Hoofdmenu openen

Frank Virtue

Amerikaans gitarist (1927-1987)
De opmaak van dit artikel is nog niet in overeenstemming met de conventies van Wikipedia. Mogelijk is ook de spelling of het taalgebruik niet in orde. Men wordt uitgenodigd deze pagina aan te passen.

Frank Virtue (Philadelphia, 21 januari 19271987) was een Amerikaans gitarist.

Frank Virtue
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Geboren 21 januari 1927
Overleden 1987
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1952–1975
Beroep Gitarist
Label(s) Hunt
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

LevensloopBewerken

Zijn familie was oorspronkelijk van La Bruzzi in Italië en veranderde hun familienaam naar 'Virtue' toen ze in de Verenigde Staten aankwamen. Frank groeide op met de muziek van de jaren 1930 en 1940 zoals Benny Goodman, Artie Shaw, Harry James, Duke Ellington en Woody Herman. Hij begon met viool lessen maar koos op 15-jarige leeftijd voor gitaar. Hij leerde klassiek gitaar spelen van Mr. Torrelli, een lid van het Philadelphia Orchestra. Frank studeerde Op 'Thomas Jr. High' de 'Southern School for Boys', 'Temple Univerisity' en toen hij gedurende de Tweede Wereldoorlog bij de marine belandde maakte hij deel uit van de Regular Navy Dance Band in Bainbridge (MD), waarvan hij later ook de leider werd. Daar kwam hij ook Arthur Smith tegen, een country gitarist die zo'n zes jaar ouder was. Toen zijn vader aan kanker geopereerd werd, moest hij de dienst verlaten omdat hij de enige kostwinner in het gezin was. Het economisch klimaat en zijn omstandigheden zorgde ervoor dat het een tijdje rustig bleef. Ook verloren de grote big bands als gevolg van de slechte economie hun bestaansrecht.

In de naoorlogse periode startte hij het Virtuoso Trio met zichzelf op bas en gitaar, Ralph Frederico op piano, en Steve Rossi op gitaar. Midden jaren vijftig hadden ze een redelijk bestaan opgebouwd met vaste optredens rond Philadelphia en het gebied ten noorden van deze stad, tot zelfs aan Canada en genoten ze algemene bekendheid op radio en tv. Ook speelden ze soms als back-upband voor zangers als Patti Page, Rosemary Clooney, Dick Haymes en June Christy, en werkten met artiesten uit de jazzscene zoals Charlie Ventura. Ondertussen vond er een rock-'n-rollrevolutie plaats met zijn oorsprong in Philadelphia, door Bill Haley & His Comets waar ook Frank zijn voordeel mee deed. In 1958 namen ze een new arrangement van Arthur Smiths "Guitar Boogie," op met de titel "Guitar Boogie Shuffle," waarbij ze nieuwe accenten gebruikten en het country- en westernimago van de boogiewoogie meer naar rock-'n-roll ombogen. Met Virtue op de leadgitaar, een Gibson L5, werd "Guitar Boogie Shuffle" een van de bekendste instrumentaaltjes van die era. Als bladmuziek heeft het nummer heel goed verkocht en vrijwel alle grote gitaristen hebben het gespeeld, of iets soortgelijks gemaakt.

De single verscheen op het Hunt label H-324 en was de eerste onder de nieuwe naam The Virtues. Hoewel het een nummer 5 hit werd, werden de Virtues er niet echt rijk van want zo stak de platenbusiness in die jaren in elkaar. Ten opzichte van het trio was de groep uitgebreid met twee bandleden.

Er waren een aantal overeenkomsten met Bill Haley's Comets, te weten; vijf blanken die ouder waren dan de gemiddelde rock-'n-rollband uit die periode, en behoorlijk informeel en met veel lachen hun muziek speelden. Toen Frank Virtue zich in 1962 volledig toelegde op het produceren in zijn Virtue Recording Studios werden The Virtues ontbonden. Daar had hij succes met

  • "Yes, I'm Ready", Barbara Mason,
  • "Boogaloo Down Broadway", The Fantastic Johnny C,
  • "The Horse", Cliff Nobles & Co.
  • "Hey There, Lonely Girl", Eddie Holman.

Frank was de opnameleider bij deze hits. Later waren Kenny Gamble en Leon Huff de belangrijkste producers bij Virtues studio.