Hoofdmenu openen

Der Verlorene

film uit 1951 van Peter Lorre

Der Verlorene ('De Verlorene') is een West-Duitse film noir uit 1951, met Peter Lorre, Karl John en Renate Mannhardt in de hoofdrollen. Lorre was co-scenarist en regisseur van de film, die hij baseerde op een waargebeurd verhaal. De Engelstalige versie werd uitgebracht als The Lost One, wat ook de titel is van Lorre's biografie door Stephen D. Youngkin.[1]

Der Verlorene
Regie Peter Lorre
Producent Arnold Pressburger
Scenario Peter Lorre
Benno Vigny
Axel Eggebrecht
Helmut Käutner
Hoofdrollen Peter Lorre
Karl John
Renate Mannhardt
Gisela Trowe
Muziek Willy Schmidt-Gentner
Montage Carl Otto Bartning
Cinematografie Václav Vích
Distributie National-Filmverleih
Première 7 september 1951
Genre film noir
Speelduur 98 minuten
Taal Duits
Land Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland
Opnamelocaties Arnold Pressburger Filmproduktion
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

PlotBewerken

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Het verhaal is door middel van flashbacks opgebouwd. Dr. Karl Rothe (Peter Lorre) is een bacterioloog die tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de Duitse regering werkt. Als hij er achter komt dat zijn verloofde details van een geheim onderzoek aan de vijand heeft doorgespeeld, wurgt hij haar. Vervolgens gaat hij zich te buiten aan een lange reeks oorlogsmisdaden. Wegens zijn verdiensten knijpt de regering een oogje dicht. Na de oorlog werkt Rothe onder een valse naam als arts voor displaced persons. Wanneer hij een naziofficier ziet die hem hielp de moord te verdoezelen, raakt Rotte overmand door schuldgevoelens.

RolverdelingBewerken

AchtergrondBewerken

Peter Lorre reisde in de herfst van 1950 van Hollywood naar Duitsland om Der Verlorene te maken. Het is de enige film die hij schreef of regisseerde.[2] De filmsets werden ontworpen door de artdirector Franz Schroedter.

OntvangstBewerken

De film ging op 18 september 1951 in Frankfurt am Main in première, maar draaide slechts tien dagen.[2] Op enkele positieve kritieken na werd de film ongunstig ontvangen.[3] Het Duitse publiek werd niet graag geconfronteerd met oorlogsmisdaden en gaf over het algemeen de voorkeur aan heimatfilms. In de Verenigde Staten werd de film pas in 1984 uitgebracht, twintig jaar na Lorre's dood. In de loop der tijd is de waardering voor de film toegenomen.[2]