Hoofdmenu openen

Gerolf Emma Jozef Annemans (Antwerpen, 8 november 1958) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politicus. In 2012 werd hij voorzitter van het Vlaams Belang, een functie die hij in 2014 ruilde voor een zetel in het Europees Parlement.

Gerolf Annemans
Gerolf Annemans in 2014
Gerolf Annemans in 2014
Volledige naam Gerolf Emma Jozef Annemans
Geboren Antwerpen, 8 november 1958
Kieskring Flag of Antwerp.svg Antwerpen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij 1985-2004 Vlaams Blok
2004- heden Vlaams Belang
Functies
1987-2014 Volksvertegenwoordiger[1]
1987-2013 Fractieleider in de Kamer van Volks-
vertegenwoordigers
1987-1995 Lid van de Vlaamse Raad[2]
1994-2000 Gemeenteraadslid in Brasschaat
2000-heden Gemeenteraadslid in Antwerpen
2012-2014 Voorzitter van het Vlaams Belang[3]
2014-heden Europees Parlementslid
Website
Portaal  Portaalicoon   Politiek
media

Inhoud

LevensloopBewerken

Gerolf Annemans werd op 8 november 1958 geboren. Hij is gehuwd en heeft drie kinderen. In 1982 behaalde hij zijn licentiaatsdiploma in de rechten. Tijdens zijn studententijd was hij actief bij de politieke studentenvereniging KVHV.

In 1985 werd hem door Karel Dillen de plaats van eerste opvolger op de Antwerpse Kamerlijst van het Vlaams Blok aangeboden. Gerolf Annemans is sindsdien actief betrokken in de partij. Hij zetelde van maart 1987 tot mei 2014 in het federale parlement. Hiermee was en is hij het langst dienende Vlaams Belang-Kamerlid. Op 25 april 2013 werd hij als fractievoorzitter opgevolgd door Barbara Pas. Zijn gedurende jaren opgebouwde expertise en uitgebreide dossierkennis spraken boekdelen tijdens de Dutroux-, de Bende- en de dioxinecommissie en ten tijde van het Sabena-faillissement en het Fortis-schandaal.

Sinds de jongste verkiezingen (2014) zetelt hij voor Vlaams Belang in het Europees parlement.

Hij is (mede)auteur van verschillende boeken en brochures: ‘Onafhankelijkheid moet en kan’, ‘Dossier Gastarbeid’, ‘Dit leven is in gevaar’, ‘Het Vlaams Blok: de gezinspartij’, ‘Project Vlaamse Staat‘, ‘Dutroux, te veel om te geloven‘, ‘Het Dwaze Taboe‘, 'Van loopgraven tot republiek' en opeenvolgende verkiezingsprogramma’s.

Rond het thema van de Vlaamse onafhankelijkheid schreef hij ‘Operatie Vlaamse Onafhankelijkheid‘, een verslag van de evaluatiedag ‘Volk, word staat’ dat op 24 november 2007 plaatsvond in het Federale Parlement. Hier nauw op aansluitend en na grondige studie bracht hij het boek ‘De Ordelijke Opdeling van België uit‘, een reëel en realistisch Plan B voor de opdeling van België. Hij toonde hierin aan dat het einde van België en de start van een Vlaamse staat geen grote problemen zullen opleveren en dat ook de verdeling in ordelijke omstandigheden zal kunnen verlopen. In 2016 verscheen 'Quid Nunc?' waar in Gerolf Annemans o.a. afrekent met het misverstand rond confederalisme waarbij hij opnieuw de bakens uitzet richting Vlaamse onafhankelijkheid.

In het Europees parlement was Gerolf Annemans mede-architect van de vorming van de fractie 'Europa van Naties en Vrijheid' (ENV). Zij bestaat in het Europees Parlement uit delegaties uit Vlaanderen (Vlaams Belang), Frankrijk (Rassemblement National), Italië (Lega), Nederland (PVV), Oostenrijk (FPÖ), Polen (KNP), en leden uit Groot-Brittannië en Duitsland.

In december 2017 werd Gerolf Annemans op een algemene vergadering van de Europese partij verkozen als voorzitter van de 'Beweging voor een Europa van Naties en Vrijheid' (BENV).

Vlaams Blok / Vlaams BelangBewerken

Gerolf Annemans werd in 1985 actief binnen het Vlaams Blok (sedert 14 november 2004 Vlaams Belang), toen hem de plaats van eerste opvolger op de Antwerpse Kamerlijst werd aangeboden. Van februari 1987 tot mei 2014 zetelde hij in de Kamer van volksvertegenwoordigers en is daarmee het langstzittende Vlaams Belang-Kamerlid in de geschiedenis van de partij. Hij nam vrij snel een leidende positie in binnen het Vlaams Blok: hij werd lid van het partijbestuur, voorzitter van de Vereniging van Mandatarissen en voorzitter van de studiedienst.[4]

Van 1991 tot 2013 was hij fractievoorzitter in de Kamer, en onder zijn leiding groeide het Vlaams Blok uit van een tweemansfractie tot de op drie na grootste Vlaamse fractie met 18 leden (na de Belgische federale verkiezingen 2003). Daarnaast is Annemans sinds 2000 gemeenteraadslid van Antwerpen. Daarvoor was hij van 1994 tot 2000 gemeenteraadslid van Brasschaat.

In de periode april 1987-mei 1995 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Vlaamse Raad. De Vlaamse Raad was vanaf 21 oktober 1980 de opvolger van de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd, en was de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Van juni 1989 tot november 1991 zat hij er de Vlaams Blok-fractie voor.

Een kwart eeuw parlementaire oppositieBewerken

In de Kamer werd Annemans beschouwd als een begenadigd spreker die kon overtuigen in parlementaire debatten door de verbanden aan te tonen tussen verschillende politieke dossiers. Hij hamerde steeds op wat hij de 'Belgische ziekte' noemt en in zijn scherpe toespraken hekelde hij het Belgische establishment, de migrantenverdedigers en de Volksunie en vervolgens de N-VA. Zijn analyses werden niet altijd gedeeld in het halfrond, maar hij kreeg van vriend en vijand respect voor zijn vasthoudendheid en de manier waarop hij delicate dossiers sereen en menselijk benaderde, zonder ooit in te boeten aan consequentie. Met deze aanpak oogstte hij in de verschillende politieke partijen respect (onder anderen bij Renaat Landuyt, Eric Van Rompuy, Pieter De Crem en Leo Delcroix), maar het viel hem moeilijk dit te verzilveren door het cordon sanitaire waarin zijn partij is opgesloten. Over dat cordon stelde Annemans evenwel steeds dat het een probleem was van de ganse Vlaamse politiek (want opgelegd door de Franstalige politieke partijen en hun linkse politieke handlangers in Vlaanderen) en dat hij niet geloofde dat het cordon het Vlaams Belang ooit klein zal krijgen. Annemans hoopte het argument dat het zinloos is om voor het Vlaams Belang te stemmen te neutraliseren door te zeggen dat zijn partij fungeert als een 'stok achter de deur', dus als alternatief voor de Volksunie en vervolgens de N-VA en in het algemeen als zweeppartij. Hij noemt zich niet alleen Vlaams-nationalist, maar ook republikein. Daarmee pleit hij voor een diepgaande maatschappelijke vernieuwing door Vlaamse onafhankelijkheid, maar eveneens door een verregaande transformatie van de EU op basis van het beginsel van soevereiniteit.

Lid vervolgings- en onderzoekscommissiesBewerken

In zijn kruistocht tegen wat hij diagnosticeerde als de 'Belgische ziekte' - de politiek-ambtelijke gordiaanse knoop die inefficiëntie, bestuurlijke onverschilligheid en corruptie in de hand werkt - maakte hij deel uit van verschillende parlementaire commissies die onregelmatigheden, schandalen en malversaties tegen het licht wilden houden. Zo maakte Annemans deel uit van de Dutroux-commissie (1996), de Bende van Nijvel-commissie (ook 1996), de dioxinecrisis-commissie (1999), de Sabena-commissie (2001) en de twee commissies naar aanleiding van het Fortis-schandaal: de eigenlijke Fortis-onderzoekscommissie (2009) en de zgn. 'Bijzondere commissie belast met het onderzoek naar de financiële- en bankcrisis' (eveneens 2009).

Annemans en Lijst DedeckerBewerken

Annemans vermeldde na de federale verkiezingen van 10 juni 2007 op zijn weblog dat hij de partij waarschuwde voor onderschatting van de 'factor Dedecker'. Hij geloofde niet dat de Lijst Dedecker een tijdelijke onsamenhangende hype voorstelde zoals destijds de partij ROSSEM van Jean-Pierre Van Rossem.[5] Dedecker heeft, aldus Annemans, "het aloude monopolie van het VB, dat van Robin Hood, de grote muil en de Lucky Luke waar ze allemaal schrik van hebben, doorbroken". Daarenboven werd Jean-Marie Dedecker als republikein na de federale verkiezingen wel door Koning Albert II ontvangen bij zijn raadplegingen, en toenmalig partijvoorzitter Frank Vanhecke niet.[6]
Annemans noemde het in De zevende dag, een zondags duidingsprogramma van de VRT, d.d. 17 juni 2007, een vergissing om niet samen te werken met de LDD.

Ordelijke opdeling van België (O2)Bewerken

In 2010 kondigde Annemans aan een boek te schrijven dat een concrete blauwdruk wou zijn van een 'actieve voorbereiding van de Vlaamse onafhankelijkheid'. In het boek, dat hij samen met Steven Utsi einde oktober 2010 voorstelde, benadrukt hij dat de Vlamingen een open strategie moeten volgen en zich niet mogen blindstaren op concrete onafhankelijkheidsscenario's. Vanuit het perspectief van het internationale recht heeft Vlaanderen immers nu al een ijzersterk dossier om, desgevallend, op eigen initiatief België te ontbinden. Het komt er vooral op aan de Franstalige zetten op het 'laat-Belgische schaakbord' te ontzenuwen en een bijzondere gevoeligheid te ontwikkelen voor het juiste moment om uit België te stappen. In vijf uitgaven gingen van het boek, een Engelse vertaling incluis, meer dan 6.000 exemplaren over de toonbank, wat een Vlaams bestsellersucces mag worden genoemd. De vierde editie werd in 2012 bij vonnis van de Brusselse rechtbank van koophandel verboden, omdat de rechten van een Brits telecombedrijf zouden zijn geschonden door de opvallende verwijzing op de kaft van het boek naar het chemische symbool voor zuurstof (O2). Het boek inspireerde Annemans tot twee manifesten die het Vlaams Belang inhoudelijk opnieuw scherpte moeten verlenen: het Hoofdstad-Manifest (lente 2013, over Brussel) en het Europa-Manifest (herfst 2013).

PartijideoloogBewerken

Met dit boek en deze manifesten bevestigt Annemans het imago de ideoloog van de partij te zijn. Hij beschouwt het Vlaams Belang als een 'ideeënfabriekje' en als een maatschappelijke voorhoede. Deze opvattingen spreken duidelijk uit zijn jongste boek '(2014): 1914-2014: van loopgraven tot republiek'. In een interview in het actualiteitsprogramma 'De Zevende Dag' (d.d. 6 april 2014) licht hij toe dat dit boek niet zozeer als zijn politiek testament mag worden beschouwd, maar als een helikopterperspectief waarmee hij naar het Vlaams Belang in het verleden kijkt en naar de uitdagingen voor de partij in de eenentwintigste-eeuwse toekomst. Als voorzitter van de Studiedienst van het Vlaams Belang en later als partijvoorzitter was en is hij eindverantwoordelijke voor de redactie van het verkiezingsprogramma en voor de geregelde ideologische congressen en de colloquia en symposia van de partij. Over nationalistische, ethische en veiligheidsthema's schreef hij in totaal een tiental boeken.

Gerolf Annemans wordt vaak genoemd als medeauteur van het in brede kringen vermaledijde '70 puntenplan' van het Vlaams Blok uit 1992, maar dat is niet correct. In een opmerkelijk interview in januari 2013 wijst hij er als partijvoorzitter op dat het destijds als racistisch bestempelde plan als zodanig historisch achterhaald is en reeds lang door de partij werd afgeschaft. Volgens hem was het document in zijn totaliteit weinig ideologisch maar eerder praktisch en richtinggevend van aard. Het plan werd vooral gelanceerd bij wijze van provocatie om het taboe rond het immigratiethema los te wrikken en om een concreet antwoord te geven op de vraag van de Vlaams Blok-kiezer naar een gedetailleerd beleidsplan. Nog volgens Annemans moet het 70 puntenplan worden gezien in de context van het cordon sanitaire, een sfeer van één tegen allen waarin ook hij werd gedwongen om solidair te zijn met de partij.[7] Volgens de Belgische Liga voor Mensenrechten is het wel ironisch dat, hoewel het Vlaams Blok (Vlaams Belang) nooit een regeringspartij is geweest, de laatste twintig jaar het merendeel van het controversiële plan ofwel toch door de regeringspartijen werd uitgevoerd, ofwel geen taboe meer is.[8]

PartijvoorzitterBewerken

Op 16 december 2012 werd Annemans verkozen tot nieuwe partijvoorzitter van het Vlaams Belang. Hij volgde hiermee Bruno Valkeniers op na de tegenvallende verkiezingsresultaten van 2012, waarbij de partij onder meer in Antwerpen amper een derde van haar stemmen kon behouden. Zijn voorzitterschap werd tijdens een geheime stemming goedgekeurd door een ruime meerderheid van 92 procent. De nieuwe Vlaams Belang-voorman pleitte voor een streng immigratiebeleid en een gewijzigd Europees samenwerkingsverband om de Vlaamse onafhankelijkheidseis kracht bij te zetten.[9]

Op 25 mei 2014 was hij voor zijn partij lijsttrekker op de Europese lijst. Hij werd daar als enige van het Vlaams Belang verkozen. De partij leed die dag een zware nederlaag op zowel Europees, Vlaams als federaal niveau. Daags na deze verkiezingen kondigde hij, na een buitengewone partijraad, vervroegde voorzittersverkiezingen aan voor oktober van dat jaar, waar hij zijn mandaat ter beschikking zou stellen. Tom Van Grieken won die voorzittersverkiezingen, en volgde hem dan ook op in die functie.

Europees parlementBewerken

Annemans zetelt sinds 2014 in het Europees Parlement. Sinds juni 2015 maakt hij deel uit van de eurosceptische en rechts-radicale fractie Europa van Naties en Vrijheid (ENV).[10] Annemans speelt er de rol van gangmaker tussen de leden van de fractie en van diplomaat naar andere (centrum)rechtse fracties in het Europees Parlement. In mei 2017 raakte bekend dat de fractie een deel van haar Europese betoelaging op een oneigenlijke manier zou hebben besteed.[11] Het incident voedde opnieuw de discussie of er sprake is van afwending van dotaties of van politieke vervolging van eurosceptische politieke partijen.

Bij de Europese verkiezingen van 2019 was Annemans opnieuw Vlaams Belang-lijsttrekker en werd hij herkozen in het Europees Parlement.

PrivéBewerken

Gerolf Annemans is getrouwd en heeft drie kinderen.[12]

BibliografieBewerken

Annemans is auteur of medeauteur van een aantal boeken en Vlaams Blok-brochures:

  • Onafhankelijkheid moet en kan
  • Dossier Gastarbeid
  • Dit leven is in gevaar
  • Het Vlaams Blok: de gezinspartij
  • Project Vlaamse Staat; NVI, 1993 - samen met Luk Van Nieuwenhuysen en Karim Van Overmeire
  • De Ordelijke Opdeling van België - Zuurstof voor Vlaanderen; Egmont, 2010-2012
  • Diverse verkiezingsprogramma's van het Vlaams Blok
  • Dutroux, te veel om te geloven; Egmont, 2004
  • Operatie Vlaamse Onafhankelijkheid; Egmont, 2008
  • 1914-2014: van loopgraven tot republiek; Egmont, 2014
  • De Ordelijke Opdeling van België: Quid Nunc?; Egmont, 2016
  • Het dwaze taboe. Een meta-analyse van internationale en nationale studies omtrent criminaliteit en etniciteit; Egmont, 2005 - samen met Marjan Bodein
  • Voor Europa, tegen deze EU – 2015
  • Een Europa van Naties en Vrijheid – 2016
  • Vlamingen betalen meest (het kostenplaatje van de EU) – 2017
  • Een patriottische lente - 2018
  • De ontvoering van Europa, Uitgeverij Egmont 2019

Externe linksBewerken