Hoofdmenu openen

De vier jaargetijden

vioolconcert van Antonio Vivaldi

AchtergrondBewerken

De concerten werden in 1725 voor het eerst gepubliceerd in een bundel van twaalf concerten, genaamd Il Cimento dell'armonia e dell'invenzione" (De Krachtmeting van Harmonie en Inventie). De eerste vier concerten werden vernoemd naar een seizoen. Elk concert bestaat uit drie delen, met een langzaam middendeel en twee snellere hoekdelen.

Elk seizoen ging bij publicatie vergezeld van een waarschijnlijk door Vivaldi zelf geschreven sonnet.

Het toekennen van de seizoenen aan de vier concerten maakt De vier jaargetijden tot een van de eerste programmatische werken. In de partituur staan op diverse plekken aanduidingen die deze programmatische opzet verduidelijken en deze in de uitvoering ondersteunen, zoals de plekken waar het blaffen van de hond, het onweer, en diverse vogelgeluiden worden aangegeven.[1] Mede door de vernieuwende melodieën, harmonische contrasten en de helderheid van het stuk werd het bekend.

OpbouwBewerken

Concerto Nr. 1 in E majeur, Op. 8, RV 269, "La primavera" (Lente)Bewerken

Concerto Nr. 2 in g mineur, Opus 8, RV 315, "L'estate" (Zomer)Bewerken

  • Allegro non molto
  • Adagio e piano - Presto e forte
  • Tempo impettuoso d'Estate

Concerto Nr. 3 in F majeur, Op. 8, RV 293, "L'autunno" (Herfst)Bewerken

  • Allegro
  • Adagio molto
  • La Caccia

Concerto Nr. 4 in f mineur, Op. 8, RV 297, "L'inverno" (Winter)Bewerken

  • Allegro non molto
  • Largo
  • Allegro

KlankvoorbeeldBewerken

Derde deel, Allegro, uit L'inverno, met John Harrison, viool