Andrea Pirlo

Italiaans voetballer

Andrea Pirlo (Flero, 19 mei 1979) is een Italiaans voetbaltrainer en voormalig profvoetballer die doorgaans als middenvelder speelde. Hij won als speler van AC Milan onder meer twee keer de UEFA Champions League, twee keer de UEFA Super Cup, een keer het wereldkampioenschap voetbal voor clubs en twee keer het landskampioenschap in de Serie A. Nadat hij overstapte naar Juventus werd hij daarmee nog vier keer Italiaans landskampioen. Pirlo was van 2002 tot en met 2015 international in het Italiaans voetbalelftal, waarvoor hij 116 interlands speelde en dertien keer scoorde. Hij werd in 2006 wereldkampioen met Italië. Pirlo is een van slechts acht spelers die uitkwamen voor zowel AC Milan, Internazionale als Juventus. Andere spelers die voor de Italiaanse Grote Drie uitkwamen zijn Giuseppe Meazza, Aldo Serena, Roberto Baggio, Christian Vieri, Edgar Davids, Patrick Vieira en Zlatan Ibrahimović.

Andrea Pirlo
Pirlo in 2016 bij New York City
Pirlo in 2016 bij New York City
Persoonlijke informatie
Bijnaam Il Maestro, l'architetto (de architect)
Geboortedatum 19 mei 1979
Geboorteplaats Flero, Vlag van Italië Italië
Lengte 177 cm
Positie Centrale middenvelder, defensieve middenvelder
Clubinformatie
Voetbalcarrière geëindigd in 2017
Huidige club Vlag van Italië Juventus
Functie Hoofdtrainer
Contract tot 30 juni 2022
Jeugd
1985–1988
1988–1992
1992–1994
Vlag van Italië ASD Calcio Amatori Flero
Vlag van Italië US Voluntas Brescia
Vlag van Italië Brescia Calcio
Senioren
Seizoen Club W (G)
1994–1998
1998–2001
1999–2000
2000–2001
2001–2011
2011–2015
2015–2017
Vlag van Italië Brescia Calcio
Vlag van Italië Internazionale
Vlag van Italië Reggina Calcio
Vlag van Italië Brescia Calcio
Vlag van Italië AC Milan
Vlag van Italië Juventus
Vlag van de Verenigde Staten New York City FC
47(6)
22(0)
28(6)
10(0)
284(32)
119(16)
62(1)
Interlands
1994
1995
1995
1995–1997
1998–2002
2000–2004
2002–2015
Vlag van Italië Italië –15
Vlag van Italië Italië –16
Vlag van Italië Italië –17
Vlag van Italië Italië –18
Vlag van Italië Italië –21
Vlag van Italië Italië (OS)
Vlag van Italië Italië
3(0)
6(2)
4(0)
18(7)
37(15)
9(1)
116(13)
Getrainde clubs
2020
2020–
Vlag van Italië Juventus -23
Vlag van Italië Juventus
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Op 8 augustus 2020 werd hij hoofdtrainer van Juventus, nadat hij tien dagen eerder werd aangesteld als trainer van het beloftenelftal.[1]

ClubstatistiekenBewerken

Seizoen Club Competitie Duels Goals
1994/95 Brescia Calcio   Serie A 1 0
1995/96   Serie B 0 0
1996/97 17 2
1997/98   Serie A 29 4
1998/99 Internazionale 18 0
1999/00 Reggina Calcio 29 6
2000/01 Internazionale 4 0
Brescia Calcio 10 0
2001/02 AC Milan 18 2
2002/03 27 9
2003/04 32 6
2004/05 30 4
2005/06 33 4
2006/07 34 2
2007/08 33 3
2008/09 26 1
2009/10 34 0
2010/11 18 1
2011/12 Juventus 37 3
2012/13 32 5
2013/14 30 4
2014/15 20 4
2015 New York City FC   Major League Soccer 13 0
2016 33 1
2017 16 0
Totaal 573 61

InterlandcarrièreBewerken

Pirlo speelde zijn eerste interland op 7 september 2002 tegen Azerbeidzjan. Hij nam met het Italiaans olympisch voetbalelftal deel aan de Olympische Spelen van 2004 in Athene. Daar won de ploeg onder leiding van bondscoach Claudio Gentile de bronzen medaille door Irak in de troostfinale met 1-0 te verslaan.

Op het gewonnen WK 2006 was Pirlo een vaste waarde in het Italiaans elftal en speelde hij in alle wedstrijden mee. Hij maakte het eerste doelpunt tegen Ghana in de groepsfase en bereidde meerdere treffers voor, waaronder het doelpunt van Fabio Grosso tegen Duitsland dat Italië een finaleplaats opleverde. Hij was trefzeker vanaf elf meter in de beslissende penaltyreeks in de finale tegen Frankrijk.

Pirlo nam deel aan het Europees kampioenschap van 2012 in Polen en Oekraïne. In de groepsfase scoorde hij tegen Kroatië (1-1) de openingstreffer uit een vrije trap. In de kwartfinale tussen Engeland en Italië scoorde hij met een Panenka-penalty in de penaltyreeks die Italië uiteindelijk wist te winnen. In de finale verloor de ploeg van bondscoach Cesare Prandelli met 4-0 van titelverdediger Spanje.

Vooraf had hij geprobeerd de euforie te temperen in het Italiaanse kamp na de 2-1 zege op Duitsland in de halve eindstrijd. "We hebben nog helemaal niks", stelde hij. "De finale verliezen is als Rome bezoeken zonder de paus te zien."[2]

Pirlo besliste op 2 mei 2013 dat hij na het Wereldkampioenschap voetbal 2014 ging stoppen met zijn internationale carrière. Net als in 2010 verliet Italië het WK 2014 na de groepsfase. In 2014 gebeurde dat na een met 1-0 verloren wedstrijd tegen Uruguay.

Bijgewerkt t/m 24 juni 2014[3]

PersoonlijkBewerken

Pirlo heeft een oudere broer en een jongere zus. Hij heeft een zoon en dochter. In 2014 verscheen er een autobiografie van hem getiteld I Think Therefore I Play. Het boek vertelt over zowel zijn sportieve carrière als zijn persoonlijk leven.

ErelijstBewerken

Competitie
Aantal Jaren
  Brescia
Serie B 1x 1996/97
  AC Milan
Wereldkampioenschap voetbal voor clubs 1x 2007
UEFA Champions League 2x 2002/03, 2006/07
UEFA Super Cup 2x 2003, 2007
Serie A 2x 2003/04, 2010/11
Coppa Italia 1x 2002/03
Supercoppa Italiana 1x 2004
  Juventus
Serie A 4x 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2014/15
Coppa Italia 1x 2014/15
Supercoppa Italiana 2x 2012, 2013
Competitie Winnaar Runner-up Derde
Aantal Jaren Aantal Jaren Aantal Jaren
  Italië onder 21
Europees kampioenschap voetbal onder 21 1x   2000
  Italië
Wereldkampioenschap voetbal 1x   2006

Zie ookBewerken

         
0 0 1
  Zie de categorie Andrea Pirlo van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.