Halsbandpekari

soort uit het geslacht Pecari

De halsbandpekari (Pecari tajacu) is de kleinste pekarisoort. De wetenschappelijke naam van de soort werd als Sus tajacu in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.[2]

Halsbandpekari
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2011)
Tayassu tajacu.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Mammalia (Zoogdieren)
Orde:Artiodactyla (Evenhoevigen)
Familie:Tayassuidae (Pekari's)
Geslacht:Pecari
Soort
Pecari tajacu
(Linnaeus, 1758)
Originele combinatie
Sus tajacu
Verspreidingsgebied van de halsbandpekari
Verspreidingsgebied van de halsbandpekari
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Halsbandpekari op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

KenmerkenBewerken

De vacht is donkergrijs met een vage, witachtige halsband. De jongen zijn roodachtig met een smalle, zwarte rugstreep. De lichaamslengte bedraagt 75 tot 100 cm, de staartlengte 1,5 tot 5,5 cm en het gewicht 14 tot 30 kg.

LeefwijzeBewerken

Hun voedsel bestaat vooral uit knollen, vruchten, jonge scheuten en bessen, maar ook insectenlarven, wormen en kleine gewervelden, zoals slangen en hagedissen, staan op hun menu. Ze leven in groepen van ongeveer 15 dieren in uiteenlopende habitats. Vijanden worden gezamenlijk aangevallen. Hun sociale bezigheden bestaan uit het tegen elkaar wrijven van de koppen.In het Pantanal moerasgebied eten de halsbandpekari's onder andere de zaden van de Acuripalm, Attalea phalerata en de coyolpalm.

VerwantschapBewerken

De nauwste verwant is de Amazonereuzenpekari (Pecari maximus), de enige andere soort uit het geslacht Pecari.

VerspreidingBewerken

Het verspreidingsgebied is van de zuidgrens van de Verenigde Staten tot Argentinië.

 
In de dierentuin van Praag