Hoofdmenu openen

De Europese Culturele Stichting (European Cultural Foundation) is een onafhankelijke culturele instelling en filantropische organisatie die sinds 1954 in heel Europa actief is. De stichting is gevestigd in Amsterdam en heeft als doel het ondersteunen en bevorderen van grensoverschrijdende culturele activiteiten in Europa, die een bijdrage leveren aan een open, inclusieve en democratische samenleving. Ze doet dit door het geven van subsidies, het uitvoeren van programma’s, het ondersteunen van netwerken, onderzoek, lobbyen voor een effectief Europees cultuurbeleid en sinds 2008 de jaarlijkse uitreiking van de ECF Princess Margriet Award for Culture.[1]

European Cultural Foundation
Geschiedenis
Opgericht 1954
Structuur
Voorzitter HKH Prinses Laurentien der Nederlanden
Directeur André Wilkens
Motto Democracy needs Imagination
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Doelstelling van de European Cultural Foundation is het ondersteunen van grensoverschrijdende culturele activiteiten in Europa die een bijdrage leveren aan een open, inclusieve en democratische samenleving.[2]

GeschiedenisBewerken

Jaren 50Bewerken

De stichting is in 1954 in Genève opgericht door de Zwitserse filosoof Denis de Rougemont en de rector van het Europacollege Hendrik Brugmans, onder het beschermheerschap van de Franse minister Robert Schuman. In deze tijd van naoorlogse verzoening, wilden zij, naast de economische en politieke toekomst van de Europese landen, ook de onderlinge culturele samenhang verstevigen en aanmoedigen.

De eerste voorzitter was Robert Schuman, een van de grondleggers van de Europese Economische Gemeenschap. Hij werd na korte tijd opgevolgd door Prins Bernhard van Nederland die voorstelde dat een percentage van de inkomsten van het Prins Bernhard Cultuurfonds bestemd zou zijn voor Europese projecten die gecoördineerd zouden worden door de stichting en door hemzelf. In 1960 verhuisde de stichting naar Amsterdam. De stichting ontwikkelde een Europees subsidieprogramma, gebaseerd op het idee van het verbinden van cultuur met educatie, sociale wetenschappen en geschiedenis.

Jaren 60 en 70Bewerken

Vanaf de jaren 1960 tot aan 1975 was een van de belangrijkste projecten van de stichting een internationaal onderzoeksprogramma, genaamd Plan Europa 2000. Dit programma onderzocht de mogelijke richting van onderwijs, industrie, en het stedelijk- en plattelandsleven in Europa. Het leidde tot de ontwikkeling van educatieve en culturele instanties, onder andere het European Institute of Education and Social Policy dat onderzoek deed naar studenten en mobiliteit. Dit was van groot belang voor het opzetten van educatieve programma's zoals de Erasmusbeurs.

Jaren 80 en 90Bewerken

Vanaf 1980 werd de stichting actiever in Oost-Europa, ze kon zo reageren op de ingrijpende veranderingen die daar plaats vonden aan het einde van de jaren tachtig. Een voorbeeld hiervan was de East-West Parliamentary Practice Project, dat de mogelijkheid creëerde om ervaringen uit te wisselen tussen westerse parlementariërs en parlementariërs uit Midden- en Oost-Europa.

De stichting steunde ook de culturele mobiliteit binnen de Europese Unie met een programma dat de voorloper was van het Europese mobiliteitsprogramma STEP. Het programma Art for Social Change richtte zich voornamelijk op Zuid-Oost-Europa en de Baltische regio. Dit programma werd beheerd door de stichting en door het Soros Foundation Network.

Voor de Europese Commissie beheerde de stichting de educatieve programma's 'Erasmus' (1987-1995), 'Eurydice' (1980-2001) en 'Tempus' (1992-1993).

Eenentwintigste eeuwBewerken

Vanaf 2006 werd door de stichting de nadruk sterker gelegd op de culturele diversiteit in kunst en cultuur. De stichting zette een programma op onder de naam Narratives for Europe, dat op zoek ging naar personen en groepen die verhalen en visies opbouwen die vorm geven aan het Europa van nu en morgen. Het programma 'Jeugd en Media' moedigde de creativiteit aan van de jeugd met nieuwe media. Met European Neighbourhood werd een programma ontwikkeld voor contacten met buurlanden buiten de Europese Unie. Gemeenschappen werden bijeengebracht via digitale platforms. Zo kwam er bijvoorbeeld 'LabforCulture', een vaste provider van informatie over culturele samenwerking in Europa.

ActiviteitenBewerken

De stichting stimuleert dat cultuur een bijdrage levert aan een positieve toekomst in Europa. Ze probeert dit doel te bereiken door het bevorderen van uitwisselingen en grensoverschrijdende culturele activiteiten, vaste activiteiten bestaan uit:

  • Het uitreiken van de jaarlijkse Princess Margriet Award for Culture aan culturele changemakers;[3]
  • Het verstrekken van reisbeurzen aan kunstenaars en culturele managers (STEP travel grants);[4]
  • Het faciliteren van een uitwisselingsprogramma voor culturele managers (Tandem Cultural Collaboration Programme).[5]
  • Het lobbyen voor een krachtig Europees cultuurbeleid, dat het belang van cultuur in de Europese samenleving onderstreept.[6]
  • Publicaties.[7]

ECF Princess Margriet Award for CultureBewerken

Deze prijs wordt uitgereikt aan personen of organisaties die op het gebied van cultuur een progressieve bijdrage leveren aan een meer open en democratisch Europa. De winnaars worden geselecteerd door een internationale jury van deskundigen. Laureaten ontvangen een geldprijs van EUR 25.000 en een door een kunstenaar ontworpen onderscheiding. Ze ondervinden hierdoor internationale erkenning en krijgen nieuwe mogelijkheden.[8] De prijs is vernoemd naar prinses Margriet der Nederlanden, voorzitter van de stichting van 1984 tot 2007.[9]

Vierjarenplan 2017-2020Bewerken

In 2017 heeft de stichting een nieuw vierjarenplan opgesteld met als overkoepelend thema Connected Action for Europe: Culture for Change (2017-2020).[10] De doelen van de stichting zijn:

  • Versterking van de samenleving en van burgerinitiatieven die onze democratieën nieuw leven inblazen, gebaseerd op de waarden van insluiting en solidariteit.
  • Ondersteunen en communiceren van best practices die de publieke opinie inspireren, uitdagen tot het overwinnen van vooroordelen of concrete alternatieve oplossingen bieden.
  • Bepleiten van concrete beleidsvoorstellen die cultuur erkennen als een instrument om de samenleving te betrekken in beleidsvorming en besluitvormingsprocessen op lokaal en Europees niveau.
  • Reflecteren op diversiteit van mensen en gemeenschappen in alle werkzaamheden van de stichting.

Voorzitters van de stichtingBewerken

Externe linkBewerken