7 +9 24
2   Kroatië 10 6 3 1 20 5 +15 20
3   Noorwegen 10 6 1 3 13 10 +3 19
4   Bulgarije 10 3 2 5 9 12 -3 11
5   Azerbeidzjan 10 1 3 6 7 18 -11 6
6   Malta 10 0 2 8 3 16 -13 2

Selectie en statistiekenBewerken

 
Vleugelverdediger Matteo Darmian miste geen enkele kwalificatiewedstrijd.

Bondscoach Antonio Conte maakte tijdens de kwalificatiecampagne gebruik van 34 spelers.

Naam GW   AS          
Matteo Darmian 10 1 0 2 0 0 0 2
Leonardo Bonucci 9 1 0 0 0 1 0 0
Gianluigi Buffon 9 0 0 1 0 0 0 1
Antonio Candreva 9 2 2 1 0 0 3 2
Giorgio Chiellini 8 2 1 0 0 0 0 0
Mattia De Sciglio 7 0 1 0 0 0 1 0
Graziano Pellè 7 3 0 0 0 0 1 2
Alessandro Florenzi 6 1 1 1 0 0 2 3
Éder 5 2 0 0 0 0 2 2
Ciro Immobile 5 0 0 2 0 0 0 2
Marco Verratti 5 0 1 0 0 0 0 1
Simone Zaza 5 1 1 1 0 0 1 3
Stephan El Shaarawy 4 1 0 0 0 0 1 3
Sebastian Giovinco 4 0 1 0 0 0 4 0
Claudio Marchisio 4 0 0 1 0 0 0 0
Marco Parolo 4 0 0 1 0 0 1 0
Manuel Pasqual 4 0 1 0 0 0 1 1
Andrea Ranocchia 4 0 0 0 0 0 1 0
Roberto Soriano 4 0 0 1 0 0 3 0
Andrea Bertolacci 3 0 0 0 0 0 1 2
Daniele De Rossi 3 1 0 0 0 1 0 0
Andrea Pirlo 3 0 1 1 0 0 0 1
Alberto Aquilani 2 0 0 0 0 0 2 0
Davide Astori 2 0 0 1 0 0 0 0
Andrea Barzagli 2 0 0 0 0 0 0 1
Manolo Gabbiadini 2 0 0 0 0 0 1 1
Riccardo Montolivo 2 0 0 0 0 0 1 1
Salvatore Sirigu 2 0 0 0 0 0 1 0
Luca Antonelli 1 0 0 0 0 0 0 1
Lorenzo De Silvestri 1 0 0 0 0 0 0 1
Mattia Destro 1 0 0 0 0 0 1 0
Emanuele Giaccherini 1 0 0 0 0 0 0 0
Angelo Ogbonna 1 0 0 0 0 0 1 0
Andrea Poli 1 0 0 0 0 0 1 0

EK-voorbereidingBewerken

Het Europees kampioenschapBewerken

De loting vond op 12 december 2015 plaats in Parijs. Italië werd ondergebracht in groep E, samen met België, Zweden en Ierland. Op voorhand berekende een wiskundig model dat een land via groep E het minste kans maakt om de finale te bereiken.[3] Groep E werd na de loting dan ook omschreven als de "poule des doods".[4][5]

Italië won haar eerste groepsduel met 2-0 van België. De Italianen kwamen op 1-0 nadat Emanuele Giaccherini op links de bal kreeg aangespeeld van Leonardo Bonucci en die vervolgens in de verre hoek schoot. Graziano Pellè zette in de blessuretijd de eindstand op het bord door een voorzet van Antonio Candreva met een volley in het doel te schieten. Italië versloeg vier dagen later ook Zweden. Ditmaal was één doelpunt in de 88e minuut van de wedstrijd genoeg: 1-0. Giorgio Chiellini nam een inworp die invaller Simone Zaza links voorin doorkopte naar Éder. Hij bleef al dribbelend richting de rand van het strafschopgebied Victor Lindelöf en Oscar Lewicki voor. De daar wachtende Andreas Granqvist greep niet in en Kim Källström was te laat terug om Éder te verhinderen de bal rechts van Andreas Isaksson in het doel te schieten. Daarmee was Italië na Frankrijk als tweede land op het toernooi zeker van de achtste finales. Toen België een dag later Ierland versloeg, was Italië op basis van het onderling resultaat ook zeker van groepswinst. Met een op negen posities gewijzigd elftal gingen de Italianen in hun laatste groepsduel vervolgens met 0-1 onderuit tegen Ierland. Robbie Brady maakte in de 85e minuut het enige doelpunt van de wedstrijd. Hij kopte ter hoogte van de strafschopstip een hoge bal van Wes Hoolahan langs de uitkomende Salvatore Sirigu.

De Italianen namen het in hun achtste finale op tegen titelverdediger Spanje, de nummer twee van groep D. Daarmee verschenen dezelfde twee ploegen op het veld als tijdens de finale van het EK 2012. Italië nam in de 33e minuut de leiding. Éder schoot een vrije trap voor het doel van Spanje recht door het midden tegen doelman David de Gea aan. Die liet de bal los, waarna die via een kluts tussen Giaccherini en hem naar rechts stuitte, voor de voeten van Chiellini. Die tikte de bal vanaf een paar meter van de doellijn in de Spaanse goal. Na een tweede helft zonder doelpunten, maakte Pellè in de blessuretijd 2-0, tevens de eindstand. Na een afgeslagen Spaanse hoekschop van de voet van Cesc Fàbregas zette Italië een counter in. Terwijl de spelers zich ophoopten aan de linkerkant van het strafschopgebied van Spanje, schoot invaller Lorenzo Insigne de bal naar rechts, naar de eveneens ingevallen Matteo Darmian. Hij liep door richting goal en legde daarna breed, waarna de bal via de voet van verdediger Sergio Ramos voor de voeten van Pellè stuitte. Hij schoot met een volley vanaf de rand van het doelgebied raak. Italië ging door naar de kwartfinales.

Italië speelde in haar kwartfinale tegen Duitsland, dat de laatste acht bereikte ten koste van Slowakije. De Duitsers maakten in de 65e minuut 0-1. Thomas Müller speelde Mario Gómez aan op links, die op zijn beurt Jonas Hector met een steekpass het Italiaanse strafschopgebied instuurde. Zijn voorzet stuitte via het been van Bonucci voor de voeten van Mesut Özil, die vanaf de rand van het doelgebied raak schoot. Italië kwam in de 78e minuut op 1-1. Alessandro Florenzi kreeg een afgeslagen hoekschop terug en zette opnieuw voor. Verdediger Jérôme Boateng ging in het strafschopgebied een kopduel aan met Chiellini en raakte de bal daarbij met zijn rechterarm. Scheidsrechter Viktor Kassai gaf een penalty, die Bonucci benutte. Beide ploegen maakten in de overige speeltijd plus verlengingen geen doelpunten meer. Een beslissende strafschoppenreeks was nodig. Italië begon en miste drie van haar eerste vijf penalty's. Invaller Zaza schoot over, Pellè naast en doelman Manuel Neuer stopte de inzet van Bonucci. Aan de andere kant stopte Gianluigi Buffon een strafschop van Müller, schoot Özil op de paal en miste Bastian Schweinsteiger bij een tussenstand van 2-2 de eerste kans om het af te maken voor Duitsland door over te schieten. Zowel de Italianen als de Duitsers schoten hun volgende drie strafschoppen raak, waarna Neuer die van invaller Darmian stopte. Hector benutte de volgende wel. Italië was uitgeschakeld.

UitrustingenBewerken

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Thuis
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Uit
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Alternatief
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Doelman
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Doelman
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Doelman

Technische stafBewerken

 
Functie Naam
Bondscoach Antonio Conte (foto)
Assistent-coach Angelo Alessio
Assistent-coach Massimo Carrera
Assistent-coach Gianluca Conte
Assistent-coach Mauro Sandreani
keeperstrainer Gianluca Spinelli
Team manager Gabriele Oriali

Selectie en statistiekenBewerken

Nr. Naam Geboortedatum GW             Club Positie(s)
1 Gianluigi Buffon   28-01-1978 4 0 1 0 0 0 0   Juventus GK
2 Mattia De Sciglio 20-10-1992 4 0 2 0 0 1 1   AC Milan RB
3 Giorgio Chiellini 14-08-1984 4 1 1 0 0 0 1   Juventus CB, LB
4 Matteo Darmian 02-12-1989 4 0 0 0 0 3 1   Manchester United RB
5 Angelo Ogbonna 23-05-1988 1 0 0 0 0 0 0   West Ham United CB, LB
6 Antonio Candreva 28-02-1987 2 0 0 0 0 0 0   Lazio Roma RW, AM
7 Simone Zaza 25-06-1991 3 0 1 0 0 2 0   Juventus CF
8 Alessandro Florenzi 11-03-1991 4 0 0 0 0 0 3   AS Roma CM, RW, RB
9 Graziano Pellè 15-07-1985 4 2 2 0 0 0 1   Southampton CF
10 Thiago Motta 28-08-1982 4 0 2 0 0 3 0   Paris Saint-Germain CM, DM
11 Ciro Immobile 20-02-1990 2 0 0 0 0 1 1   Torino CF
12 Salvatore Sirigu 12-01-1987 1 0 1 0 0 0 0   Paris Saint-Germain GK
13 Federico Marchetti 07-02-1983 0 0 0 0 0 0 0   Lazio Roma GK
14 Stefano Sturaro 09-03-1993 3 0 1 0 0 1 0   Juventus CM, DM
15 Andrea Barzagli 08-05-1981 5 0 1 0 0 0 0   Juventus CB
16 Daniele De Rossi 24-07-1983 3 0 1 0 0 0 3   AS Roma DM
17 Éder 15-11-1986 4 1 1 0 0 0 3   Internazionale CF, LW
18 Marco Parolo 25-01-1985 4 0 1 0 0 0 0   Lazio Roma CM
19 Leonardo Bonucci 01-05-1987 5 1 1 0 0 0 0   Juventus CB
20 Lorenzo Insigne 04-06-1991 3 0 1 0 0 3 0   Napoli LW, AM
21 Federico Bernardeschi 16-02-1994 1 0 0 0 0 0 1   Fiorentina RW, AM
22 Stephan El Shaarawy 27-10-1992 1 0 0 0 0 1 0   AS Roma LW, CF, RW
23 Emanuele Giaccherini 05-05-1985 4 1 1 0 0 0 0   Bologna RW, LW, CM

WedstrijdenBewerken

Nr. Land GW W G V DV DT DS Ptn
1   Italië 3 2 0 1 3 1 +2 6
2   België 3 2 0 1 4 2 +2 6
3   Ierland 3 1 1 1 2 4 -2 4
4   Zweden 3 0 1 2 1 3 -2 1

GroepsfaseBewerken


13 juni 2016
«onderlinge duels»
21:00 (UTC+2)
België   0 – 2   Italië Stade des Lumières, Lyon
Toeschouwers: 55.408
Scheidsrechter: Mark Clattenburg (Engeland)
  32' Giaccherini
  90+2' Pellè
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
België
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Italië
België:
GK 1 Thibaut Courtois
RB 23 Laurent Ciman   75'
CB 2 Toby Alderweireld
CB 3 Thomas Vermaelen
LB 5 Jan Vertonghen   90+1'
CM 4 Radja Nainggolan   62'
CM 6 Axel Witsel
RW 7 Kevin De Bruyne
AM 8 Marouane Fellaini
LW 10 Eden Hazard  
CF 9 Romelu Lukaku   73'
Wisselspelers:
MF 14 Dries Mertens   62'
FW 17 Divock Origi   73'
MF 11 Yannick Carrasco   75'
Coach:
  Marc Wilmots
 
Italië:
GK 1 Gianluigi Buffon  
CB 15 Andrea Barzagli
CB 19 Leonardo Bonucci   78'
CB 3 Giorgio Chiellini   65'
RM 6 Antonio Candreva
CM 18 Marco Parolo
DM 16 Daniele De Rossi   78'
CM 23 Emanuele Giaccherini
LM 4 Matteo Darmian   59'
CF 9 Graziano Pellè
CF 17 Éder   75'   75'
Wisselspelers:
DF 2 Mattia De Sciglio   59'
FW 11 Ciro Immobile   75'
MF 10 Thiago Motta   78'   84'
Coach:
  Antonio Conte

Man van de wedstrijd:
  Emanuele Giaccherini


17 juni 2016
«onderlinge duels»
15:00 (UTC+2)
Italië   1 – 0   Zweden Stadium Municipal, Toulouse
Toeschouwers: 29.600
Scheidsrechter: Viktor Kassai (Hongarije)
Éder   88'
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Italië
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zweden
Italië:
GK 1 Gianluigi Buffon     90+3'
CB 15 Andrea Barzagli
CB 19 Leonardo Bonucci
CB 3 Giorgio Chiellini
RM 6 Antonio Candreva
CM 18 Marco Parolo
DM 16 Daniele De Rossi   69'   74'
CM 23 Emanuele Giaccherini
LM 8 Alessandro Florenzi   85'
CF 9 Graziano Pellè   60'
CF 17 Éder
Wisselspelers:
FW 7 Simone Zaza   60'
MF 10 Thiago Motta   74'
MF 14 Stefano Sturaro   85'
Coach:
  Antonio Conte
 
Zweden:
GK 1 Andreas Isaksson
RB 14 Victor Lindelöf
CB 3 Erik Johansson
CB 4 Andreas Granqvist
LB 5 Martin Olsson
RM 7 Sebastian Larsson
CM 8 Albin Ekdal   79'
CM 9 Kim Källström
LM 6 Emil Forsberg   79'
CF 20 John Guidetti   85'
CF 10 Zlatan Ibrahimović  
Wisselspelers:
MF 18 Oscar Lewicki   79'
MF 21 Jimmy Durmaz   79'
FW 11 Marcus Berg   85'
Coach:
  Erik Hamrén

Man van de wedstrijd:
  Éder


22 juni 2016
«onderlinge duels»
21:00 (UTC+2)
Italië   0 – 1   Ierland Grand Stade Lille Métropole, Villeneuve-d'Ascq
Toeschouwers: 44.268
Scheidsrechter: Ovidiu Haţegan (Roemenië)
  85' Brady
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Italië
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ierland
Italië:
GK 12 Salvatore Sirigu   39'
CB 15 Andrea Barzagli   79'
CB 19 Leonardo Bonucci  
CB 5 Angelo Ogbonna
RM 21 Federico Bernardeschi   60'
CM 14 Stefano Sturaro
DM '10 Thiago Motta
CM 8 Alessandro Florenzi
LM 2 Mattia De Sciglio   82'
CF 7 Simone Zaza   87'
CF 11 Ciro Immobile   74'
Wisselspelers:
DF 4 Matteo Darmian   60'
MF 20 Lorenzo Insigne   74'   90+1'
FW 22 Stephan El Shaarawy   82'
Coach:
  Antonio Conte
 
Ierland:
GK 23 Darren Randolph
RB 2 Séamus Coleman  
CB 12 Shane Duffy
CB 5 Richard Keogh
LB 17 Stephen Ward   73'
DM 8 James McCarthy   77'
CM 13 Jeff Hendrick
CM 19 Robbie Brady
RW 9 Shane Long   39'   90'
CF 21 Daryl Murphy   70'
LW 11 James McClean
Wisselspelers:
MF 7 Aiden McGeady   70'
FW 20 Wes Hoolahan   77'
MF 22 Stephen Quinn   90'
Coach:
  Martin O'Neill

Man van de wedstrijd:
  Robbie Brady

Achtste finaleBewerken


27 juni 2016
«onderlinge duels»
18:00 (UTC+2)
Italië   2 – 0   Spanje Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 76.165
Scheidsrechter: Cüneyt Çakır (Turkije)
Chiellini   33'
Pellè   90+1'
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Italië
 
 
 
 
 
 
 
 
Spanje
Italië:
GK 1 Gianluigi Buffon  
CB 15 Andrea Barzagli
CB 19 Leonardo Bonucci
CB 3 Giorgio Chiellini
RM 8 Alessandro Florenzi   84'
CM 18 Marco Parolo
DM 16 Daniele De Rossi   54'
CM 23 Emanuele Giaccherini
LM 2 Mattia De Sciglio   23'
CF 9 Graziano Pellè   54'
CF 17 Éder   82'
Wisselspelers:
MF 10 Thiago Motta   54'   89'
MF 20 Lorenzo Insigne   82'
DF 4 Matteo Darmian   84'
Coach:
  Antonio Conte
 
Spanje:
GK 12 David de Gea
RB 16 Juanfran
CB 3 Gerard Piqué
CB 15 Sergio Ramos  
LB 18 Jordi Alba
DM 5 Sergio Busquets   89'
CM 10 Cesc Fàbregas
CM 6 Andrés Iniesta
RW 21 David Silva   90+4'
CF 7 Álvaro Morata   70'
LW 22 Nolito   40'   46'
Wisselspelers:
FW 20 Aritz Aduriz   46'   81'
FW 9 Lucas Vázquez   70'
FW 11 Pedro   81'
Coach:
  Vicente del Bosque

Man van de wedstrijd:
  Leonardo Bonucci

KwartfinaleBewerken


2 juli 2016
«onderlinge duels»
21:00 (UTC+2)
Duitsland   1 – 1   Italië Nouveau Stade Bordeaux, Bordeaux
Toeschouwers: 38.764
Scheidsrechter: Viktor Kassai (Hongarije)
Özil   65'   78' (pen.) Bonucci
  Strafschoppen  
Kroos  
Müller  
Özil  
Draxler  
Schweinsteiger  
Hummels  
Kimmich  
Boateng  
Hector  
6 – 5   Insigne
  Zaza
  Barzagli
  Pellè
  Bonucci
  Giaccherini
  Parolo
  De Sciglio
  Darmian
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Duitsland
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Italië
Duitsland:
GK 1 Manuel Neuer  
CB 4 Benedikt Höwedes
CB 17 Jérôme Boateng
CB 5 Mats Hummels   90'
RM 21 Joshua Kimmich
CM 6 Sami Khedira   16'
CM 18 Toni Kroos
LM 3 Jonas Hector
AM 13 Thomas Müller
AM 8 Mesut Özil
CF 23 Mario Gómez   72'
Wisselspelers:
MF 7 Bastian Schweinsteiger   16'   112'
MF 11 Julian Draxler   72'
Coach:
  Joachim Löw
 
Italië:
GK 1 Gianluigi Buffon  
CB 15 Andrea Barzagli
CB 19 Leonardo Bonucci
CB 3 Giorgio Chiellini   120+1'
RM 8 Alessandro Florenzi   86'
CM 14 Stefano Sturaro   56'
DM 18 Marco Parolo   59'
CM 23 Emanuele Giaccherini   103'
LM 2 Mattia De Sciglio   57'
CF 9 Graziano Pellè   91'
CF 17 Éder   108'
Wisselspelers:
DF 4 Matteo Darmian   86'
MF 20 Lorenzo Insigne   108'
FW 7 Simone Zaza   120+1'
Coach:
  Antonio Conte

Man van de wedstrijd:
  Manuel Neuer

Zie ookBewerken

FIGC · A-internationals · Selecties · Bondscoaches · Italiaans vrouwenelftal · Olympisch elftal · Italië U21 · Italië U20 · Italië U19 · Italië U18 · Italië U17 · Vrouwen U17

1910 – 1919 · 1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1912 · OS 1920 · OS 1924 · OS 1928 · WK 1934 · OS 1936 · WK 1938 · OS 1948 · WK 1950 · OS 1952 · WK 1954 · OS 1960 · WK 1962 · WK 1966 · EK 1968 · WK 1970 · WK 1974 · WK 1978 · EK 1980 · WK 1982 · OS 1984 · WK 1986 · EK 1988 · OS 1988 · WK 1990 · OS 1992 · WK 1994 · EK 1996 · OS 1996 · WK 1998 · EK 2000 · OS 2000 · WK 2002 · EK 2004 · OS 2004 · WK 2006 · EK 2008 · OS 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014 · EK 2016

1911 · 1912 · 1913 · 1914 · 1915 · 1916 · 1917 · 1918 · 1919 · 1920 · 1921 · 1922 · 1923 · 1924 · 1925 · 1926 · 1927 · 1928 · 1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939 · 1940 · 1941 · 1942 · 1943 · 1944 · 1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1952 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018

Albanië · Algerije · Argentinië · Armenië · Australië · Azerbeidzjan · België · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · China · Costa Rica · Cyprus · DDR · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Egypte · Engeland · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · Georgië · Ghana · Griekenland · Haïti · Honduras · Hongarije · Ierland · IJsland · Israël · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kameroen · Kroatië · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Macedonië · Malta · Marokko · Mexico · Moldavië · Montenegro · Nederland · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noord-Ierland · Noord-Korea · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Roemenië · Rusland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië · Servië en Montenegro · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Staten · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Argentinië (1982) · Australië (2006) · België (2016) · Brazilië (1970) · Brazilië (1982) · Brazilië (1994) · Costa Rica (2014) · Duitsland (2006) · Duitsland (2012) · Engeland (2012) · Engeland (2014) · Frankrijk (2000) · Frankrijk (2006) · Frankrijk (2008) · Ghana (2006) · Hongarije (1938) · Ierland (2012) · Joegoslavië (1968) · Kameroen (1982) · Kroatië (2012) · Nederland (2008) · Nieuw-Zeeland (2010) · Oekraïne (2006) · Paraguay (2010) · Peru (1982) · Polen (1982, 1) · Polen (1982, 2) · Roemenië (2008) · Spanje (2008) · Spanje (2012, 1) · Spanje (2012, 2) · Tsjechië (2006) · Uruguay (2014) · Verenigde Staten (2006) · West-Duitsland (1982) · Zweden (2016)