Bram Appel

Nederlands voetballer

Abraham Leonardus (Bram) Appel (Rotterdam, 30 november 1921Geleen, 31 oktober 1997) was een Nederlands voetballer en voetbaltrainer.

Bram Appel
Bram Appel
Persoonlijke informatie
Volledige naam Abraham Leonardus Appel
Geboortedatum 30 november 1921
Geboorteplaats Rotterdam, Vlag van Nederland Nederland
Overlijdensdatum 31 oktober 1997
Overlijdensplaats Geleen, Vlag van Nederland Nederland
Positie Aanvaller
Jeugd
1931–1932
1932–1936
1936–1942
Vlag van Nederland Blauw Zwart
Vlag van Nederland SVT
Vlag van Nederland Archipel
Senioren
Seizoen Club W (G)
1942–1944
1945–1947
1947–1948
1948–1949
1949–1954
1954–1955
1955–1960
Vlag van nazi-Duitsland Hertha BSC
Vlag van Nederland ADO
Vlag van Nederland Sittard
Vlag van Nederland Sittardse Boys
Vlag van Frankrijk Stade de Reims
Vlag van ZwitserlandLausanne Sports
Vlag van Nederland Fortuna '54




154(96)
22(15)
109(57)
Interlands
1948–1957 Vlag van Nederland Nederland 12(10)
Getrainde clubs
1954–1955
1955–1960
1960–1962
1962–1967
1967
1967–1968
1968–1970
Vlag van ZwitserlandLausanne-Sports
Vlag van Nederland Fortuna '54
Vlag van Nederland Volendam
Vlag van Nederland PSV
Vlag van Nederland FC VVV (technisch adviseur)
Vlag van Nederland Fortuna '54
Vlag van België Beringen
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

LevensloopBewerken

Appel werd op 30 november 1921 geboren in Rotterdam, maar groeide op in Den Haag en Wassenaar. Hij speelde in Nederland onder anderen voor Fortuna '54, Blauw Zwart en ADO. In 1942 werd Appel in Nazi-Duitsland tewerkgesteld. De fabriek in Berlijn waar hij werkte werd een jaar later gebombardeerd en Appel ontsnapte ternauwernood aan de dood.

Tijdens de oorlog al kwam hij uit voor Hertha BSC. Ook speelde hij voor een officieus Nederlands elftal, bestaande uit Nederlandse dwangarbeiders. Tot woede van de Duitse autoriteiten weigerde hij voor aanvang van een wedstrijd de Hitlergroet te brengen.

Na de bevrijding werd Appel door Karel Lotsy geschorst. Door zijn conflict met Lotsy speelde hij 'slechts' twaalf interlands. In 1948 nam hij als lid van het Nederlands elftal deel aan de Olympische Spelen in Londen waar het in de eerste ronde met 4–3 door Groot-Brittannië werd uitgeschakeld.

In 1949 vertrok hij naar Frankrijk en werd bij Stade de Reims, waar hij onder anderen samenspeelde met Raymond Kopa en Roger Marche, een uiterst belangrijke profvoetballer: in 1950 de eerste Nederlander in de finale en winnaar van de Coupe de France, in 1953 kampioen van de Division 1 en in datzelfde jaar winnaar van de Copa Latina (een voorloper van de Europacup I). Voor de club uit de Champagne maakte deze uitstekende goalgetter in 154 Division 1-wedstrijden in totaal 96 doelpunten.

Samen met Theo Timmermans nam hij in 1953 het initiatief voor de watersnoodwedstrijd, die de opmaat was voor de komst van betaald voetbal in Nederland. Appel speelde zelf nog als prof voor Fortuna '54, waarmee hij in 1957 de KNVB beker won.

Vanaf 1960 werkte hij als trainer. In het seizoen 1960/61 won hij met FC Volendam de Eerste divisie. Met PSV won hij in het seizoen 1962/63 als trainer de eerste Eredivisie-titel in de geschiedenis van de club. Hij was tot en met het seizoen 1966/67 trainer van PSV.

In 1970 verliet hij de voetbalwereld en werd handelaar in onroerend goed. De laatste jaren leidde Appel een teruggetrokken bestaan in Geleen.

OverlijdenBewerken

Op 31 oktober 1997 overleed Appel op 75-jarige leeftijd in zijn woonplaats Geleen.[1]

ErelijstBewerken

Als speler

  Stade de Reims
  Fortuna '54

Als trainer

  FC Volendam
  PSV

Zie ookBewerken

Voorganger:
Franz Binder
Trainer van PSV
1962-1967
Opvolger:
Milan Nikolic