Hoofdmenu openen
Ottawa Women’s Monument (1992, Minto Park, Ottawa, Canada) ter nagedachtenis van vrouwen omgekomen door huiselijk geweld

Huiselijk geweld is geweld dat door iemand uit de huiselijke of familiekring van het slachtoffer wordt gepleegd.

De term 'huiselijk' verwijst niet naar de plaats waar het geweld plaatsvindt, maar naar de relatie tussen pleger en slachtoffer, bijvoorbeeld (ex-)partner, gezins- en familieleden en het wordt daarom ook wel geweld in afhankelijkheidsrelaties genoemd. Dat geweld kan onder andere fysiek, seksueel en psychisch van aard zijn.

Vormen van huiselijk geweld zijn: geweld door (ex-)partner, kindermishandeling en -verwaarlozing, ouderenmishandeling, eergerelateerd geweld, huwelijksdwang en huwelijkse gevangenschap, genitale verminking, mishandeling van ouders door hun kinderen, mishandeling van adolescenten door ouders of leeftijdgenoten.

Volgens een onderzoek uit 1997 was in Nederland van alle vrouwen en mannen tussen de achttien en zeventig jaar 45% ooit slachtoffer geweest van huiselijk geweld. Deze cijfers hebben betrekking op fysiek, seksueel en psychisch geweld tegen kinderen, partners of ouders.[1][2] Geschat wordt dat er jaarlijks in Nederland minstens 200.000 personen slachtoffer worden van (evident) huiselijk geweld. Ongeveer 4 van de 10 slachtoffers is man.[3]

DadersBewerken

Uit Nederlandse politiecijfers (2010-2012) blijkt dat 90% van de verdachten bij huiselijk geweld man is; de slachtoffers zijn in de aangiften voor het merendeel vrouwen: 75,5%.[4]

Uit meta-analyse van 82 Amerikaanse en Britse onderzoeken door John Archer (Universiteit van Centraal Lancashire, 2000) blijkt echter dat vrouwen vaker naar geweld grijpen in huiselijke ruzies dan mannen; het geweld van mannen leidt echter vaker tot ernstige verwondingen dan geweld van vrouwen.[5]

KinderenBewerken

Kinderen kunnen slachtoffer zijn van huiselijk geweld dat hen persoonlijk aangedaan wordt. Ze worden door sommigen ook als slachtoffer gezien als ze enkel getuige zijn van geweld tussen ouders, omdat dit hun ernstige psychische problemen zou geven.

Kinderen kunnen ook zelf huiselijk geweld plegen, bijvoorbeeld door het slaan van een zorgbehoevende vader of moeder. In de praktijk blijkt vaak dat kinderen die huiselijk geweld hebben ondergaan later in hun eigen relaties ook gemakkelijk tot geweld overgaan om problemen op te lossen.

WetgevingBewerken

In veel landen (onder andere Nieuw-Zeeland en Oostenrijk) en diverse staten van de Verenigde Staten is wetgeving in werking getreden die het mogelijk maakt om vermeende daders van huiselijk geweld zonder vorm van proces tijdelijk uit hun huis te plaatsen (huisverbod). In Nederland is op 1 januari 2009 de Wet Tijdelijk Huisverbod in werking getreden. Deze wet maakt het mogelijk om een verdachte van huiselijk geweld voor een periode van in beginsel 10 dagen uit huis te plaatsen. De uit huis geplaatste mag gedurende deze periode geen contact opnemen met het thuisfront. Bijzonder aan deze wet is dat er feitelijk nog geen huiselijk geweld hoeft te zijn gepleegd. Ook wanneer er een ernstige dreiging bestaat dat huiselijk geweld zal worden gepleegd, kan een tijdelijk huisverbod worden opgelegd. Doel van de Wet Tijdelijk Huisverbod is dan ook om vroegtijdig en preventief ingrijpen door justitie mogelijk te maken ter voorkoming van huiselijk geweld.

HulpverleningBewerken

De hulpverlening aan vrouwen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld is voor het grootste deel geconcentreerd in blijf-van-mijn-lijfhuizen. Er zijn in Nederland ongeveer dertig opvanghuizen waar jaarlijks duizenden vrouwen worden opgevangen. Sinds 2008 zijn er in Nederland ook vier opvanghuizen voor mannelijke slachtoffers, met in totaal veertig plaatsen, die voor de helft worden bezet door slachtoffers van eergeweld en mensenhandel. In Nederland bestaat tevens het Aware-systeem, gericht op het beschermen van vrouwelijke slachtoffers.

Ook in België zijn er verschillende organisaties actief, waaronder het Zorgcentrum na Seksueel Geweld (ZSG).

Zie ookBewerken

Externe linksBewerken