Amerikaanse presidentsverkiezingen 1816

De Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1816 gingen tussen de Democratisch-Republikeinse kandidaat James Monroe en zijn Federalistische rivaal Rufus King.

Amerikaanse
presidentsverkiezingen van 1816
Datum 1 november4 december 1816
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Te verdelen zetels 109 van de 217
kiesmannen nodig
om te winnen
Opkomst 16,9%
Resultaat
Genomineerde James Monroe
Partij Democratisch-
Republikeinse Partij
Percentage
Kiesmannen
Staten
68,2%
183
16
Genomineerde Rufus King
Partij Federalistische Partij
Percentage
Kiesmannen
Staten
30,9%
34
3
Nieuwe president James Monroe (DR)
Vorige president James Madison (DR)
Begin regeerperiode Kabinet-Monroe
ElectoralCollege1816.svg
Opvolging verkiezingen
1812     1820
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Verenigde Staten

CampagneBewerken

De Oorlog van 1812 had van de Federalistische Partij een steeds minder invloedrijke politieke beweging gemaakt door de vele oppositie die de partij tegen de oorlog had gevoerd. De oorlog was in 1815 (officieel al in 1814) beëindigd en hoewel geen militaire overwinning voor de Amerikanen voelde de VS zich wel de morele winnaar. Het was tegen deze achtergrond dat de campagne om het presidentschap werd gevoerd.

De Democratisch-Republikeinse Partij nomineerde James Monroe als haar kandidaat. Monroe was in het kabinet van de zittend president James Madison minister van Buitenlandse Zaken. De Federalisten hielden geen officiële nominatieconventie en de meeste aanhangers van de Federalisten steunden de kandidatuur van de tweemaal eerder verslagen vicepresidentskandidaat (1804 en 1808) Rufus King die nu om het hoogste ambt in het land streed.

King had alleen in de noordoostelijke staten enige aanhang van betekenis, terwijl in de rest van het land de populariteit van Madison van doorslaggevend belang zou zijn voor de kansen van diens beoogd opvolger, Monroe.

De campagne stond deels in het teken van de oppositie van de New Englanders tegen de Embargo Act die tijdens de regering van Jefferson werd aangenomen en die handel met Groot-Brittannië verbood wegens de Britse inmenging met de (neutrale) Amerikaanse koopvaardij tijdens de Brits-Franse oorlogen die in Europa woedden.

PresidentskandidatenBewerken

VicepresidentskandidatenBewerken

UitslagBewerken

Na telling van de stemmen in het kiescollege had Monroe een overduidelijke winstmarge ten opzichte van King. De uiteindelijke stand was 183-34 in het voordeel van de Democratisch-Republikeinse kandidaat.

Kandidaat Partij Kiesmannen Percentage Running mate
James Monroe Democratisch-Republikeinse Partij 183 68,2% Daniel Tompkins
Rufus King Federalistische Partij 34 30,9% Zie voetnoot
Niet-stemmende kiesmannen 4 1,8%
TOTAAL 221 100%

Voetnoot: De Federalisten hadden geen nominatieconventie gehouden. De kiesmannen die door King waren veroverd kozen niet allen voor dezelfde kandidaat voor het vicepresidentschap. John Howard kreeg 22 kiesmannen, James Ross 5, John Marshall 4 en Robert Harper 3

Naam James Monroe Rufus King
Partij Democratisch-Republikeinse Partij Federalistische Partij
Thuisstaat Virginia New York
Running mate Daniel Tompkins John Eager Howard, James Ross, John Marshall, Robert Harper
Kiesmannen 183 34
Gewonnen staten 16 3
Aantal stemmen 76,592 34,740
Percentage 68.2% 30.9%

Externe linksBewerken