Baltimore-classificatie

virus classificatiesysteem gemaakt door David Baltimore bestaat uit 7 groepen gebaseerd op het mechanisme om mRNA te produceren

De Baltimore-classificatie wordt gebruikt om biologische virussen in te delen op basis van het mechanisme van mRNA-productie. Het systeem werd in 1971 voorgesteld door bioloog David Baltimore, in een artikel genaamd Expression of Animal Virus Genomes. Oorspronkelijk bevatte de classificatie slechts zes groepen maar werd later uitgebreid met groep VII.

OverzichtBewerken

De Baltimore-classificatie brengt virussen onder in 7 klassen:

Klasse Virusgroep Omschrijving
I dsDNA-virussen Dubbelstrengs DNA, cytoplasmatisch gerepliceerd. (bijv. Adenovirussen, Herpesvirussen en Poxviridae)
II ssDNA-virussen Enkelstrengs DNA, waarvan na infectie de complementaire streng gesynthetiseerd wordt. Er is maar een familie binnen deze klasse: de parvoviridae. (bijv. Parvovirose)
III dsRNA-virussen Dubbelstrengs RNA (bijv. Reovirus)
IV (+)ssRNA-virussen Positief enkelstrengs RNA, direct infectieus (bijv. Picornavirus en Togaviridae)
V (-)ssRNA-virussen Negatief enkelstrengs RNA, niet direct infectieus (bijv. Orthomyxovirus en Rhabdoviridae)
VI ssRNA-RT-virussen Retrovirussen, die vanuit een positief enkelstrengig RNA na infectie door middel van reverse transcriptase dubbelstrengig DNA kunnen vormen (bijv. het humaan immunodeficiëntievirus (hiv)
VII ssDNA-RT-virussen Enkelstrengs DNA met een RNA tussenvorm. (bijv. Hepadnaviridae)

ClassificatieBewerken

DNA-virussenBewerken

Groep I: dsDNA-virussenBewerken

Groep II: ssDNA-virussenBewerken

RNA-virussenBewerken

Groep III: dsRNA-virussenBewerken

Groep IV: (+)ssRNA-virussenBewerken

Groep V: (-)ssRNA-virussenBewerken

Reverse transcriptie (RT)-virussenBewerken

Groep VI: ssRNA-RT-virussenBewerken

Groep VII:ssDNA-RT-virussenBewerken

Zie ookBewerken