Hoofdmenu openen

Fangatau is een atol in de eilandengroep van de Tuamotuarchipel (Frans-Polynesië). Het atol is ook de naam van een gemeente waatoe zowel dit atol als het atol Fakahina behoort. Er is een grot gewijd aan de Maagd Maria en een kerkje. In 2017 woonden er 135 mensen, voornamelijk in het dorp Teana in het westen.

Fangatau
Atol in Frans-Polynesië
Fangatau (Frans-Polynesië)
Fangatau
Locatie
Land Vlag van Frans-Polynesië Frans-Polynesië
Eilandengroep Tuamotuarchipel
Locatie Grote Oceaan
Coördinaten 15° 50′ ZB, 140° 52′ WL
Algemeen
Oppervlakte 6 km²
Inwoners 135 (in 2007)
Hoofdplaats Teana
Lengte 8 km
Breedte 3,5 km
Foto's
Het atol Fangatau vanuit de ruimte
Het atol Fangatau vanuit de ruimte
Plaats Fangatau (1) binnen de Tuamotuarchipel
Plaats Fangatau (1) binnen de Tuamotuarchipel

GeografieBewerken

Fangatau ligt 73 km ten westen van het atol Fakahina en 902 km ten noordoosten van Tahiti. Het is ovaalvormig, met een lengte van 8 km en een breedte van 3,5 km. Het landoppervlak bedraagt 6 km². Er is een lagune met oppervlakte van 11 km², zonder natuurlijke, bevaarbare doorgang naar zee. Het dorp Teana heeft via een kunstmatige geul door het rif toegang tot de oceaan. Het eiland is rijkelijk beplant met kokospalmen. Het regelmatige patroon van deze aanplantingen is met Google Earth goed te zien.

GeschiedenisBewerken

Fangatau werd voor het eerst door de Russische ontdekkingsreiziger Fabian Gottlieb von Bellingshausen waargenomen op 10 juli 1820. Rond 1850 werd het eiland Frans territorium en kwamen er missionarissen. In 1872 werd de Saint-Dominiqekerk gebouwd en als parochie opgenomen binnen het bisdom Papeete.

EconomieBewerken

In 1978 kreeg het eiland een start- en landingsbaan van 1200 meter lengte. Volgens cijfers uit 2019 worden jaarlijks 1500 passagiers vervoerd en zijn er gemiddeld 150 vluchten. Het maken van kopra is een belangrijke economische activiteit. Sinds 2001 is daarbij de kweek van een soort doopvontschelp (Tridacna maxima) bij gekomen ten behoeve van de aquariumhandel in Europa en Azië.

In 1985 werd een waterleidingnet ontworpen. In december 2007 was dit leidingnet 1,5 km lang, maar het water was brak, alleen geschikt voor schoonmaakdoeleinden. In 2017 kwam als eerste in Frans Polynesië een installatie in werking die met zonnenpanelen drinkbaar zoet water produceerde door middel van verdamping van zeewater. Dit kan in hoeveelheden die via dit net gedistribueerd kunnen worden (700 liter per dag).[1]

EcologieBewerken

Er komen 33 vogelsoorten voor waaronder zeven soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder de hendersonstormvogel (Pterodroma atrata) en de zuidzeewulp (Numenius tahitiensis).[2]