Aichi E13A

De Aichi E13A (Japans: 零式水上偵察機, rei-shiki suijō teisatsuki) (Geallieerde codenaam Jake) was een watervliegtuig van de Japanse Keizerlijke Marineluchtmacht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit type watervliegtuig had twee grote, lange dubbele drijvers, waarmee het vliegtuig op het water kon landen en opstijgen. In tegenstelling tot sommige andere Japanse of Amerikaanse watervliegtuigen kon dit toestel niet op het land landen of opstijgen, zoals onder andere de Aichi H9A of de Consolidated PBY Catalina.

Aichi E13A
Aichi E13A
Algemeen
Rol Watervliegtuig, verkenner, bommenwerper
Bemanning 3
Varianten E13A1, E13A1-K, E13A1a, E13A1a-S, E13A1b, E13A1b-S, E13A1c
Status
Gebruik Japan
Afmetingen
Lengte 14,50 m
Hoogte 4,70 m
Spanwijdte 14,50 m
Vleugeloppervlak 36,0 m²
Gewicht
Leeggewicht 2642 kg
Startgewicht 3640 kg
Krachtbron
Motor(en) 1× Mitsubishi Kinsei 43 radiaalmoter
Vermogen 810 kW
Prestaties
Topsnelheid 375 km/u
Actieradius 2100 km
Dienstplafond 8700 m
Bewapening
Boordgeschut 1 × manoeuvreerbare, achterwaarts schietende 7.7 mm Type 92 machinegeweer voor de verkenner
Bommen 250 kg
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Aichi E13A, met de Amerikaanse codenaam (Jake) voerde haar taken, om zo te zeggen, anoniem uit. Maar ze was doeltreffend en zeer populair bij de Japanse bemanning. Ze opereerde vooral bij Tulagi en de andere bezette eilanden in de Stille Oceaan. Het vliegtuig was iets langzamer in snelheid, door de onderhangende vlotters, dan haar beruchte naamgenoot, Aichi D3A met dezelfde constructiebouw. Ze werd wel gevreesd door de Amerikaanse onderzeeërs. Ze bleef in dienst tijdens de oorlog rond de Grote Oceaan, vanaf 1941 tot het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Voor de kust van China opereerde ze vanaf vliegdekschepen, watervliegtuigmoederschepen en kruisers. Later werd ze gebruikt als verkenner voor de aanval op Pearl Harbor, en werd ze ingezet in de strijd tegen de U.S. Navy, tijdens de Slag in de Koraalzee en de Slag bij Midway. Ze bleef in dienst tussendoor de conflicten, voor kustpatrouilles, aanvallen tegen vrachtschepen, verbindingsdiensten, officierentransporten, reddingsoperaties en andere missies, zoals met sommige kamikazemissies op het laatst van de oorlog.

Na de Tweede WereldoorlogBewerken

De laatste exemplaren van dit toestel waren in dienst bij de Franse Marineluchtmacht (Aeronavale), tijdens de Eerste Indochina-oorlog, terwijl andere al voor de oorlog werden ingezet voor operaties door de Naval Air Arm of Royal Thai Navy. Een exemplaar werd opgenomen door de Nieuw-Zeelandse Marine en werden gevlogen door het RNZAF-personeel in hun marinediensten, maar ze zonk doordat ze niet werd hersteld aan haar lekkende drijfvlotters.

Er werden 1418 watervliegtuigen van dit type gebouwd.[1]

Er werden Aichi E13 watervliegtuigwrakken gevonden, die gezonken liggen in de haven van Kavieng op Nieuw-Ierland, Papoea-Nieuw-Guinea.

VersiesBewerken

  • E13A1: Prototype en eerste productiemodel, later genoemd Mark 11.
  • E13A1-K: Oefenversie met dubbele controlepanelen.
  • E13A1a: Hertekende drijfvlotters, inbegrepen een radiosamenstelling.
  • E13A1a-S: Nachtvlucht-uitvoering.
  • E13A1b: Als E13A1a met een lucht-oppervlakte radar.
  • E13A1b-S: Nachtvlucht-uitvoering.
  • E13A1c: Anti-oppervlakte scheeps-versieteam met twee neerwaartse vuurmonden 20-mm Type 99 Mk 2-kanonnen in uitvoering met bommen of dieptebommen.

ProductieBewerken

  • Geconstrueerd door Aichi Denki KK, Funakata: 133 stuks
  • Geconstrueerd door Watanabe (Kyūshū Hikoki KK, Zasshonokuma): 1237 stuks
  • Geconstrueerd door Hiro Naval Arsenal (Dai-Juichi Kaigun Kokusho, Hiro): 48 stuks

BewapeningBewerken

  • 1 x 7.7-mm MG snelvuurmachinegeweer (achteraan koepel voor achterste observeerder) Type 92 machinegeweer.
  • 1 x 250 kg-bom of 4 x 60 kg-bommen of dieptebommen

Externe linksBewerken

  Zie de categorie Aichi E13A van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.